Μωβ πασχαλιές και κόκκινο του Πάθους. Αυτό είναι το Πάσχα.
Από παιδί η Άνοιξη είχε κόκκινο χρώμα, και μύριζε φρεσκοψημένο τσουρέκι. Μωβ πασχαλιές και κρινάκια στόλιζαν τα κοφτά σεμέν στο καλό τραπέζι.
Η καλή μας τραπεζαρία, εκεί που όλα έπαιρναν την επισημότητα που τους ταίριαζε.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως η μαμά είχε ορίσει και τραπεζομάντιλα για αυτό. Όπως το καλό, το καθημερινό και το πρόχειρο. Την Καθαρή Δευτέρα το τραπέζι στρωνόταν με όλα τα καλούδια από νωρίς το πρωί, για να μαζευτεί αργά το βράδυ. Τότε ξέραμε πως για τις επόμενες σαράντα μέρες, θα έμενε μόνο με τις ομορφιές του.
Κοφτό τραπεζομάντιλο, λουλούδια, και μια κυρά Σαρακοστή ζυμωμένη απ’ τη γιαγιά, πάνω σε μια κόκκινη πιατέλα. Το σήμα κατατεθέν της μεγάλης γιορτής που πλησίαζε.
Σαν παιδί λάτρευα την Μεγάλη Εβδομάδα. Με κυρίευε η ψαλμωδία της εκκλησίας, η φλόγα του κεριού, η ιστορία, η κατάνυξη, το Πάθος. Για μένα, αυτά ήταν αχαρτογράφητες περιοχές. Τα ονόμαζα όλα Πάσχα. Μεγαλώνοντας με ακολούθησαν τα παιδικά μου μάτια, στις μεγάλες γιορτές. Ήθελα τόσο πολύ να μεταδώσω αυτό το συναίσθημα στη δική μου οικογένεια.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ την αγάπη της οικογένειας, την αγκαλιά, το βούλιαγμα στο καναπέ, ανάμεσα σε φτερούγες, που σε καλύπτουν, με όλη την στοργή του κόσμου. Και το τραπέζι να γεμίζει με τα κόκκινα αυγά, φουσκωτά τσουρέκια, και βουτυρένια κουλουράκια. Συνταγές απο καλονοικοκυράδες εποχής, που τα χέρια τους μύριζαν δυόσμο και λεμόνι, διαβάζονται ακόμα μια φορά. Τι να σου κάνουν οι σημερινοί σεφ… η νοστιμιά των παλαιών συνταγών κρυβόταν στην αγάπη που ένιωθαν, για αυτούς που θα έτρωγαν το φαγητό τους.
Μεγάλες γιορτές, μεγάλες στιγμές. Να θυμόμαστε, να μαθαίνουμε, να γευόμαστε. Πάνω απ’όλα όμως να μοιραζόμαστε. Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά. Το μοίρασμα και όχι μόνο του φαγητού, αλλά της ζωής. Πάντα θα υπάρχουν κρίσεις, θυμός, πάντα κάτι θα μας λείπει. Ας κρατήσουμε όμως τα παιδικά μας μάτια για κάποιες ιδιαίτερες στιγμές. Είναι αν θέλεις η δική μας ψυχική φόρτιση.
Η καλή μας τραπεζαρία στρωμένη με λευκό λινό τραπεζομάντιλο ενώ στις άκριες κεντημένες πασχαλιές. Μωβ πασχαλιές, και κόκκινο του Πάθους. Το χρώμα του Πάσχα μέσα απ’ τα μάτια του παιδιού που με ακολουθεί.