Ανασφάλεια ήσουν κι εγώ σε βάφτισα έρωτα.
Είναι πικρό να σου λέω ότι δε σ’αγάπησα. Μα είναι η αλήθεια μου κι ας ξέρω ότι μπορεί κατάβαθα να σε πονάει.
Δε σ’αγάπησα κι ας το πίστεψα.
Έμεινα μαζί σου, πορεύτηκα μαζί σου, αλλά κάτι μέσα μου πάντα επαναστατούσε.
Δε σου δόθηκα, δε σου ανήκα ποτέ.
Κι είναι κρίμα να το λέω. Είναι ντροπή να ισχύει. Αλλά είναι η μόνη αλήθεια. Όχι, δε στην έκρυψα ποτέ, μη με κατηγορείς.
Ούτε εγώ την ήξερα τότε. Τότε που σε ονομάτιζα αγαπημένο και ζούσα μαζί σου.
Έτσι όπως ήμουν βουτηγμένη στην ανασφάλεια, έτσι όπως είχα πάψει να αγαπώ τον εαυτό μου, έτσι όπως είχα αποκοπεί με τα λάθη μου από τους πιο δικούς μου ανθρώπους, δεν έβλεπα καθαρά. Δεν ένιωθα καθαρά.
Έλεγα ότι ήσουν το χέρι που με τράβηξε στην επιφάνεια. Μόνο που έτσι όπως τα είχα μπερδεμένα όλα μέσα και γύρω μου, δεν κατάλαβα ότι αυτό που εγώ τότε ένιωθα πορεία προς την επιφάνεια, δεν ήταν παρά πτώση προς τον πάτο. Το δικό μου πάτο, όχι το δικό σου, μη θίγεσαι.
Έλεγα ότι σε ερωτεύτηκα. Έλεγα ότι εσύ είσαι ο άνθρωπός μου. Έλεγα ψέματα μόνο που τότε τα πίστευα για αλήθεια.
Πέρασε καιρός για να καταλάβω την πλάνη μου.
Πέρασε καιρός για να καταλάβω το χαμένο χρόνο στον οποίο καταδίκασα τον εαυτό μου.
Ήταν χρόνος που δε μ’αγαπούσα.
Δεν το ήξερα.
Σήμερα αντάμωσα κάποιον που σου έμοιαζε. Για δυο στιγμές πάλευα να θυμηθώ τι μου θυμίζει. Κι ύστερα είπα ότι έμοιαζε με σένα. Δυο στιγμές μάλιστα αναρωτήθηκα μην ήσουν εσύ.
Κι ύστερα ντράπηκα. Ντράπηκα για το πόσο πολύ σε ξέχασα, για το πόσο δε σε συγκράτησε η μνήμη.
Δεν είμαι σκληρή, δεν ξεχνάω τους ανθρώπους. Ιδίως αυτούς που μοιράστηκα στιγμές.
Δε φταις εσύ.
Εγώ φταίω. Φταίω γιατί στο πρόσωπό σου έβλεπα πάντα τις ανασφάλειές μου. Εκείνες βάφτισα έρωτα και πορεύτηκα μαζί τους ενώ εσύ πίστευες ότι πορευόμουν με σένα.
Κι έτσι, στο πλήρωμα του χρόνου, ήταν εύκολο να σ’αφήσω. Ήταν εύκολο να φύγω όταν άνοιξαν τα μάτια μου και είδα τι έκανα.
Γι’αυτό δε θυμάμαι καθαρά το πρόσωπό σου. Γιατί ποτέ δεν ήμουν μαζί σου αληθινά. Πότέ δεν ήμουν μαζί σου όπως έπρεπε, όπως σου έπρεπε.
Μου το καταλογίζω αυτό, να ξέρεις. Είναι μπαγκάζι που βαραίνει την ψυχή μου το πώς σου φέρθηκα.
Αν το ήξερα, αν έβλεπα καθαρά, όλα θα ήταν αλλιώς.
Τώρα ο χρόνος δε γυρνάει πίσω κι εγώ όσο και να μετανιώνω δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα.
Ήσουν η ανασφάλεια που στα πέτρινα χρόνια μου ονόμασα έρωτα. Κι αυτό δε θα μου το συγχωρέσω ποτέ.