Η δική μου αγάπη δε σου έφτανε; Γιατί με απάτησες;
Του Νεόφυτου Βασιλείου.
Με κοιτάς και σε κοιτάζω. Κάτι αλλιώτικο υπάρχει στο βλέμμα σου. Δεν υπάρχει αυτή η σπίθα που υπήρχε κάθε φορά που ανταλλάζαμε ματιές. Είτε κάποιος άλλος σου έχει ρίξει στάχτη στα μάτια είτε κάτι άλλο συμβαίνει. Εγώ μπορώ να καταλάβω, σε ξέρω. Ξέρω τα πάντα για σένα. Ξέρω που θα γυρίσεις το βλέμμα σου το επόμενο λεπτό. Ξέρω πότε τα μάτια σου θα κλείσουν για να κρύψουν μια μυστική χαρά ή έναν μυστικό πόνο ή ένα μυστικό. Σε διαβάζω. Είσαι ολάνοιχτο βιβλίο. Ξέρω τι συμβαίνει τώρα. Ξέρω γιατί το βλέμμα σου είναι διαφορετικό.
Με απάτησες… Δε με νοιάζει με ποιόν… Ούτε πότε και γιατί. Τέλοσπαντων. Σημασία έχει ότι το καταλαβαίνω και δεν μπορείς να μου το κρύψεις με όσα μέσα και καμουφλάζ χρησιμοποιήσεις. Σε αγάπησα τόσο. Η απώλεια, η απιστία πονάει. Τους πονάει όλους. Τους λυγίζει, τους τρώει ζωντανούς, τους εξοργίζει. Τους ταπεινώνει, τους αλλάζει ανά πάσα στιγμή.
Τα δυο σου μάτια που κάποτε ήταν ολόκληρη θάλασσα, απέραντος γαλήνιος ωκεανός τώρα με πνίγουν με τις τρικυμίες τους. Μην τολμήσεις απόψε να πλαγιάσεις στο πλάι μου… Το ξέρω ότι θα σε συγχωρέσω αν ζητήσεις συγγνώμη. Όχι όμως τώρα, είναι σχεδόν αδύνατο να σε συγχωρέσω τόσο σύντομα. Ξέρεις το γιατί. Διότι οι μαχαιριές στην καρδιά πληγώνουν πολύ. Ειδικά όταν είναι πισώπλατες, πάνω στο κόκκαλο. Εκεί που πονάει περισσότερο.
Απόψε θα κοιμηθούμε ξεχωριστά. Μην προσποιείσαι ότι δεν έγινε τίποτα. Μη μου κλαις και μην κάνεις ότι έχεις πληγωθεί για την συμπεριφορά μου. Μπορώ να μυρίσω το άρωμα του άλλου στο σώμα σου. Μπορώ να δω τα χείλη σου, που έχουν ακουμπήσει άλλα, το προδώνει το φούσκωμα τους. Δεν θέλω να μπω στον κόπο να σκεφτώ περισσότερες λεπτομέρειες, διότι θα πληγωθώ ακόμη περισσότερο. Είναι κάτι σκέψεις που έχουν και τα όρια τους διότι είναι ανυπόφορες με αβάσταχτο πόνο.
Το ξέρω, δεν έκανες θανάσιμο αμάρτημα, δε διάπραξες φόνο. Πλήγωσες όμως εμένα. Γιατί; Η αγάπη που σου έδινα τόσο καιρό δεν ήταν αρκετή; Ζητούσες νέες περιπέτειες; Νέα λιμάνια για να αρμενίσεις, νέους προορισμούς και απολαύσεις; Εγώ δεν ζήτησα πάντως. Και αυτό να το εκτιμάς.
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Γιατρεύει ακόμα και τις χυλόπιτες. Ας δώσουμε λίγο χρόνο, λίγες μέρες και όλα θα γίνουν, ελπίζω όπως ήταν παλιά. Φτάνει να το θέλει και η δικιά σου ψυχή, εάν πραγματικά με αγαπάς, εάν πραγματικά κατάλαβες το λάθος σου.