Το «εμείς» πρέπει πάντα να κερδίζει το «εγώ».
Από καταβολής κόσμου, οι άνθρωποι ψάχνουν το άλλο τους μισό.
Σύμφωνα με το μύθο, γεννηθήκαμε με 4 χέρια και 4 πόδια κι ένας κεραυνός μας χώρισε στα δύο. Από τότε, σε όλη μας τη ζωή αναζητάμε το μισό κομμάτι που χάθηκε.
Να νιώσει τη λύπη και τη χαρά μας πριν καν αυτές εκδηλωθούν.
Να ακούσει τι θέλουμε να πούμε, πριν καν σχηματίσουν τα χείλη μας την πρώτη λέξη.
Αιώνιοι ταξιδευτές στην αναζήτηση του Ενός και Μοναδικού.
Στη λαχτάρα μας να το βρούμε, διαβάζουμε λάθος πολλά σημάδια. Κάνουμε επιλογές που δε μας πρέπουν και καταλήγουμε να απογοητευόμαστε από ανθρώπους που αρνούμασταν να δούμε τι ήταν: Διαφορετικοί από μας. Ξένοι, αλλιώτικοι, ανοίκειοι.
Γιατί η οικειότητα είναι το πρώτο σημάδι πως η αναζήτηση μας μπορεί κάποια στιγμή να λήξει αίσια. Είναι η μοναδική αίσθηση του να γνωρίζεις έναν άνθρωπο και να νιώθεις πως τον ξέρεις από χρόνια.
Αν πιστεύεις στον αέναο κύκλο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από επαναλαμβανόμενες ζωές, τότε ξέρεις πως μ’ αυτόν κάποτε συναντήθηκες. Κάποτε ταίριαξες και χαθήκατε πάλι. Για να ξαναβρεθείτε. Είναι η βούληση του Σύμπαντος.
Να συναντάς κάποιον και να είναι η έλξη και η χημεία σας τόσο ξεκάθαρες, που να εισπράττεις πως τον γνωρίζεις χρόνια. Κι ίσως και να τον γνωρίζεις… Να συνεχίζεις μια συζήτηση που δεν έχεις ιδέα πότε την αφήσατε στη μέση.
Μαγεία… ή απλά έρωτας. Λιτός κι απόλυτος.
Το «εγώ» είναι μοναχική λέξη. Το «εσύ» επιθετική και το «αυτός» απρόσωπη.
Ο κόσμος φτιάχτηκε για το «εμείς».
Πως αλλιώς, αφού γεννήθηκαν για να αγαπιούνται και να μοιράζονται οι άνθρωποι.
Γιατί έχεις πράγματα να δώσεις. Συναισθήματα να μοιραστείς και στοργή.
Βαθιά τρυφερότητα κι έννοια μητρική, για εκείνον που θα αγγίξει την πιο διαλεχτή σου ουσία.
Για εκείνον που δίχως λέξεις, θα σου πει εκκωφαντικά:
«Εγώ είμαι, για σένα γεννήθηκα, εμένα περίμενες».
Και τα μάτια του θα σου επιβεβαιώσουν την αλήθεια…
Πως έφτασες στην Ιθάκη. Μετά από χρόνια αναζήτησης και θλιβερά ναυάγια σε ξένα νησιά, με ψεύτικους ανθρώπους, κάλπικες ελπίδες. Βρήκες επιτέλους την Πηνελόπη σου, το απάνεμο αγκυροβόλι.
Είσαι πλέον ολόκληρος, καθώς το άλλο σου μισό βρέθηκε και τοποθετήθηκε εκεί ακριβώς που ανήκε… Δίπλα σου.
Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν σαν ένα παιδικό παραμύθι. Με τον ήρωα να ταλαιπωρείται και στο τέλος να νικά. Να βρίσκει την αγάπη της ζωής του και να κουρνιάζει γαλήνια στην αγκαλιά της. Κι έζησαν αυτοί καλά.
Ένας κυνικός θα γελούσε με αυτή τη φιλοσοφία. Θα έλεγε πως δεν υπάρχει κανένα μισό. Πως πορευόμαστε ψάχνοντας, απλά, κάτι που θα μπορούμε να ανεχθούμε και να ζήσουμε μαζί του, δίχως γκρίνιες και παράπονα. Κάτι που θα μας καλύψει το φόβο της μοναξιάς και την ανασφάλεια της διαιώνισης του είδους.
Άποψη διαδεδομένη μα που δε μας ταιριάζει καθόλου. Γιατί εμείς είμαστε οι ευαίσθητοι της γης. Εκείνοι που πιστεύουν στο όμορφο τέλος των παραμυθιών. Εκείνοι που πιστεύουν στην τρυφερή φύση των ανθρώπων.
Και πιστεύοντας όλα αυτά, με έναν μαγικό τρόπο τα προκαλούμε να συμβούν.
Μένουμε με την καρδιά ανοιχτή, περιμένοντας εκείνον που θα την καταλάβει και θα τη γεμίσει με την δική του ουσία. Ευλογώντας μας στο «εμείς». Γιατί το «εμείς» κερδίζει πάντα το «εγώ».
Έτσι ήταν, έτσι πρέπει να είναι κι έτσι θα είναι...
Της Στεύης Τσούτση.