Πες μου, έχεις αγαπήσει αληθινά έναν άνδρα;
Nα σε ρωτήσω κάτι;
Ναι, σε εσένα μιλάω, Γυναίκα.
Σε εσένα, που είσαι παράδεισος και κόλαση μαζί. Σε εσένα, που ύμνοι έχουν γραφτεί, ναοί έχουν χτιστεί και ολόκληροι λαοί αφανιστεί.
Σε εσένα, μιλάω, που είσαι σύντροφος, μάνα, κόρη, εργάτης της ζωής, ταξιδευτής του αγνώστου και αγκαλιά όλου του κόσμου…
Έχεις άραγε νιώσει να αγαπάς αληθινά έναν άνδρα;
Έχεις αισθανθεί την καθαρότητα αυτού του συναισθήματος; Είναι καθάριο και διαυγές, όσο και το νερό της απομακρυσμένης πηγής; Είναι ανεμπόδιστο και πηγαίο, πες μου, είναι;
Έχεις κοιτάξει με δέος μέσα σου όταν συμβαίνει αυτή η έκρηξη που τα διαλύει όλα και τα αναγεννά από την αρχή;
Να σε σκίζει ο πόνος και εσύ να γελάς από ευτυχία, σα να γεννάς τον καρπό του ερωτά σας;
Να σε περιπαίζει σαν παιδί και εσύ να το κανακεύεις στα στήθη σου συμφιλιωμένη με το φάντασμα του μητρικού του χαδιού;
Να κοιτάς στα μάτια του και να βλέπεις την μπερδεμένη του ψυχή να παλεύει να επιζήσει του θρυμματισμού της;
Να τον αποκαθηλώνεις κάθε φορά με την πιο ευγενική λύπη και να τον ανυψώνεις με την πιο γενναιόδωρη τρυφερότητα;
Να του συγχωρείς τις παραλησίες, τον εγωκεντρισμό, τη γκρίνια, την υπερβολή και να τον δέχεσαι σε όλη του την ανέχεια;
Να τον αγκαλιάζεις στη μοναξιά του, στην σιωπηρή κραυγή του, στα πυκνά σκοτάδια του;
Να τον αφήνεις να σε οδηγεί στο δικο του χορό κι ας μην ξέρει ακόμα καλά τα βήματά του;
Να του δίνεις χώρο να περπατήσει, να τρέξει, να ψηλώσει, να μεγαλώσει και να ξαναγίνει παιδί στη γελαστή αγκαλιά σου;
Να ακούς το βουβό του κλάμα και μαζί τον ήχο που κάνει η δική σου καρδιά όταν σπάει σε χίλια κομμάτια;
Να τον ερωτεύεσαι κάθε φορά και λίγο παραπάνω όταν αγκαλιάζει την εύθραυστη ψυχή του και την κάνει φίλη με το ρωμαλέο σώμα του;
Να τον θαυμάζεις στις επιτυχίες του, όσο και στην αξιοπρέπεια της αποτυχίας του;
Να τον ηρεμείς όταν μπλέκεται στα δίχτυα των στερεότυπών του και στη φαντασιωσική ταύτιση με το ανεπεξέργαστο ένστικτό του;
Να ακούς τη σιωπή του με την καρδιά μιας ώριμης γυναίκας και τα λόγια του με το μυαλό ενός άπειρου κοριτσιού;
Σε ρωτώ λοιπόν, έχεις νιώσει αυτήν αγάπη;
Έχεις αξιωθεί να δεις την αυτοδημιούργητη και αμήχανη μεγαλοσύνη της ψυχής του να ακουμπά στην πολυτραγουδισμένη ομορφιά της δικής σου;
Έχεις αγαπήσει αρκετά τη δική σου μπερδεμένη φύση για να εναρμονιστείς με τη δική του γλυκιά ψευδαίσθηση;
Έχεις κατέβει από τον πύργο σου, ω εσύ μακρυμαλλούσα πυργοδέσποινα, για να χτίσετε μαζί τα σκαλοπάτια προς την έξοδο…;
Έχεις γίνει εσύ ο άντρας της ζωής σου για να υποδεχτείς αυτόν τον άνδρα που επιτέλους θα σε συνοδεύσει στο ταξίδι σας, χωρίς να αποποιείσαι αυτόν, καθώς και την γυναίκα μέσα σου;
Και μην πιστέψεις ποτέ ότι είναι πιο αδύναμος από εσένα, γιατί δεν είναι.
Είναι τόσο δυνατός όση δύναμη επιτρέπεις κι εσύ στον εαυτό σου.
Είναι όσο άνδρας αντέχεις εσύ να είναι και όσο άνθρωπος που παλεύει με την αρχέγονη και στερεότυπη σύγκρουση με τον ίδιο του τον εαυτό….
Απάντησε λοιπόν στην καρδιά σου που σε ρωτά …
Ανακάλυψε πώς είναι να τον κοιτάς και να αντέχεις την κατάδυση στην ψυχή του, να γελάς για δύο όταν χρειαστεί, να παλεύεις γιατί αναπνέεις από το ζωογόνο φιλί του, να ομορφαίνεις γιατί έχεις για καθρέφτη τα μάτια του και να αγαπάς γιατί αφήνεσαι να αγαπηθείς κι εσύ…
Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες..