Για κάποιους δεν υπάρχει τέλος, υπάρχει μόνο παύση μέχρι το “ξανά μαζί”!
Είναι γνωστό το κόλλημα μου με τα ελληνικά, με τα σωστά ελληνικά. Υποχόνδρια από μικρή με τη σωστή χρήση της γλώσσας, ανεξίτηλες βλέπετε οι επιρροές της κυρίας Άννας, της δασκάλας μου στις τρεις μεσαίες τάξεις του δημοτικού.
Έτσι, χρησιμοποιώ πάντα τον ανελκυστήρα και όχι το ασανσέρ, εκνευρίζομαι δε με τον αθλητικογράφο (κι όχι speaker) που ονομάζει τον τερματοφύλακα goalkeeper και τα δοκάρια goal posts.
Kι ενώ έπινα καφέ τις προάλλες, και μία φίλη μου περιέγραφε τη σχέση της, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι έχουν τα on- off τους, σκέφτηκα πως πιο παραστατική λέξη από αυτή στα ελληνικά δεν υπάρχει, για να περιγράψει κάποιες σχέσεις.
Αυτές τις σχέσεις που για τους πρωταγωνιστές τους θα πούμε πως «αυτοί μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε».
Ναι, το πολύ μαζί τους κουράζει, αλλά το πολύ χώρια τους τρελαίνει, τους εξαφανίζει.
Είναι φτιαγμένοι από τέτοια υλικά και με τέτοιο μεράκι που μεταξύ τους έδεσαν τόσο καλά, τόσο αρμονικά. Και το μαζί τους δούλεψε, σα καλοκουρδισμένη μηχανή, σα συσκευή ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Σα πολυεργαλείο. Μπορούν να κάνουν μαζί πολλά, να φτιάξουν αναμνήσεις για μνήμες απεριόριστες, να φέρουν εις πέρας εργασίες δύσκολες, να παίζουν, να ακούνε μουσική, να βλέπουν ταινίες, να κάνουν αγορές, να σαλιαρίζουν ώρες ατελείωτες σα να ήταν αρκουδάκια από καρτούν. Να διαβάζουν, να μαθαίνουν πληροφορίες. Μπορούν να τα κάνουν όλα αυτά, κι όσο πιο πολλά κάνουν τόσο πιο πολύ να δένονται, τόσο πιο ένα να γίνονται , τόσο απαραίτητοι ο ένας στον άλλον.
Μα όταν μια συσκευή δουλεύει ατελείωτα ζεσταίνεται, κουράζεται, η θερμοκρασία ανεβαίνει κι αυτό είναι επικίνδυνο. Κάπως έτσι ανάβουν και τα αίματα στις σχέσεις αυτές, καθώς όπως έλεγε ένας άλλος μου καθηγητής, λίγα χρόνια πιο μετά «δια της τριβής παράγεται θερμότης».
Και τότε για να μην καεί η συσκευή, ούτε η σχέση, κάποιος πατάει το off. Τόσο όσο να ξεκουραστεί, να αποφορτιστεί, να πέσει λίγο η θερμοκρασία, να πάρει ο καθένας τον απαραίτητο χρόνο για την επανεκκίνηση.
Μέχρι, λοιπόν, να ξαναπατήσει κάποιος από τους δύο το on. Να ξαναρχίσει πάλι η κανονική λειτουργία. Σιγά σιγά, να θυμηθούμε πού είχαμε αφήσει τι και να το πάμε παραπέρα. Και τότε βλέπουμε πώς το σύστημα αργεί να φορτώσει, οι σελίδες γυρνούν αργά, οι λέξεις και τα πλήκτρα κολλάνε, η μνήμη είναι γεμάτη, πολλές φορές από λήψεις- προσλαμβάνουσες άγνωστες, από ιούς εξωγενείς που δηλητηρίασαν τη σχέση.
Τότε χρειάζεται προσεκτικό ξεσκαρτάρισμα και εκκαθάριση, κάποιες εφαρμογές – πρακτικές κακές να σβηστούν τελείως , να πάνε στον κάλαθο των αχρήστων, να διαγραφούν δια παντός από το σκληρό δίσκο του νου, να μην επανεμφανίζονται, να μην αναβιώνουν σε κάθε νέο σκάλωμα, που μπορεί μοιραία να οδηγήσει και πάλι στο off.
Mερικοί άνθρωποι, λοιπόν, δεν έχουν τέλος, έχουν μόνο ons και offs, όταν τα λαμπάκια ανάβουν και θέλουν να προλάβουν τον κίνδυνο.
Κι αν η κατάσταση βρήκε την απόδοση της στην αγγλική, αφού η ελληνική σχετικώς δε με ενέπνευσε, η ερμηνεία της δεν ξέρω αν μπορεί με λόγια να εξηγηθεί.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν υπακούουν σε νόμους της λογικής, παρά ίσως μόνο της φυσικής. Δεν ορίζουν αυτό που νιώθουν, αυτό τους ορίζει, αυτό τους τραβάει σα μαγνητικά δίπολα. Αυτό τους απωθεί όταν από την πολλή τριβή αλλάζουν λίγο οι θέσεις και έρχεται ο άλλος πόλος μπροστά.
Για μερικούς ανθρώπους δεν υπάρχει το τέλος, υπάρχουν μόνο οι παύσεις. Αυτές που οι απ’ έξω βλέπουν σα ρωγμές που θα κάνουν το γυαλί να σπάσει, σα φαγητό χθεσινό, ξαναζεσταμένο, χωρίς φρεσκάδα και νοστιμιά.
Αυτές τις παύσεις που αυτοί τις λένε οξυγόνο κι ελευθερία «να φεύγω από σένα κι όμως τελικά να μένω πάντα εδώ. Γιατί απλά εδώ ήμουν πάντα. Κι ας μη σε ήξερα από πάντα».