Αν ζεις για έναν έρωτα, να μάθεις να το δείχνεις.
Της Βαλέριας Γιώτη
Στην τελική αγαπητέ για έναν έρωτα ζούμε.
Αν νιώθεις ακόμα κάτι κι ας την έχασες βιαστικά στείλτης ένα μήνυμα, γιατί εμένα δε μου έστειλαν.
Ζήτησε της να τη δεις και κάντην εσύ πριγκίπισσα -όπως την έλεγες τότε- γιατί πίστεψε με πλέον θυμίζει περισσότερο μία κενή, γυμνή γυναίκα.
Αν έστω την αγαπάς λίγο, διεκδίκησέ την κι ας αποτύχεις.
Ζήσε με πάθος!
Για πάθος για εκείνη σου έδωσε την ερμηνεία της λέξης.
Αρκεί να της κρατήσεις το χέρι δύο λεπτά και να της πεις «ρε μωρό μου, δεν κάνουμε το τσιγάρο μας;» γιατί εμένα δε μου το είπαν.
Αν τη σκέφτεσαι συνάντησέ την και πιάστην και φίλα την σα να ναι η πρώτη φορά που φιλάς κάποια. Με το ίδιο άγχος, με τον ίδιο φόβο, αλλά με την ίδια θέληση.
Το καλύτερο πράγμα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό είναι : «Θα καταλάβεις ότι έχεις αγαπηθεί, όταν δείξεις την αδυναμία σου στον άλλον και εκείνος δε θα τη χρησιμοποιήσει για να σου επιδείξει τη δική του δύναμη». Τι περιμένεις;
Γιατί την αφήνεις να περιφέρεται σε άψυχα σώματα;
Μην κάνεις τα ίδια λάθη!
Και εσύ τώρα που διαβάζεις το κείμενο, λες πως θέλω να βασιστεί η ιστορία σου πάνω στα δικά μου απωθημένα. Και ξέρεις κάτι ; Ίσως έχεις δίκιο.
Σου προβάλλω τη μεγαλύτερή μου ανασφάλεια και πίστεψε με έχω πολλές. μπορεί να τα καταφέρεις. Δε με νοιάζει τι θα πεις, με νοιάζει να το ζήσεις, γιατί εγώ δεν το έζησα, με νοιάζει να την κάνεις ευτυχισμένη πάλι, γιατί εμένα δε με έκαναν και ποιος ξέρει;
Το πιο πιθανό είναι να νιώθει το ίδιο, γιατί εγώ το ένιωθα.
Τότε θα χαμογελάσω και γω ξανά γιατί θα βγεις κερδισμένος.
Γιατί εγώ δε βγήκα!