Ευχαριστώ τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου.

Καθόμουν ένα βράδυ και κοιτούσα παλιές φωτογραφίες κι έτσι μου ήρθε. Γιατί σταμάτησα να μιλάω με αυτούς τους ανθρώπους; Δε θυμόμουν. Έχουν περάσει χρόνια, βλέπεις. Κάτι θα έγινε κι έφυγαν απ’ τη ζωή μου. Μετά από λίγο, μία ανάμνηση γέννησε πολλές απορίες. Άραγε, θα μιλήσω ποτέ ξανά με όλους αυτούς που χάθηκαν; Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα το ήθελα πολύ. Να μιλήσω για μία ακόμη φορά κι έπειτα ας χαθούμε ξανά.

Ξέρω, δεν έχω μεγαλώσει αρκετά ώστε να νοσταλγώ το παρελθόν. Κάθε άλλο παρά νοσταλγία νιώθω, εξάλλου. Μάλλον, απορία θα το χαρακτήριζα. Μια απορία που περιέχει πολλών ειδών ερωτηματικά. Γιατί χαθήκαμε; Τι έγινε; Πώς; Πότε; Και τι θα γίνει αργότερα;

Είναι θλιβερό να μη θυμάσαι ανθρώπους και γεγονότα που κάποτε άγγιξαν τη ζωή και την ψυχή σου. Τώρα πού βρίσκονται; Είναι καλά; Κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα; Όλα αυτά τα ερωτήματα κατακλύζουν κάπου-κάπου το μυαλό σου και το χειρότερο είναι ότι φοβάσαι πως ίσως να μην απαντηθούν και ποτέ.

Συμμαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές. Διάσπαρτες εικόνες απ’ την πιο τρυφερή ηλικία. Τόσα παιχνίδια, χαμόγελα και κλάματα που έχουν γίνει παρελθόν και με το πέρασμα του χρόνου σβήνονται αργά και βασανιστικά. Κάθε φορά που τα φέρνω στο μυαλό μου γελάω χωρίς να καταφέρνω να αναπαραστήσω ολόκληρα σκηνικά. Και μόνο οι λέξεις αυτές αρκούν για να σχηματιστεί το χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Δώδεκα χρόνια πλημμυρισμένα από αναμνήσεις κι ανθρώπους. Φίλοι, γνωστοί κι άγνωστοι, με τους οποίους, καλώς ή κακώς, δε μιλάμε πια.

Συναθλητές και προπονητές. Άνθρωποι με κοινά όνειρα και στόχους. Η πρώτη επαφή μου με την έννοια της συλλογικότητας και της συνεργασίας. Τόσες ώρες προπόνησης κι άθλησης με σκοπό την αθλητική εκπαίδευση. Απ’ τις πιο δυνατές σχέσεις που μπορεί να δημιουργήσει ο καθένας μας. Ταξίδια και περιπέτειες πολλών χρόνων. Γαλούχηση απαραίτητων ιδεών και πειθαρχία. Πρώτη φορά τα όρια έμοιαζαν τόσο προσιτά κι όλα τα οφείλω σε αυτούς. Μακάρι να τα καταφέρουν καλύτερα από εμένα.

Συμφοιτητές και καθηγητές. Όχι μάνα, αργεί το πτυχίο. Μέσα σε πέντε χρόνια φοίτησης γνώρισα φοβερούς τύπους. Απίθανοι τυπάδες που έκαναν τη φοιτητική, κι όχι μόνο, πορεία μου καλύτερη. Άλλοι έφυγαν, άλλοι ετοιμάζονται κι οι υπόλοιποι προσπαθούμε να φύγουμε. Να κλείσουμε έναν εκπαιδευτικό κύκλο για να ανοίξουμε τον επαγγελματικό, κρατώντας ανέπαφο τον προσωπικό. Ίσως δεν είχαμε πολύ χρόνο, ίσως πέρασε γρήγορα όμως η ποιότητά του ήταν φανταστική. Ήταν κι είναι τιμή μου η γνωριμία μας.

Τέλος, κολλητοί κι έρωτες. Η κάθε ανάμνηση είναι ξεχωριστή. Καβγάδες κι εντάσεις τεραστίων διαστάσεων. Χαρές και πανηγύρια που κρατούσαν μέρες. Το λένε όλοι, θα το πω κι εγώ κι ας είναι χιλιοειπωμένο. Έκανα καλύτερες παρέες από αυτές που θα μπορούσα ποτέ να ζητήσω κι έζησα πιο δυνατούς έρωτες από αυτούς που θα μπορούσα να ονειρευτώ. Ένα «ευχαριστώ» για όλες τις στιγμές κι ας μη μιλάμε καν πια με τους περισσότερους.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που επέλεξα να μοιραστώ τη ζωή μου. Μπορεί να μαλώσαμε ή απλά να χαθήκαμε, όμως θα ήθελα να τους ξαναδώ. Να πιούμε έναν καφέ σε δέκα χρόνια από τώρα και να πούμε απλά τα νέα μας. Να μάθω για τη ζωή τους από εκεί που την άφησα. Να μάθουν για τη ζωή μου από εκεί που σταμάτησαν να την επηρεάζουν. Και μετά ας χαθούμε ξανά. Μόνο να κλείσουμε τον κύκλο μας όπως του αξίζει, με ένα χαμόγελο, ένα ευχαριστώ και μία συγγνώμη.

Ευχαριστώ που αφήσατε το στίγμα σας στη ζωή μου, που την αλλάξατε με τον τρόπο σας. Ο πόνος κι η χαρά που μου αφιερώσατε με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. Μου έδωσε να καταλάβω εμένα, αλλά κι εσάς. Είμαι ευγνώμων που μου αφιερώσατε λίγο από το χρόνο σας για να ανοίξετε διάπλατα την καρδιά σας, που άκουσα αυτά που είχατε να πείτε. Χαρούμενος, γιατί κατάφερα να σας γνωρίσω έστω και λίγο. Συγγνώμη αν σας πλήγωσα.

Υ.Γ.: Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μας!

Γράφει ο Θάνος Αραμπατζής

Πηγή