Ποιος συμβιβασμός έντυσε πάλι τις ανασφάλειες σου;
Της Κατερίνας Αλεξοπούλου.
Ποιος συμβιβασμός έντυσε πάλι τις ανασφάλειές σου;
Σε όλα τα “δεν μπορείς” που σου εμφύτευσαν με ακρίβεια μικροτσιπ στον εγκέφαλο, άνθισαν σκάρτες αμφιβολίες.
Οι φόβοι που γεννήθηκαν έντυσαν την αυτοαξία σου με ρούχα αμφισβήτησης. Σε όλα τα “δεν θα τα καταφέρω”, που έγιναν χαμένος χρόνος.
Χρόνος που μετριέται σε μέρες, μήνες, χρόνια.
Σε όλα τα βράδια των ανέλπιδων αγρυπνιών, παρέα με αλκοόλ αμφιβόλου ποιότητας, ανήμπορος να ξεχωρίσεις τον εφιάλτη απ’ την πραγματικότητα.
Τα βράδια εκείνα που κοίταξες κάτω απ το κρεβάτι για να δεις το τέρας αλλά τελικά αυτό ήταν μέσα σου.
Όταν κοιμόσουν με το ράδιο ανοιχτό γιατί η απόλυτη σιωπή σου τρυπούσε τα αυτιά.
Ήθελες να αλλάξεις τον κόσμο, θυμάσαι;
Να ταξιδέψεις με ένα σακίδιο, να γράψεις ένα τραγούδι,να σταθείς δίπλα στους απεγνωσμένους.
Ήθελες να φωνάξεις δυνατά για τις ιδέες σου κι ας σε έλεγαν τρελό ή ονειροπόλο.
Ήθελες δυάρι κι έρωτα, μεθυσμένα σ’αγαπώ τα ξημερώματα, ήθελες πάθος και ρίσκο.
Αντ’αυτών, έχεις μια δουλίτσα που σε αλλοτριώνει σταδιακά και ύπουλα, ένα σπιτάκι, μια σχεσούλα, μια ζωή που σου απομυζά και την τελευταία ρανίδα ρέοντος αίματος ζωντάνιας.
Είσαι βουτηγμένος στην στασιμότητα και τον συμβιβασμό.
Στην αδράνεια της μετριότητας.
Δεν σου κουνώ το δάχτυλο. Κι εγώ άλλα ονειρευόμουν.
Ήθελα καρβέλι αλλά ζούσα με ψίχουλα, ήθελα πηγή αλλά έπινα από βάλτους.
Και έμεινα πεινασμένη και διψασμένη.
Χάσαμε καλέ μου.
Γίναμε βορά στη δειλία μας.
Κάναμε τη ζωή μια ασήμαντη επιβίωση.Έγινε το “δε μπορώ” τρόπος ζωής. Μας στοίχειωσε και έβρεχε κάθε βράδυ τα μαξιλάρια μας.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι συνηθισμένος να διεκδικεί και να ανατρέπει. Θέλει να εξομοιώνεται με το πλήθος, να δηλώνει τακτοποιημένος. Θέλει στεγαστικό με ευνοϊκούς όρους, γάμο εγκεκριμένο από τις κοινωνικές επιταγές του καθωσπρεπισμού που έχει εσωτερικεύσει. Κι αν δεν τα θέλει, θα τα θελήσει με το ζόρι. Λες και η επιτυχία είναι μια δοκιμασμένη και χιλιοφορεμένη ζακέτα που σε προφυλάσσει από την ψύχρα.
Τι τη θες την ασφάλεια μωρό μου;
Ο φόβος σου θα μένει εκεί ακοίμητος φρουρός, κουρτίνα που εμποδίζει το φως να μπει στη ζωή σου.
Νομίζεις πως υφαίνεις ένα πλέγμα σταθερότητας και προστασίας με στερεοτυπικά απομεινάρια και αξίες που ποτέ σου δε θέλησες να υιοθετήσεις.
Λάθος σου τα είπανε.
Το δίχτυ θα γίνει θηλιά και θα σε πνίξει.
Μόνο ό,τι φοβάσαι να ζήσεις, θα σε απελευθερώσει από την ψευδοασφάλεια της κάλπικης ευημερίας σου.
Τα “ίσως” και τα “αν”, τα λάθη που θα κάνεις θα σε οδηγήσουν στην βέλτιστη εκδοχή του εαυτού σου.
Γιατί θα είναι κομμάτι σου.
Μη συμβιβάζεσαι.
Ξόρκισε το φόβο.
Παράτα την ιατρική αν δε σου ταιριάζει και γράψου στην θεατρική ομάδα που πάντα ονειρευόσουν. Σπούδασε φιλοσοφία αν την αγαπάς και ας μην ξέρεις τι θα κάνεις τελειώνοντας.
Φύγε από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω χαλάζι.
Κανείς δε θα σε λοιδορήσει.
Δραπέτευσε από όσα σε αποσυνθέτουν εκ των έσω κι ας τρέμεις το μετά. Θυμήσου το σε παρακαλώ.
Το μονοπάτι που κρυφά ποθείς αλλά δεν τολμάς να διαβείς πάντα θα σε φοβίζει περισσότερο.
Μόνο αυτό, όμως, θα σε οδηγήσει στον αληθινό προορισμό.
Αυτό θα νοηματοδοτήσει την ύπαρξή σου.
Θυμήσου το..
Κι αν εγώ το ξεχνώ ενίοτε, έλα να μου το υπενθυμίσεις…