Υπάρχουν γυναίκες που δε γέννησαν, αλλά έγιναν αληθινές μάνες.

Της Θοεδώρας Ατζεμιάν.

Απο μωρό ακόμα αγγίζεις τη κούκλα σου με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Καθώς την πιάνεις στη μικρή αγκαλιά σου, προσέχεις το κεφάλι της, την κοιτάς με αγάπη.

Είσαι εν δυνάμει γυναίκα.

Ακόμα δεν το ξέρεις, αλλά η ταυτότητα σου έχει ήδη κατατεθεί. Μεγαλώνεις και αδημονείς για την ώρα που το σώμα σου θα αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση. Και πάνω στον ανθό σου, στο μέλι σου που ρέει απο νιάτα και ομορφιά, μαθαίνεις πως η Φύση για σένα, σταμάτησε εδώ.

Δε θα καταφέρεις να κάνεις παιδί, το σώμα σου μπορεί να είναι όμορφο, να είναι τέλειο, αλλά δεν μπορεί να φτάσει στον υπέρτατο σκοπό του.

Πως νιώθει άραγε μια γυναίκα που στερείται την χαρά της οδύνης; Όταν δε θα νιώσει ποτέ τι σημαίνει πραγματικός φόβος, δε θα καταλάβει πως είναι να μην είσαι ποτέ εν ηρεμία ψυχής. Επίσης, δε θα αγκαλιάσει ποτέ κομμάτι της σάρκας της, δεν θα καταφέρει ποτέ να αναγνωρίσει κάτι πιο όμορφο απ’ το σύμπαν γύρω της.

Δε θα δακρύσει από ένα χαμόγελο, δε θα χαμογελάσει ποτέ με την ψυχή της, και τέλος, η ίδια της η ψυχή, δε θα εκτεθεί ποτέ στην τραγική πραγματικότητα του πόνου. Κανονικά, μετά απ’ όλα αυτά θα έπρεπε να νιώθει πραγματική ανακούφιση, όμως για αυτόν ακριβώς τον πόνο δομήθηκε, οτιδήποτε λιγότερο είναι αφύσικο.

Αμφισβητεί την παρουσία της, θέτει ερώτηση κρίσεως σε όλο της το είναι.

Εξαντλεί το σώμα της στα χέρια όλων όσων μπορούν να της δώσουν την ελπίδα μιας κυοφορίας, χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό ιατρικό μέσο, συνάμα με την προσευχή. Θεός και Επιστήμη ενώνονται, όμως η Φύση αντιδρά σθεναρά.

Οι νύχτες της γεμίζουν με μικροσκοπικά άυλα φαντάσματα ντυμένα στα λευκά, δεn την ακουμπάνε, απλά γυρίζουν γύρω της, ψυχές που δε γνώρισε, φωνές που δε θα ακούσει.

Ο χρόνος δεν υπάρχει ούτε σαν γιατρός ούτε σαν σύμβουλος, καμιά παρηγοριά από πουθενά. Τι να πεις… τα λόγια εδώ δεν υπάρχουν.

Και κάπου εκεί, μέσα στα σκοτάδια μιας απέλπιδης ζωής, εσύ αντιδράς. Η αντεπίθεση σου σοκάρει, είναι τρομακτική. Δεν υπάρχει κατανόηση για όσα σου επέβαλαν. Το άδειο σου σώμα σε βοηθάει σπρωγμένο απ’ την ανάγκη της ψυχής.

Δε θα γεννήσει αλλά θα αναθρέψει, δε θα θηλάσει αλλά θα ταΐσει σιγοτραγουδώντας ένα μικρό κορμάκι. Μπορείς να γίνεις μάνα, μπορείς να δώσεις χαρά, μπορείς να αρπάξει όλα όσα σου αρνήθηκαν.

Τόσες ψυχές εκεί έξω γυρεύουν μια μάνα… Τόσα χειλάκια αδημονούν να πουν ξανά αυτή τη λέξη, να νιώσουν το χέρι σου πάνω στο κεφάλι τους. Μπορείς να σκεφτείς ξανά πως η ζωή είναι ωραία. Πλέον οι παιδικές χαρές δεν είναι ο βωμός της απόρριψης, αλλά της χαράς.

Τα οικογενειακά τραπέζια δεν αποφεύγονται, οι ρόλοι μοιράζονται απ’ την αρχή. Πολλά τα χαμόγελα, αλήθεια τα είχες ξεχάσει. Και όλα αυτά για τα παιδιά…

Αλήθεια, ποιος δεν έχει ανάγκη τα παιδιά;

Ποιος δεν έχει ανάγκη τις γυναίκες που δε θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν μητέρες…. αλλά μπορούν να γίνουν μάνες;

αναπνοές