Αν δεν αντέχεις τις ενοχές, κρύψου καλά από τις μνήμες.
Της Μαρίας Τρυγώνη
Κι όπως περνάει ο καιρός κι απομακρύνεται το είδωλό σου απ’τον καθρέφτη της ζωής μου,παίρνω νοερές παρουσίες και ανακαλύπτω πως ήσουν πάντοτε απών…ακόμα και όταν δήλωνες παρών μες τη ζωή μου.
Και κάπως έτσι,ήρθε να μου κρατήσει συντροφιά το απροσάρμοστο μα αναπόφευκτο «αντίο»σου.
Κι όμως, εγώ σε ανασύρω που και που από τις σκονισμένες γωνιές του μυαλού μου, μνημονεύοντας τις στιγμές που ζήσαμε μαζί και τα όνειρα που ζωγραφίσαμε πάνω στον λευκό καμβά της κοινής μας πορείας.
Ενώ εσύ έριξες ήδη στην πυρά τις αναμνήσεις σου και σκόρπισες στους πέντε ανέμους τις στάχτες της παρουσίας μου, μη τυχόν βρεθείς μπροστά σε κανένα απομεινάρι και νιώσεις ενοχές.
Άφησες τα ορμητικά κύματα της αλαζονείας σου να εξαλείψουν τα αποτυπώματα που νόμιζα πως άφησα στην ζωή σου.
Και προχωράς μπροστά, χωρίς παρελθόν, με ένα ανούσιο παρόν να νεκρώνει σπιθαμή προς σπιθαμή την ψυχή σου και ένα μέλλον ζοφερό,να αδημονεί να τυλίξει το σκοτάδι του ολόγυρά σου…
Κι όλο με προτρέπεις να κάνω το ίδιο. Να βαδίσω σε ένα μονοπάτι σκιερό και μοναχικό,σαν κι εσένα. Δεν θα το κάνω…
Βλέπεις, η ζωή συνεχίζεται με διάφορους τρόπους.
Δεν με εξυπηρετεί ο δικός σου, της επιλεκτικής λήθης.
Επιλέγω να μετράω τις ευλογίες που μου δόθηκαν και έδειξα μια στιγμιαία αδιαφορία προς το μέρος τους.
Κι όταν χορεύει γύρω μου η πρόσκαιρη θλίψη από τις μνήμες που καραδοκούν, κλείνω τα μάτια μου και τις μετράω ξανά…μέχρι να διαλυθούν τα σύννεφά μου και να επικρατήσει ένας καθάριος ουρανός.
Μας βρήκατε στο Facebook;; Facebook Page