Μ’άλλον ζεις και άλλον χωρίζεις.
Γράφει η Ρένα Γέρου
Αυτό που σου κοστίζει περισσότερο, είναι η αφέλεια κι η παιδικότητα που χάθηκαν.
Η ψυχή που κατέθεσες για να ωριμάσεις με τέτοιο βάρβαρο τρόπο.
Δεν ήταν ανάγκη. Όλοι ωριμάζουν αργά ή γρήγορα. Αλλά το τίμημα δεν είναι τόσο ψηλό.
Η μετάβαση είναι πιο ομαλή και το μάθημα δεν έρχεται από το πιο πολύτιμο πλάσμα στον κόσμο, τον σύντροφο σου.
Εξ ορισμού είναι εκεί για να σε στηρίζει.
Πάντα όταν ερωτεύεσαι τυφλώνεσαι και ωραιοποιείς λιγάκι.
Κάνεις και τα “στραβά μάτια” καμιά φορά γιατί έχεις επενδύσει όλα σου τα κεφάλαια πάνω στον άλλον.
Για να φτάσεις στον χωρισμό έχασες με πανωλεθρία.
Ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις που είναι αυτός που ερωτεύτηκες.
Ως και δικαιολογίες φτιάχνεις. Ναι! Φτάνεις μέχρις εκεί. Τα βάζεις και με τον εαυτό σου που παρεξήγησες.
Τόσο τυφλώνεσαι από τον έρωτα.
Κι όμως. Είναι το καλύτερο συναίσθημα. Σε καθαρίζει από τον εγωισμό.
Δίνεις και δίνεσαι.
Αλλά όχι τα πάντα. Είπαμε!
Να δοθείς. Να πανηγυρίσεις το “εμείς”, να θάψεις τον “πρίγκιπα” ή την “πριγκίπισσα” μέσα σου.
Να κάνεις το άλμα της πίστης. Αλλά να σε πιάσουν και κορόιδο;
Όχι να σε εξαφανίσουν ως άτομο. Όχι χρυσό μου.
Που το είδες αυτό γραμμένο;
Σου δώσαμε το χέρι ν’ ανεβείς κι εσύ τραβάς από το χέρι να το ξεκολλήσεις.
Τι λες τώρα; Μέχρι που; Ναι, σε ρωτάω, μέχρι που θα φτάσει;
Τράβα γραμμή αμέσως.
Τι υπάρχει από τον άλλον; Από εκείνον που γνώρισες, που αγάπησες. Τι υπάρχει;
Αν τίποτα δεν βλέπεις πια από εκείνο το άτομο, είναι ώρα να φεύγεις.
Το ξέρεις, οι άνθρωποι αλλάζουν με τα χρόνια. Παθαίνουν, μαθαίνουν, βγάζουν ότι έχουν κρυμμένο στην επιφάνεια. Αν στην ψυχή τους έχουν έστω κι έναν μικρό κηπάκο, κάτι θα μοσχοβολήσει ακόμα και στα δύσκολα.
Αν όχι, απ’ την αρχή είναι χαμένο το παιχνίδι.
Ύστερα να θυμάσαι είναι και το συμφέρον. Ο κηφήνας – άντρας ή γυναίκα- κηφήνας θα είναι πάντα. Τι τα θες; Παιδί της αρπαχτής. Γι αυτό άλλον γνωρίζεις στην αρχή κι άλλος είναι αυτός που χωρίζεις στο τέλος. Η συμβίωση, οι δυσκολίες, ακόμα και τα οικονομικά που λιγοστεύουν, ρίχνουν τις μάσκες. Ας είσαι έξυπνος. Το συναίσθημα είναι εκεί να καλύπτει το χαλασμένο αμύγδαλο μέσα στο κουφέτο. Φύγε!
Μην μετανιώνει. Μην κοιτάς πίσω.
Πονάει το ξέρω μα έτσι είναι η ζωή μας. Η εμπειρία σε γεμίζει πίκρα. Κουβαλάς την τραυματισμένη σου ψυχή και φεύγεις μακριά. Όλοι αλλάζουν. Ακόμα κι εσύ.
Τώρα πια ξέρεις. Κι ύστερα να θυμάσαι, δεν αξίζει να θρηνείς για κάτι που από την αρχή ήταν χαμένο.
Αν φορούσε την μάσκα τούτη από την αρχή, τίποτα δεν ήταν ποτέ αληθινό. Κι όχι από δικό σου φταίξιμο.
Καλύτερα έτσι. Δεν είμαστε φτιαγμένοι να ταιριάζουμε πάντα με όλους. Δεν γίνεται. Και τα λάθη υπάρχουν για να προχωράμε. Να είμαστε τυχεροί να μας δίνει χρόνο η ζωή να προχωρήσουμε.
Πόλεμος αυτή η ζωή. Με απώλειες βαριές. Η μεγαλύτερη απ’ όλες να χάνεις την αθωότητα σου.
Για τούτο και μόνο το έγκλημα το βαρύ, οι υπαίτιοι πρέπει να πληρώνουν και να τιμωρούνται.
Ζήσε μακριά τους.
{Αφιερωμένο σε μια παλιά φίλη που πρόσφατα χώρισε μετά από 40 ολόκληρα χρόνια σχέσης και γάμου. Στα 35 εκ των οποίων δεν είχε ιδέα με ποιον ήταν μαζί.}