H απουσία σου αφόρητη κι η παρουσία σου αδιάκοπη
Της Μπάρμπυ Κορμαρή
«Και μετά δε μιλάμε πολύ, γιατί τ’ όνειρο ζει στη σιωπή, με το βλέμμα στους περαστικούς, να ‘χα χίλιες σιωπές να ακούς…»
Περασμένα μεσάνυχτα. Άλλη μια νύχτα που η σκέψη μου περιπλανιέται γύρω από σένα. Άλλη μια νύχτα που η μουσική συντροφεύει τη μοναξιά μου.
Η απουσία σου αφόρητη, η παρουσία σου αδιάκοπη, και εγώ πονάω απ’ την ανάγκη να σε δω. Κι αυτή η σιωπή μου τρυπάει τ’ αυτιά… Αυτή η σιωπή μιλάει ασταμάτητα στην καρδιά μου. Αυτή η σιωπή είναι και ο μόνος τρόπος να σου μιλήσω, μιας και αλλιώς δεν τολμώ.
Στο τραπεζάκι ένα μπουκάλι βότκα, ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα και η κούπα απ’ τον καφέ που ήπιες το πρωί. Δεν την έχω μαζέψει, την άφησα εκεί για να έχω την ψευδαίσθηση ότι δεν έχεις φύγει… Παντού στο χώρο η αύρα σου.
Νιώθω ακόμα το άγγιγμά σου, ακούω τη φωνή σου, νιώθω την ανάσα σου στο λαιμό μου…
Ανάβω τσιγάρο. Οι αναμνήσεις με πλημμυρίζουν. Άλλη μια νύχτα «μαζί σου», αγκαλιά με το μαξιλάρι σου, που μυρίζει ακόμα το άρωμα σου, φορώντας το μπλουζάκι σου, εκείνο που φόραγες το τελευταίο βράδυ.
Μου χαμογελάς μέσα απ’ τη φωτογραφία που έχω πάντα δίπλα μου κι εγώ χάνομαι στων ματιών σου το γαλάζιο. Αχ, το θυμάμαι αυτό το βλέμμα σου, γεμάτο έρωτα, τρυφερότητα και υποσχέσεις. Και τι δε θα ‘δινα για να με κοίταζες και πάλι έτσι, έστω μια φορά…
Τώρα το βλέμμα σου αποφεύγει το δικό μου. Κι αν κάποτε μιλάγανε τα μάτια μας, τώρα έχουν σωπάσει κι αυτά. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ίσως υπάρχει λόγος που δε μιλάμε… Γιατί αν μιλήσουμε τα λόγια θα είναι τυπικά κι αδιάφορα και δεν τ΄ αντέχω.
Εγώ θέλω να σου πω άλλα, μα δε μ’ αφήνεις. Γι’ αυτό απλά σε κρυφοκοιτάζω… «και μετά δε μιλάμε πολύ γιατί τ’ όνειρο ζει στη σιωπή». Οι λέξεις αιωρούνται στη σιωπή ανάμεσά μας κι εγώ αφήνομαι να ζήσω τ’ όνειρό μου σε άλλη μια βραδινή περιπλάνηση «μαζί σου».
Αναρωτιέμαι αν μ’ ακούς καμιά φορά που σου μιλάω… Ώρες ατέλειωτες η σκέψη μου ταξιδεύει κοντά σου και σου μιλάω σα να ήσουνα εδώ. Καμιά φορά θέλω να φωνάξω πόσο μου λείπεις, μήπως ο άνεμος πάρει τη φωνή μου και τη φέρει σε σένα. Άλλες φορές αφήνομαι στη σιωπή, αυτή τη σιωπή που κρύβει μέσα της όλα τα «σ’αγαπώ» που θα μπορούσα να νιώσω.
Γιατί οι μεγάλες αλήθειες συχνά δεν ακούγονται αλλά μιλάνε… Άραγε εσύ τις ακούς;