Ένα χρόνο μετά, δεν ξέρω αν βάλαμε παύση ή τελεία…
Της Μαρίνας Αβραάμ
Σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο σε γνώρισα.
Ήμουν αλλού όμως αφέθηκα. Σε μυθοποίησα νωρίς.
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, μου έδειξες ότι ήμουν για σένα κάτι ξεχωριστό. Και εγώ σε πίστεψα. Ήθελα να ζήσω το παραμύθι μαζί σου
Σαν σήμερα, πριν ένα χρόνο ακριβώς με φίλησες αυθόρμητα για πρώτη φορά. Τα ήθελες όλα δικά σου και το ευχαριστιόμουν. Σε απολάμβανα.
Έχει περάσει κιόλας ένας χρόνος…
Με φλέρταρες, έδειξες να με αγάπησες, με πλήγωσες και με άφησες. Πόσα πολλά τελικά μπορούν να συμβούν σε ένα χρόνο. Και πόσο νιώθεις να σπατάλησες το χρόνο σου όταν κοιτάζεις πίσω σε κάτι που έμοιαζε διαφορετικό ενώ ήταν τέλεια καμουφλαρισμένο. Δεν το ακυρώνω… Μου κάνει όμως μεγάλη εντύπωση όταν αντιληφθείς το νόημα του χρόνου, όταν αντιληφθείς ότι πραγματικά κυλάει σαν το νερό και ότι είναι μόνο στα χέρια μας το πώς θα τον εκμεταλλευτούμε.
Τον περισσότερο χρόνο έκλαιγα για σένα και κάθε μέρα σε είχα στο μυαλό μου… Εξάντλησα όλα μου τα περιθώρια… Έκανα ότι μπορούσα.
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο σε αγάπησα. Και είχα σκοπό να κρατήσει για πάντα. Μετά, το ισοπεδώσαμε… Του βάλαμε παύση ή τελεία…; Ο χρόνος θα δείξει…