Τις φουρτούνες σου να τις παλεύεις. Η στεριά σου σε περιμένει.
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και Γολγοθάς η ζωή του.
Κι αυτήν τη ζωή που τόσο τη δοξάζουμε στα λόγια, πολλές φορές δεν έχεις τη δύναμη να της αντισταθείς. Θαρρείς κι ένα αόρατο χέρι στραγγίζει τα δικά σου από κάθε αντοχή και υπομονή κι έρχεται μια στιγμή που νιώθεις να έχεις χάσει τον έλεγχό της.
Έχεις το αίσθημα πως κολυμπάς στη φουρτούνα χωρίς σωσίβιο, ίδιος ναυαγός που προσπαθεί να φτάσει στη στεριά του, αλλά βλέπει τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν.
Τα βόλια έρχονται από πολλές μεριές. Από τα οικονομικά αδιέξοδα, από ανθρώπους που εμπιστεύτηκες, από έρωτες που σε πρόδωσαν, από την επαγγελματική ανασφάλεια…
Πόσα να αντέξει ο ανθρώπινος νους και πόσες ελπίδες να συντηρήσει η καρδιά του;
Βουλιάζεις στην απογοήτευση ανήμπορος να ανταποκριθείς στα δύσκολα που προκαλούν τη μέρα σου. Δεν έχεις τη διάθεση να επικοινωνήσεις, να χαμογελάσεις, να κάνεις παιχνίδι με τις στιγμές σου, βρε αδελφέ.
Κι όλα αυτές τις αισιόδοξες ατάκες που προσπαθούν να σου πασάρουν οι δήθεν υπερ-αισιόδοξοι, εσένα σε αφήνουν αδιάφορο. Εσύ ασπάζεσαι μόνο το δικαίωμά σου στην παραίτηση. Γιατί είσαι απλά άνθρωπος. Και σαν άνθρωπος φοβάσαι , απογοητεύεσαι, λυγάς και θέλεις να μείνεις κουρνιασμένος στη γωνιά σου.
Ποιος δεν το έκανε; Ποιος δεν το ένιωσε; Ποιος μπορεί να σου χρεώσει την ανθρώπινη αδυναμία της δικής σου στιγμής, όταν ο ίδιος μετράει τις αντίστοιχες δικές του;
Νομίζω, όμως, πως πρέπει να σκεφτείς τούτον τον απλό το λόγο.
Δικαίωμά σου είναι να πέσεις. Όταν πέσεις, όμως, να βάλεις κάτω και τα δυο σου χέρια και να σηκωθείς ξανά. Όπως έκανες όταν ήσουν παιδί. Να κλάψεις, να αγκαλιάσεις το παράπονό σου, αλλά να σταθείς πάλι όρθιος. Μέσα σου.
Κι αν νιώσεις κουρασμένος, να ξαποστάσεις. Να πάρει μια ανάσα η καρδιά σου. Να ξεκουράσεις το κορμί από το τρέξιμο της μέρας και το μυαλό σου από τις έγνοιες που σου έχουν φορτωθεί. Όχι για πολύ, όμως. Δε θέλει χάσιμο χρόνου η ζωή. Σε θέλει στην αρένα της για να σε φλερτάρει.
Κι αν φοβηθείς, να παλέψεις με τους φόβους σου. Κούρνιασε σε μια αγαπημένη αγκαλιά και αφέσου να σε καθησυχάσουν. Ο γονιός σου, ο σύντροφός σου, ο κολλητός σου… κάποιος είναι δίπλα σου. Για όλους υπάρχει μια αγαπημένη αγκαλιά. Μη μείνεις, όμως, μέσα της κρυμμένος για πολύ. Πρέπει να διεκδικήσεις το φως στον ουρανό σου.
Πάρε τις τζούρες αγάπης και ηρεμίας που έχεις ανάγκη και συνέχισε το κολύμπι. Η στεριά σου σε περιμένει. Κι όσο κολυμπάς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να παλεύεις και να τολμάς να φτάσεις εκεί που δεν περίμενες ποτέ.
Λίγο πιο πέρα από το τέλος του ονείρου σου, λίγο πιο μακριά από τα όρια των αντοχών σου…
Είναι μερικά κύματα δρόμος, μπορείς να τα δαμάσεις!