Όταν πέθανε ο πατέρας μου, αυτές οι 7 λέξεις με έκαναν να καταλάβω τη ζωή του!!
Η τραγωδία με βαραίνει, αλλά η μνήμη του με ανεβάζει.
Έτσι ήταν ο πατέρας μου. Ήταν ο καλύτερός μου φίλος, ο αγαπημένος μου άνθρωπος, η πηγή του φωτός μου.
Λίγο παραπάνω από τρία χρόνια πριν πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, καθώς επέστρεφε σπίτι από μια ομιλία για το πιο πρόσφατο βιβλίο του. Το όνομά του ήταν «Το μαγικό δωμάτιο: μια ιστορία για την αγάπη που θέλουμε για τις κόρες μας», αφιερωμένο σε μένα και τις αδερφές μου.
Ήταν σαν μια συναισθηματική διακοπή ενέργειας. Τρία χρόνια αργότερα είναι σαν να υπάρχουν ακόμα κάποια φώτα που δεν ξανάναψαν, ρίχνοντας σκοτεινές σκιές σε κάποια από τα πιο σημαντικά σημεία καθώς κινούμαι σε ό,τι έμεινε από τον κόσμο μου.
Φοράω αυτή την τραγωδία στο μυαλό και την καρδιά μου. Σίγουρα με βαραίνει πολύ. Κρέμεται από πάνω μου και κάθε μέρα μπορώ να βρω ένα καινούριο λόγο για τον οποίο είναι θλιβερή.
Όταν συμβαίνει μια ακατανόητη τραγωδία, είναι εύκολο να αναρωτηθείς τι στο καλό είναι ιερό πια. Προσωπικά, δεν ήξερα σε ποιον θα μπορούσα να στηριχτώ αν ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος στον κόσμο δεν είναι καν εδώ. Είναι άδικο που δε σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το ξεπεράσω.
Όμως μετά βρήκα μια ακτίνα ελπίδας:
Δεν ήταν ανάγκη να το ξεπεράσω. Έπρεπε απλά να το πάρω απόφαση.
Εντάξει, δεν είμαι κανένα τρελό μέντιουμ με μαγικές δυνάμεις που να μπορεί να φέρει τους νεκρούς πίσω. Δεν είμαι η Beyoncé. Όμως πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω.
Υπάρχει ένα υπέροχο ρητό στην εβραϊκή παράδοση. Είναι μια φράση που μου φέρνει δάκρυα στα μάτι κάθε φορά που την ακούω. Με κάνει να βλέπω το θάνατο και ένα κομμάτι του νοήματος της ζωής στις σωστές τους διαστάσεις.
Είθε η μνήμη του να είναι ευλογία.
Όσο μακάβριο και αν ακούγεται, νομίζω πως είναι αυτό που τελικά όλοι ευχόμαστε για εμάς και τους αγαπημένους μας. Γιατί μια μέρα όλοι θα γίνουμε μνήμες, και δεν είναι πραγματικά αυτό το καλύτερο σενάριο;
Τις επόμενες μέρες από το θάνατο του πατέρα μου, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: ό, τι καλό κάνω στο υπόλοιπο της ζωής μου θα είναι αφιερωμένο σε εκείνον. Για να κρατήσω στη ζωή τον πατέρα μου με τον μόνο τρόπο που η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να τεκμηριώσει: μέσω της κληρονομιάς του.
Φυσικά αυτή η τραγωδία με βαραίνει, αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι η μνήμη του με ανεβάζει. Είναι η ακτίνα φωτός που με φωτίζει απ’ τον ουρανό και μου θυμίζει όλες τις υπέροχες στιγμές που είναι δικιές μου για πάντα, στα αρχεία του μυαλού μου.
Δε θα φέρει τον μπαμπά μου πίσω – αλλά σίγουρα θα μου δώσει την έμπνευση να κάνω ένα σωρό καλά πράγματα στη μνήμη του.
fanpage