Να απολαμβάνεις τη γοητεία του τσαλακώματος.
Ακούμε και το λέμε συχνά. Πόσες φορές όμως πέφτουμε στην παγίδα να αναζητούμε το τέλειο (ή έστω κάτι κοντά σε αυτό) σε όλα, όταν δεν υπάρχει και όταν δεν είμαστε ούτε εμείς οι ίδιοι;
Όταν αγαπάμε έναν άνθρωπο, τον αγαπάμε για αυτό που είναι πραγματικά και όχι γι’αυτό που θέλουμε εμείς να γίνει. Να τον στηρίζουμε σαφώς να βελτιωθεί, να εξελιχθεί στις δυνατότητες που έχει ή ακόμα και σε εκείνες που δεν γνωρίζει πως υπάρχουν εν δυνάμει μέσα του. Δεν γίνεται να του επιβάλουμε στην πορεία να γίνει ένας άλλος άνθρωπος.
Κι όταν τα ελαττώματά του δεν μας βλάπτουν, τότε μπορούμε να τα αγαπήσουμε και να τα απενεχοποιήσουμε. Ίσως έτσι πηγαία να εξασθενήσουν κιόλας. Κάποια είναι χαριτωμένα, κάποια φοβερά εκνευριστικά.. Ε και; Εσύ δεν έχεις τίποτα από αυτά;
Μη ξεχνάμε πως όταν μας ενοχλούν μέσα μας κάποια άλυτα θέματα με τον εαυτό μας, τότε στεκόμαστε περισσότερο στα ελαττώματα των άλλων και γινόμαστε πιο αυστηροί μαζί τους. Κάνοντας αυτοσαρκασμό και προσπαθώντας να γίνεις εσύ καλύτερος, συμβάλλεις έμμεσα στο να διορθώσουν κι άλλοι τα μειονεκτήματά τους. Όχι με λόγια, μόνο με πράξεις.
«Then I saw that you were not perfect and I loved you even more..»
Είναι και αυτή η γοητεία του τσαλακώματος.. που κάποιοι φοβούνται και άλλοι την απολαμβάνουν! Δεν υπάρχει καλύτερο από το να είσαι 100% ο εαυτός σου σε μια σχέση. Να έχει δει ο άνθρωπός σου όλες σου τις πλευρές και να τις αγκαλιάζει εξίσου το ίδιο. Να έχετε τον δικό σας κώδικα επικοινωνίας μέσα από αυτό το τσαλάκωμα..
Να τσαλακώνεσαι, μάτια μου,
για να εκτιμήσεις από την αρχή το ψεγάδι της διαφοροποίησής
σου από το πλήθος των ωραίων
και ακριβοπληρωμένων ηθοποιών της ζωής.
(Κάκια Παυλίδου)