Τα σ’αγαπώ που δεν πρόλαβα να σου πω..

Το Facebook λένε μας κρατάνε ενωμένους, είμαστε φίλοι σε όποια μεριά του πλανήτη και αν βρισκόμαστε. Αποκτάμε και εχθρούς τους πρώην μας για αυτό υπάρχει και το delete-block.

Το Facebook χωρίζει ζευγάρια, αλλά και φιλίες, ο φίλος σου από φίλος στο facebook γίνεται «εις μνήμην του..» και το 1ο σοκ το παθαίνεις με αυτόν τον τρόπο. Έτσι έμαθα και εγώ τον δικό σου χαμό, το δικό σου τροχαίο, μέσω μιας ανάρτησης ενός φίλου στο προφίλ σου.

Πίστευα πως κάποιος δικός σου είχε σκοτωθεί, αλλά τελικά ήσουν εσύ. « Σκοτώθηκε με μηχανή» μου είπαν, «ακαριαία, χτες την πήρε και σήμερα το μεσημέρι βγήκε βόλτα για να δει πως είναι» μου ξαναείπαν, «πέθανε, δεν είναι πια μαζί μας».

Πήρες την μηχανή σου και έφυγες, βιαζόσουν βλέπεις να μας αφήσεις, ήθελες να πας σε καινούριο τόπο χωρίς εμάς, έτρεχες λες και σε κυνηγούσε κανείς. Βιάστηκες και δεν σκέφτηκες καν τον πόνο που μας άφησες, τις πληγές που δεν κλείνουν, τα τόσα απραγματοποίητα όνειρα και τις χιλιάδες αναμνήσεις.

Ήσουν Αμερική μακριά μας, δούλευες και μας έκανες περήφανους εμάς εδώ στην Ελλάδα. Με πρόσεχες πολύ μου είπε η μαμά όταν ήμασταν Αμερική και ήμουν μωρό και να σου πω κάτι αγαπημένε μου ακόμα περιμένω να χτυπήσει το κινητό μου από ένα σου μήνυμα που να λέει φέτος έρχομαι Ελλάδα.

Που πας; Γιατί φεύγεις; Γιατί μας αφήνεις μόνους πίσω ; Και μετά μένω να κοιτώ τις φωτογραφίες με τα δάκρυα να καίνε το πρόσωπό μου. Δε το δέχομαι, δε συμβιβάζομαι, όμως ξέρω πως θα συναντηθούμε ξανά.

Και τι να πω στη μαμά σου, ποια λόγια παρηγοριάς θα την κάνουν να μην κλαίει; Δεν υπάρχουν λόγια μόνο ότι σε θέλει δίπλα της.

Έγινες άγγελος και μου λείπεις πολύ….

Σ αγαπώ

Της Τίνας Μιχαηλίδου

αναπνοές