Προσπαθείς να σώσεις τη σχέση σου ή την συνήθειά σου;
Η Ρουτίνα.
Η συνήθεια.
Η χειρότερη δειλία. Γιατί εμ δεν το παραδέχεσαι εσύ ο ίδιος, εμ λες και ψέματα στον άλλον με τη στάση σου.
Ο οποίος, άλλος, μπορεί να είναι εξ ίσου δειλός με σένα, παρεμπιπτόντως και να παραμένει από φόβο μη χάσει τα κεκτημένα, την βολή του, το σίγουρο.
Απ’ όσο ξέρω αυτό δεν είναι ζωή. Σαν να ζεις μέσα στη χύτρα που μαγειρεύεις είναι κι έχεις το καπάκι σφραγισμένο, αρνούμενος ταυτόχρονα ν’ ανοίξεις την βαλβίδα. Πόσο νομίζεις θ’ αντέξει το φτωχό σάρκινο σώμα σου; Είπαμε έχει αντοχές αλλά όχι και τόσες.
Αργά ή γρήγορα θα επαναστατήσει. Να δεις εκεί γύρω στην κλιμακτήριο που όλοι έναν απολογισμό τον κάνουν λίγο ως πολύ, θα δεις σημεία και έρωτες. Ναι έρωτες διαφυγής.
Τρέξτε να σωθούμε το καράβι βουλιάζει κι εμείς δεν έχουμε καν συμμετάσχει στην κρουαζιέρα.
Μείναμε κλειδωμένοι στην καμπίνα. Ούτε στην τραπεζαρία δεν κατεβήκαμε για φαγητό.
Κι αν το κάναμε ήταν στο δικό μας τραπέζι μακριά από όλους τους άλλους.
Όχι, αγάπη μου. Αυτό δεν είναι σχέση ή αγάπη.
Φόβος είναι και το ξέρεις.
Φόβος της μοναξιάς ή της οικονομικής στενότητας.
Φόβος του άγνωστου.
Φόβος του ρίσκου.
Δειλία και φόβος.
Να σώσω, λες, τη σχέση. Να προσπαθήσω και το ράγισμα θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας.
Στο λέω με σιγουριά, εκεί θα μείνει το ράγισμα και θα προχωρά.
Έτσι κάνουν τα ραγίσματα άμα κάνουν την αρχή. Βαθαίνουν. Προχωράνε. Άχρηστο το ποτήρι.
Κι εσύ το κρατάς. Συνεχίζεις να πίνεις από αυτό.
“Είναι το ποτήρι μου” λες, ” το έχω χρόνια. Μ’ αυτό θα πίνω πάντα κι ας είναι άχρηστο. Που να ψάχνω τώρα για άλλο;”
Κι ας το έχεις ήδη αντικαταστήσει πολλές φορές.
Ας το έχεις προδώσει άλλες τόσες.
Έμαθες να ζεις με την μάσκα του υποκριτή. Με το ψέμα αγκαλιά και την προσποίηση κι ούτε σε νοιάζει για το ποτήρι.
Εγωισμός, δειλία και φόβος είναι στο βάθος κι ας λες πως αγωνίζεσαι να σώσεις την σχέση.
Ποια σχέση;
Την συνήθεια σου διατηρείς. Κι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο λιγότερο τολμάς.
“Καλά είμαι” λες, “που θα βρω καλύτερα;”
Και συνεχίζεις να κρυφοκοιτάζεις την γειτόνισσα ή τον γείτονα ή την φίλη/ο από το facebook.
Ναι συνέχισε. Σίγουρα καλά πας για εκείνο το χωριό που το λένε “Ευτυχία”.
Πριν το καταλάβεις το καράβι θα έχει βουλιάξει, το χωριό θα έχει εξαφανιστεί από τον δικό σου χάρτη και εσύ έχασες την ευκαιρία που σου χάρισε ο Θεός – την ζωή- από φόβο.
Καλά να πάθεις. Αυτό διάλεξες.