Χημεία ήταν πάντα ο έρωτας μωρό μου.
«Θα θελα να σας διηγηθώ μια αρχαία ιστορία,για κάποιο λόγο σας καλώ να γίνει αφορμή.
‘Οχι για τίποτα ήρωες που φάγαν τα θηρία, μα κάτι απλό και πλούσιο μαζί.
Είναι ιστορία έρωτα και μανιασμένου πάθους, τέτοιου που δεν εγνώρισε η ανθρώπινη φυλή.
Μα το παράφορο αίσθημα μέγα θεωρείται λάθος,αν δεν το συνοδεύει η λογική»
Για έρωτες που δε χαίρουν ευρείας αποδοχής για πολλούς και διάφορους λόγους, έρωτες που πονάνε, ζορίζουν και ζορίζονται, έρωτες που πολλοί τους θεωρούν καταδικασμένους.
Χρόνια και χρόνια πριν προβληματιστεί η αφεντιά μου επί του θέματος, το ζήτημα αυτό είχε απασχολήσει τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον κινηματογράφο και την τέχνη γενικότερα. Όσο για τα κρούσματα της καθημερινότητας; Άπειρα.
Αταίριαστος μπορεί να χαρακτηριστεί ένας έρωτας με διαφορά ηλικίας, εμφάνισης, εθνικότητας, κουλτούρας, καταξίωσης, παιδείας ακόμη κι ένας ομοφυλοφυλικός. Η κοινωνία θέτει τα standards και παίρνει το ρόλο της μεγάλης προξενήτρας στο έργο της ζωής μας.
Μια «άσχημη» δεν μπορεί να κυκλοφορήσει όμορφο άντρα, ένας 20άρης δεν επιτρέπεται να ερωτευτεί μια 40άρα, ένας απόφοιτος Μέσης Εκπαίδευσης δε μπορεί να ρίξει τα μάτια του σε κάποια που έχει Μεταπτυχιακό, ένας μπουζουκόβιος τι δουλειά έχει με μια κουλτουριάρα και φυσικά που ακούστηκε να ερωτεύονται δύο άντρες ή δύο γυναίκες μεταξύ τους;
Στερεότυπα μιας κοινωνίας που υφίσταται σε αυτή τη μορφή γιατί απλούστατα τα κεφάλια μας δεν έχουν παλέψει για να την αλλάξουν.
Όταν ως πιτσιρίκι έκανα καμιά ζημιά, στην ερώτηση της μάνας μου ποιός φταίει, χτυπούσα το κεφάλι μου κι έλεγα : “αυτό τα φταίει”. Ακόμη και σήμερα, αν με ρωτήσεις, την ίδια απάντηση θα σου δώσω. Το κεφάλι μας ευθύνεται για όλα τα σωστά και τα λάθος που αφήνουμε να επιβληθούν και να οδηγήσουν τη ζωή μας. Το κεφάλι μας φτιάχνει τους αταίριαστους έρωτες και ή τους καταδικάζει ή πολεμά για την προστασία τους. Δυστυχώς όμως συνήθως τους καταδικάζει.
Αν τους προστάτευε δε θα λεγόταν καν αταίριαστοι έρωτες. Θα λεγόταν απλά δύσκολοι.
Ας αναρωτηθούμε μόνο, πόσες φορές, αφήσαμε τα στερεότυπα να δηλητηριάσουν μια σχέση μας ή ακόμη χειρότερα να μην της επιτρέψουν να ξεκινήσει καν. Πόσες φορές πάλι κρίναμε αρνητικά ένα ζευγάρι γνωστό ή άγνωστο που μας φάνηκε “αταίριαστο”, αγνοώντας το αν φαινόταν ευτυχισμένο;
Η απάντηση είναι: πολλές φορές.
Τα χρόνια που φορτώνομαι στην πλάτη όσο περνά ο καιρός, με κάνουν να βλέπω κάποια πράγματα καθαρότερα. Σε έναν κόσμο που αποδεικνύεται τόσο δύσκολο να βρεις έναν άνθρωπο να μιλά στην καρδιά, το νου, την ψυχή και το κορμί σου, στην ύπαρξή σου ολάκερη, είναι κουτό να ζεις με στερεότυπα.
Είναι λάθος να δηλητηριάζεσαι και να μη δίνεις μια ευκαιρία στον έρωτα, όσο δύσκολος κι αν είναι. Αν πιστεύεις ότι βρήκες το ταίρι σου, καταπολεμάς τα ζόρια, πρώτα μέσα σου και μετά βγαίνεις στον έξω κόσμο και υπερασπίζεσαι την επιλογή και κατ’επέκταση την ευτυχία σου.
Δεν μπορείς να αναζητάς από το σύντροφό σου να είναι κλώνος του εαυτού σου. Είναι λογικό και απαραίτητο να έχετε διαφορές, μικρές ή μεγάλες. Τι κι αν εσένα σου τύχανε οι μεγάλες; Στο χέρι σου είναι αυτές να μπορούν να γεφυρωθούν και να μετατρέψουν τον δύσκολο έρωτα στην ιδανική σχέση. Αν μπεις στη διαδικασία να μετράς ηλικίες, περγαμηνές και πορτοφόλια, την πάτησες.
«Να μην είναι τεμπέλης κορίτσι μου, να σε σέβεται, να κοιτά την οικογένειά του και να έχει κοινωνική παιδεία. Αν δε ξέρει πως να φερθεί είναι το πρόβλημα, όχι αν δεν κατέχει να λύσει εξίσωση», έλεγε ο αγράμματος παππούς μου, που ξεκίνησε με το άλογο από το χωριό του να πάει να ζητήσει την αδερφή του δασκάλου.
«Θα πήγαινα και με τα πόδια για χάρη της αλλά με το άλογο, στην περίπτωση που δε μου τη δίναν, θα το σκάγαμε πιο εύκολα. Ήταν ο έρωτας της ζωής μου, δε θα επέτρεπα σε κανέναν να μου πει πως είναι αταίριαστος».
Να παλεύεις, αυτό είναι το μυστικό. Πρώτα τα θεριά μέσα σου που σε θέλουν ένα φοβισμένο και μόνο ανθρωπάκι κι ύστερα αυτά τριγύρω σου.
Να διεκδικείς την ευτυχία που σου αξίζει γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για σένα.
Βλέπεις ο έρωτας δεν ήταν ποτέ μαθηματική πράξη. Χημεία ήταν πάντα.
Και στη Χημεία ή καίγεσαι ή εκτινάσεσσαι.
Η επιλογή είναι πάντα δική σου…
Της Στεύης Τσούτση.