Τα πρέπει σου μας νίκησαν αλλά τα θέλω μας είναι η αλήθεια μας!!

Θυμάμαι πριν καιρό που στεκόσουν απέναντί μου κι ένιωθα οικεία. Θυμάμαι που στην αγκαλιά σου ένιωθα σπίτι μου. 

Θυμάμαι ότι με νοιαζόσουν, με πρόσεχες. Θυμάμαι τη γλυκιά αμηχανία του πρώτου φιλιού. Θυμάμαι που με άκουγες ή τουλάχιστον έκανες ότι με ακούς. Θυμάμαι τη φορά εκείνη που είπες ότι θαυμάζεις το μυαλό μου. Θυμάμαι τη μέρα που κατάλαβα πόσο πολύ σε νοιάζομαι. Θυμάμαι πόσο προσπάθησα να σε κάνω να καταλάβεις τι αισθάνομαι. Θυμάμαι πόσο πολύ προσπάθησες να με πείσεις ότι τελείωσε.

Για να τελειώσει κάτι πρέπει να αρχίσει, μωρό μου. Και για να αρχίσει, πρέπει κάποιος να τολμήσει. Και για να τολμήσει κάποιος, πρέπει τα συναισθήματά του να φωνάζουν πιο δυνατά απ’ την λογική του. Κι εσένα η λογική σου σε κερδίζει. Κι εμένα με νικάει η καρδιά μου. Κι είμαστε κι οι δυο χαμένοι! Χαμένοι σε ανεκμετάλλευτα συναισθήματα και ανούσια «πρέπει». Χαμένοι, σε ένα παιχνίδι που παίζουμε μόνο εμείς οι δυο. Μ’ εσένα να προσπαθείς να με κάνεις να «φύγω» απ’ αυτό. Με μένα να προσπαθώ να σε κάνω να «μείνεις» και να παλέψεις. Βάζεις σε αυτή σου την προσπάθεια όλες σου τις δυνάμεις.

Δεν έχω γνωρίσει πιο δυνατό άνθρωπο από σένα, με περισσότερες άμυνες, με πιο σκληρή λογική. Κι είμαι σίγουρη πως κι εσύ δεν έχεις γνωρίσει πιο τρελή από μένα. Γι’ αυτό μ’ αγαπάς. Γι’ αυτό σ’ αγαπώ. Κι εσύ προσπαθείς τόσο σκληρά για να μισήσω ό,τι αισθάνομαι. Και ανάθεμά σε! Αρχίζω να νιώθω ότι τα καταφέρνεις. Δε θέλω, ακούς; Ούτε κι εσύ θες. Δε γίνεται να θες..

Έλα μια φορά να πούμε αλήθειες.. Φοβάμαι μην έρθει η στιγμή να μετανιώσω για όσα αισθάνομαι. Φοβάμαι μην έρθει η στιγμή κι η λογική μου με πείσει ότι «δεν πρέπει». Με οδηγείς σε αυτό το μονοπάτι κι είναι τόσο σκοτεινό. Ξέρεις πόσο φοβάμαι το σκοτάδι..

Και τώρα; Νιώθεις καλά που είσαι μόνος; Μόνο και μόνο επειδή «κάνεις αυτό που πρέπει»; Σε γεμίζουν οι εφήμερες αγάπες σου; Σε ακούνε χωρίς να μιλάς; Πόσες σπατάλησαν χρόνο να κοιτάξουν τα μάτια σου; Να ψάξουν την αλήθεια σου; Το επιφανειακό έχει πάντα λιγότερες συναισθηματικές συνέπειες και ευθύνες. Και το προτιμάς.. Δε θέλω να το δεχτώ αλλά έτσι είναι.

Θα ‘ρθει όμως η στιγμή που θα ξεσπάσει μέσα μας η αλήθεια.

Τα δεσμά θα σπάσουν.

Και θα με ζητήσεις πίσω.

Και θα σε ζητήσω..

Και θα με νικήσεις.

Και θα σε νικήσω.

Ακούς; Ετοιμάσου!

Της Ζέτας Καλουντζόγλου

αναπνοές