Εσύ; Πνιγμένος και χαμογελαστός.
Κι αν βρεθεί κάποιος για τον οποίο ένιωσες συναισθήματα που σε ταξίδεψαν, οφείλει να το ξέρει.
Για σένα, για εκείνον και για τα συναισθήματα που ένιωσες. Είτε μονόδρομα, είτε αμφίδρομα. Οφείλει να ξέρει. Μάθαμε ν’ αντέχουμε στην αίσθηση του πνιγμού απο συναίσθημα. Μάθαμε να ξεροκαταπίνουμε και μ’ ένα ψεύτικο χαμόγελο να δείχνουμε πως όλα είναι υπο έλεγχο.
Οι άνεμοι φουντώνουν κι εσύ πανικόβλητος παίρνεις όλο και πιο γρήγορες ανάσες. Γύρω σου χαμογελάνε. Σε κοιτούν και χαμογελάνε. Κι εσύ πνίγεσαι.
Οι άνεμοι, τα συναισθήματα μέσα σου σε πνίγουν. Γουρλώνεις τα μάτια σου, η ανάσα σου σε κυνηγά, οι αλυσίδες τους χτυπάνε βίαια στην ψυχή σου, κι εσύ εκεί… Το νού σου, μη χάσεις το μειδίαμα και δουν οι άλλοι.
Η ανάσα σου τείνει να σε προδώσει, τα συναισθήματά σου ένα πολυφορεμένο κουβάρι στο στήθος σου. Ξεροκαταπίνεις ξανά! Και ξανά! Τίποτα. Δε νιώθεις τίποτα. Βήχεις! Βήχεις ξανά! Πιο δυνατά! Το μειδίαμά σου χάνεται.
Και γύρω σου χαμογελούν. Και βήχεις. Πονάω! – φωνάζεις-. Και σαν αφετηρία ξεκινά ο οχετός που είχες μάθει να καταπιέζεις μέσα σου. Αυτός που σ’ είχε μάθει στην αίσθηση του πνιγμού. Νιώθω! Αισθάνομαι! –φωνάζεις- . Κι ανάσες μοιάζουν να σ’ ανακουφίζουν σιγά σιγά. Οι ανάσες γίνονται πιο αργές και βαθιές. Αρκετές για να φωνάξεις κι άλλο.
Ερωτεύομαι! –φωνάζεις- Ερωτεύομαι και χάνω! Οι αλυσίδες γίνανε σχοινιά και σα χτυπούν στην ψυχή σου τώρα πια φαντάζουν χάδι. Μια ακόμη βαθιά ανάσα και φωνάζεις ακόμη πιο δυνατά. Φοβάμαι, αγαπάω! Κι όσο ξερνάς, το χαμόγελό για το οποίο πάσχιζες, δε σε νοιάζει πια. Τώρα ανασαίνεις! Είσαι ξανά ζωντανός.
Γράφει η Βασιλική Παπαζαχαρίου
”Είμαι φοιτήτρια της Γεωπονικής ΑΠΘ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Το γράψιμο για μένα είναι μια πολύ σύνθετη και χαοτκή διαδικασία στην οποία βρίσκω λύτρωση αλλά απαντήσεις και κανούρια μονοπάτια! Μούσα μου η θάλασσα μιας και έχει μια μαγική ικανότητα να αποδώσει συναισθήματα άγρια και αδάμαστα αλλά και συναισθήματα γαλήνια και ”απαλά” που σε ταξιδεύουν σε μαγικές ακτές!
Το γράψιμο είναι μία διαδικασία ”έρωτα” που κάνεις με την ψυχή σου, το χαρτί και την πένα. Καθένας μπορεί να προσλάβει τα λόγια σου διαφορετικά και να τα ανάγει στα δικά του βιώματα. Να σκαλήσει δικές του πληγές ή φόβους που επιλέγει να κρύβει συνειδητά ή ασυνείδητα ”κάτω απ το χαλάκι” κι εσύ τα αναδεύεις άλλοτε με βίαιο και άλλοτε με γλυκό τρόπο μέσα απο τις λέξεις σου, μέσα απ’ την προσπάθειά σου φυσικά να δεις κι εσύ τι κρύβεται κάτω απο το δικό σου ”χαλάκι”.
Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία της τέχνης σ όλη την έκταση της. Πέρα απ’ το γράψιμο, ασχολήθηκα αρκετά χρόνια με τον επαγγελματικό χορό. Επίσης, η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου. Σπούδασα 4χρόνια κιθάρα και θεωρία της μουσικής αλλά εν τέλει αμφιταλαντεύομαι κατά πόσο όλη αυτή η μαγεία της τέχνης και των συναισθημάτων που σου προσφέρει η μουσική μπορεί να χωρέσει μέσα σε κανόνες και σταθμά.
” Έχουμε την τέχνη για να μη χαθούμε απ την αλήθεια” Φ. Νίτσε.