Δεν κερδίζονται οι μάχες από μοναχικούς πολεμιστές.
Από παιδί ήμουν ανεξάρτητη…και τσατίλα! Οι γονείς μου ισχυρίζονται ότι γεννήθηκα με νεύρα.
Δε με αδικώ! Μάλλον κάτι μέσα μου ήξερε τι έχω να τραβήξω σ’ αυτή τη ζωή και «τα είχα πάρει» προκαταβολικά.
Ένα από τα πράγματα που με έκανε έξω φρενών ήταν το να μου εξηγείς ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα! Μία έφτανε. Αν δεν το έκανα, δεν ήταν γιατί δεν το είχα καταλάβει, απλώς εγώ είχα τον δικό μου τρόπο να κάνω τα πράγματα. Και ο δικός μου τρόπος ήταν πάντα ο καλύτερος.
Έτσι είναι αυτά. Ξερόλας γεννιέσαι, δε γίνεσαι!
Όσο περνούσαν τα χρόνια η ξερολίαση δεν κόπασε. Αντιθέτως, μεγάλωνε μαζί μου! Και όσο περισσότερο τα κατάφερνα, τόσο περισσότερο ενισχυόταν μέσα μου η πεποίθηση ότι ο δικός μου τρόπος είναι ο καλύτερος! Άλλωστε όταν αποτύγχανα, ήταν φταίξιμο των άλλων… χα χα!
Μόνη μου, όλα ήθελα να τα κάνω μόνη μου!
Και χτυπιόμουν και βασανιζόμουνα και παιδευόμουν και ξημεροβραδιάζομουν και αγωνιζόμουν και λύγιζα και γονάτιζα και σερνόμουν…και ξανασηκωνόμουν….και πάλι απ’ την αρχή! Σε μια αέναη σπατάλη χρόνου, ενέργειας, συναισθημάτων και αντοχών.
Τι θες να πεις να ζητήσω βοήθεια; Τι εννοείς να πάρω τη συμβουλή κάποιου που ήδη το έχει κάνει; Συνεργασία…τι είναι αυτό; Σε παρακαλώ, με προσβάλεις! Εγώ ξέρω! Και θα τα καταφέρω μόνη μου! Γιατί αν τα καταφέρω μόνη μου, θα αποδείξω πως είμαι η καλύτερη. Λίγο τόχεις αυτό;
«Μαζί», τι θα πει μαζί; Μα πότε μάθαμε το μαζί, ποιος μας το έδειξε, ποιος μας το δίδαξε, ποιος μας παραδειγμάτισε; Όλα πάντα δεν ήταν μοναχικά; Όλα δεν ήταν ένας αγώνας πρωτιάς και υπεροχής; Να είσαι η καλύτερη στο σχολείο, να είσαι η ωραιότερη, η πιο επιτυχημένη στη δουλειά σου, να έχεις τον καλύτερο σύντροφο, να βγάζεις τα περισσότερα λεφτά, να σε θαυμάζουν και πάνω απ’ όλα να σε ζηλεύουν! Υπάρχει μεγαλύτερη καταξίωση απ’ αυτή;
Θα σε στενοχωρήσω, αλλά ακόμα και εγώ, ή υπέρμαχος του «μόνη μου», έχω αλλάξει γνώμη! Δεν γίνεται να είσαι η καλύτερη σε όλα, δεν γίνεται να ξέρεις τα πάντα, δεν αντέχουν οι ώμοι σου όλα τα χτυπήματα, δεν κερδίζονται οι μάχες από μοναχικούς πολεμιστές!
Κοίτα γύρω σου και δες. Οι παρέες κάνουν τη διαφορά, οι φιλίες σπάνε τα όρια, οι ομάδες γράφουν ιστορία! Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, όπως τα κομμάτια του παζλ για να συμπληρώσουν την εικόνα. Χρειαζόμαστε την ένωση των δυνάμεων, των ικανοτήτων, των ποιοτήτων, των ταλέντων….σ’ αυτόν τον αγώνα που λέγεται ζωή. Για να μοιραστεί ο πόνος, για να πολλαπλασιαστεί η χαρά, για να κρατηθείς και να μην πέσεις, για να στηριχτείς και να ξανασηκωθείς, για να πετύχεις τα μεγάλα και να αντέξεις τα δύσκολα, για να στοχεύσεις στον ουρανό και φτάσεις στ’ αστέρια!
Όλα έχουν τον τρόπο τους.
Και ο δικός σου τρόπος, δεν είναι πάντα ο καλύτερος!
Φιλικά,
Μια μετανιωμένη ξερόλα