Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχετε ακούσει αυτό που λένε πως η ζωή έχει την τάση να επιστρέφει συμπεριφορές και πως καλό θα ήταν να μην κρατάμε κακία μέσα μας διότι όλα είναι θέμα χρόνου και αργά ή γρήγορα θα δικαιωθούμε σε περίπτωση που κάτι μας πόνεσε, που κάτι δεν πήγε καλά, ενώ εμείς δεν φταίγαμε.

Πόσο μακριά θα έφτανες για έναν έpωτα; Κανένας δε θα σου απαντήσει με ακρίβεια σε τούτη την ερώτηση. Το πιθανότερο γιατί ούτε κι οι ίδιοι δε γνωρίζουν. Τους ακούς να σου λένε όλο στόμφο και χάρη πως τάχα μου θα έφταναν στα άκρα μα στο φινάλε, τι ορίζεις άκρο;

Το πιο κάτω αναγνωστικό όσοι το έζησαν, έχουν πολλά καλά να θυμούνται απ΄ αυτό...

Όσα δώρα κι αν χαρίσουμε στα παιδιά μας καθώς αυτά μεγαλώνουν, τίποτα δεν θα θυμούνται περισσότερο από εμάς τους ίδιους και την σοφία που τους μεταλαμπαδεύσαμε.

Σήμερα, μια σκέψη ταλάνιζε το νου μου. Σκεφτόμουν πως θα ήθελα για δύο ώρες να είμαι κάποια άλλη. Κάποια περαστική στο δρόμο, κάποια τυχαία καθισμένη απέναντί μου στο λεωφορείο, κάποια, όχι και τόσο τυχαία, που προχθές συζητούσαμε για ώρες.

Πόσες και πόσες αράδες γράφτηκαν ποτέ για την αγάπη; Πόσα έργα τέχνης φιλοτεχνήθηκαν στο όνομα της; Φιλόσοφοι, λογοτέχνες, ποιητές, καλλιτέχνες, ζωγράφοι, απλοί ερωτευμένοι την ύμνησαν. Όσο απλός, βέβαια, μπορεί να είναι ο έρωτας. Όσο απλή κι η Αγάπη.

Η Ζακλίν Ντε Ρομιγί, η μεγάλη Γαλλίδα ελληνίστρια, έφυγε από τη ζωή το 2010 πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της ένα πλουσιότατο και σημαντικότατο έργο, και για μας τους Έλληνες ιδιαιτέρως τιμητικό.

Μπορεί να μοιάζει με μαργαρίτα όμως πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό είδος.

Της Μαρίνας Αβραάμ.

Είναι λάθος τελικά αυτό που λένε ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους όταν είναι μικρά. Όταν μεγαλώνουν, τους χρειάζονται περισσότερο.

Η συνταρακτική ιστορία της Ελληνίδας που στόλιζε τα θρυλικά τσιγάρα Sante