Είναι η απιστία φαντασίωση ή η φαντασίωση απιστία;
Της Λουκίας Πέτρου.
Όλα καλά… Όλα καλώς καμωμένα.
Και στη σειρά τους. Όχι βαρετά όμως. Η ρουτίνα δεν είναι πάντα βαρετή. Πολλές φορές παλεύεις για αυτήν. Αν τα καταφέρεις, θα σου δώσει την ευκαιρία να προλάβεις να κάνεις κι άλλα πράγματα, λιγότερα ή περισσότερα σημαντικά. Αλλά θα στη δώσει. Και η σχέση καλή, πολύ καλή. Αγάπη, σταθερότητα και να σε νοιάζεται. Και να τον νοιάζεσαι κι εσύ…. Πληρότητα.
Και ξαφνικά μία ατάκα από ένα γνωστό, ένα φίλο, έναν…. Που σε κάνει και αναρωτιέσαι… Μπα η ιδέα μου θα είναι… Και μετά ένα χαμόγελο, λίγο πιο… χαμόγελο. Πιο φωτεινό, πιο τι; Η ιδέα μου λες, θα είναι κι αυτό. Και κάποια στιγμή ένα πονηρό “…αν συνεχίζεις να με πειράζεις, θα υποστείς τις συνέπειες…”
Και συνειδητοποιείς πως κι εσύ πειράζεις τόσον καιρό… Και σ΄ αρέσει. Και του αρέσει… Και το προκαλείτε…
Σας αρέσει το παιχνίδι. Ή μήπως δεν είναι παιχνίδι; Μήπως, τρυπώνει η σκέψη στο μυαλό, περισσότερο απ΄ ότι πρέπει; Και πως πρέπει να φέρεται αυτό το «πρέπει»; Να πιάνει χώρο και να σου τρώει το χρόνο; Ή σιγά-σιγά να σε τρώει και λίγο πιο βαθιά; Να σε τσιμπάει στα πειράγματα και να σε “χαλάει” στην αδιαφορία. Ή μήπως δεν είναι αδιαφορία; Μήπως κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι; Ή αυτό τελικά είναι το παιχνίδι που σταματάς να παίζεις και θες να πας και λίγο πιο πέρα;
Πόσο πέρα;
Όσο φαντάζεσαι… Γιατί αρχίζεις ξαφνικά να φαντάζεσαι… Πως θα ήταν, αν…. Αν ήταν αυτός κι εσύ, ελεύθεροι από δεσμεύσεις, σε ένα παιχνίδι αντιθέσεων. Σε ένα παιχνίδι πάθους. Ερωτικού πάθους! Που να σε αναστατώνει και να σε εξιτάρει, παίζοντας με το μυαλό σου κι εσύ με το δικό του. Παίζοντας ρόλους κυριαρχίας. Του μυαλού και του κορμιού. Του δικού του και του δικού σου. Με τα λόγια και τα αινίγματα, αλλά και τα αγγίγματα…
Τα δήθεν, τα τυχαία… Που σε κάνουν να χαμογελάς, όταν τα σκέφτεσαι.
Το φλερτ… εκείνο που δεν είναι, αλλά φαίνεται. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Ή μήπως όχι;
Και ξαφνικά θυμάσαι! Δεν είσαι μόνη… Και νιώθεις ενοχές και μαζεύεσαι. Και φτάνει ένα μήνυμα, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα για νιώσεις ξανά και να μπεις όλο και πιο βαθιά, κυνηγώντας το φως σαν τις πεταλούδες, που ξέρεις πως θα σε κάψει, αλλά πλησιάζεις όλο και πιο πολύ και πιο πολύ…
Και μετά μαζεύεσαι πάλι. Δε θέλεις να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου. Δε σου λείπει αυτό το κάτι. Ή μήπως σου λείπει; Οι πρώτες σκέψεις, τα πρώτα αγγίγματα, το πάθος της πρώτης φοράς. Και το φαντάζεσαι με κάποιον άλλο. Πόσο μπορείς να προχωρήσεις; Πόσο σου λείπει; Καλύπτεσαι με τη σκέψη ή όχι; Είσαι έτοιμη για την απιστία τη σωματική; Ή μήπως την έχεις ήδη κάνει με τη σκέψη; Κι αν τελικά αυτό ζητάς πιο πολύ; Μόνο τη σκέψη, εκείνη τη σκέψη που σαν σπίθα, θα σου ξυπνήσει το μυαλό και τις αισθήσεις, για να συνεχίσεις να αντέχεις τη ρουτίνα σου… Ναι εκείνη που λέγαμε, που δεν είναι βαρετή, αλλά λίγο καθημερινή. Και εσένα σου λείπουν τα άλλα, εκείνα που αναγκαστικά έμειναν πίσω και κάνουν τη ζωή να μοιάζει με γιορτή…
Αλλά τη γιορτή την προκαλείς εσύ… Λοιπόν, εσύ προτιμάς να τη ζεις ή να τη φαντάζεσαι;