Εκείνες που έμειναν πιστές στον έρωτα αλλά όχι στον εραστή…

Πιστή πάντα στον έρωτα αλλά όχι στον εραστή.

Διάβαζα ένα βιβλίο του Ξενόπουλου που βρήκα σκονισμένο σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο.

Mιλούσε για μια γυναίκα που ήταν γεννημένη να ερωτεύεται και να την ερωτεύονται ακόμα πιο τρελά.

Μια γυναίκα που δε σταματούσε σε τίποτα μπροστά στα θέλω της καρδιάς της.

Δε δίστασε για την τρικυμία του έρωτα να απαρνηθεί οικογένεια, να χάσει φίλους, να διαπομπευτεί από την κοινωνία.

Παρέμενε, εκεί, πιστή στην πρωταρχική μορφή του Έρωτα.

Μα θα πει κανείς ότι αυτό συμβαίνει κατά κόρον, που το διαφορετικό της υπόθεσης;

Η πρωταγωνίστρια μας, όμως, είχε μια μεγάλη διαφορά.

Όσα και να θυσίαζε για να είναι μαζί με τον έρωτα της, ποτέ δεν του έμενε πιστή.

Τη στιγμή που ένιωθε ότι το φιλί του ήταν τυπικό και η αγκαλιά του κρύα, έψαχνε έναν νέο εραστή για να μείνει πιστή στον έρωτα.

Για εκείνη αυτό δεν είναι απιστία.

Είναι καταφύγιο.

Δεν νιώθει με τους ανθρώπινους κοινωνικούς κανόνες τις νόρμες της ζωής. Θέλει να ζει παθιασμένα χωρίς όριο την αίσθηση της ολοκλήρωσης.

Ψάχνει αγωνιωδώς τον έρωτα σε διαφορετικούς εραστές αλλά πάντα ψάχνει τον ίδιο έρωτα.

Στη μία περίπτωση της φταίει η ανυπόφορη ζήλια, στην άλλη ότι ο άντρας της πάντα δουλεύει, στην επόμενη η φτώχεια και η διαφορά ηλικίας που δεν την αντέχει.

Μα δεν είναι μια γυναίκα φτηνή αλλά μια γυναίκα που διψάει για το πρώτο σκίρτημα που νιώθει σαν ακουμπάει το μεγαλείο του πάθους. Πόσο μπορεί να το καταλάβει αυτό σήμερα κάποιος χωρίς να την χαρακτηρίσει απλοϊκά κι εύκολα σαν μια φιλήδονη κοινή ξεπεσμένη προσωπικότητα;

Η ιστορία τελειωνει κάπως έτσι:

Βρίσκει τον έρωτα που έψαχνε στα μάτια ενός πανέμορφου νέου, ο οποίος ούτε την ζηλεύει, ούτε κλαίει για να μην τη χάσει αλλά ούτε και την έχει βασίλισσα όπως οι προηγούμενοι εραστές της.

Εκείνος είναι πιστός στο δικό του έρωτα με τις πολλές ερωμένες του.

Εκείνη δεν μπορεί πια να φύγει, κλαίει οδύρεται σαν τους δικούς της εραστές στα ερωτικά της ατοπήματα.

Παραδομένη στη ζήλια δεν μπορεί να το αντέξει και μένει πιστή στον ένα Εραστή της που δεν ξέρει τι θα πει Έρωτας.

Κάποιος θα το έλεγε Θεία Δίκη. Ή ειρωνεία.

Για εκείνη και πολλές άλλες σαν κι αυτή, είναι απλά έρωτας… ενίοτε καταστροφικός, αλλά πάντα έρωτας…

Του συγγραφέα Αντώνη Γάκη.

αναπνοές