Μη χτυπάς μια πόρτα που είναι για σένα κλειστή.
Της Γεωργίας Ανδριώτου.
Τον πάλεψες αυτόν τον έρωτα. Με όλα τα μέσα της καρδιάς σου.
Του έδωσες ευκαιρίες, του έδωσες άλλοθι. Γιατί ήταν ο έρωτας που είχες επιλέξει.
Ο έρωτας που ήταν για σένα καρδιοχτύπι, ενθουσιασμός και πάθος.
Ο έρωτας που ήρθε για να ανατρέψει τα δεδομένα σου, να γίνει προτεραιότητά σου, να διεκδικήσει τις στιγμές σου.
Δεν ήταν, όμως, αμοιβαίος. Δυστυχώς για σένα τα συναισθήματά σου δεν βρήκαν το αντίκρισμα που τόσο λαχταρούσες και ονειρευόσουν.
Το διαισθανόσουν από την αρχή, αλλά η καρδιά σου είχε αποφασίσει να μην ακούσει τη λογική. Κι αποφάσισες να τον διεκδικήσεις. Με όποιο κόστος.
Ήταν πολλές οι φορές που του ψιθύρισες λόγια τρυφερά κάτω από τα κλειστά παραθυρόφυλλά του. Που περίμενες για την ανταπόκριση που μόνο σε έναν έρωτα ταιριάζει. Την απόλυτη.
Η πόρτα αυτού του έρωτα όμως, μάτια μου, ήταν κλειστή για σένα. Κι εσύ επέμενες να την χτυπάς. Έσερνες την αξιοπρέπειά σου μπροστά στο χαλάκι της για να την ξαποστάσεις.
Πότε μισο-άνοιγε για να σου δώσει λίγες τζούρες χαράς κι πότε έκλεινε ερμητικά στα μούτρα σου. Ποτέ, όμως, δεν άνοιξε διάπλατα για σένα. Για να σε αγκαλιάσει. Για να σε διεκδικήσει. Για να κανακέψει την κουρασμένη σου καρδιά.
Γι’ αυτό μην την ταλαιπωρείς άλλο την καρδιά σου. Μη χτυπάς μια πόρτα που είναι για σένα κλειστή. Μια πόρτα που την έχουν πια κλειδώσει κι έχουν πετάξει το κλειδί. Δεν αξίζει να ξεπέφτεις άλλο στα δικά σου μάτια.
Ο έρωτας πρέπει να σε απογειώνει. Να καρφιτσώνει χαμόγελα στο βλέμμα σου. Να κάνει λάβαρο την καρδιά για να σε κατακτήσει. Δεν τον παρακαλάς. Όταν τον ικετεύεις, παύει να είναι έρωτας. Είναι μια ταλαιπώρια μάταιη.
Σταμάτα να χτυπάς άλλο να σου ανοίξουν. Ο έρωτας σου έπαψε πια να κατοικεί εκεί που τον αναζητάς. Κι αυτό είναι μια σκληρή, αλλά και απαραίτητη παραδοχή για να μπορέσεις να προχωρήσεις παρακάτω στη ζωή σου. Της το χρωστάς.
Το χρωστάς στον εαυτό σου.\