Μην κρύβεσαι από τη ζωή. Απλά διεκδίκησε την!
Της Στεύης Τσούτση.
Είναι μέρες που δε θέλεις να δεις άνθρωπο.
Δεν αντέχεις την παρουσία του, δεν μπορείς τη φωνή, τη μυρωδιά, την ύπαρξή του.
Δε θέλεις κανέναν δίπλα σου, βρε αδερφέ, πως αλλιώς πια να το πεις;
Όχι, κανείς δε σου έκανε τίποτα. Κανείς δε σε πείραξε, έβλαψε, πλήγωσε, πρόδωσε.
Κανείς κι όλοι μαζί.
Όλα μαζί.
Πράγματα συσσωρευμένα μέσα σου από καιρό. Αδικίες που άφησες να γίνουν, δικαιώματα που δε διεκδίκησες, μια ζωή που σου ανήκε και την άφησες να τη διαχειρίζονται άλλοι.
Να αποφασίζουν για σένα, να μιλάνε για σένα, να δρουν για σένα.
Μαριονέτα της ζωής σου. Πάντα γελαστή και πάντα πρόθυμη να κινηθείς κατά που σου κινούν τα σκοινιά. Μα πάντα με σκοινιά. Πάντα δεμένη.
Κι έρχονται μέρες που αυτά τα σκοινιά μπλέκονται γύρω από το λαιμό σου και σε πνίγουν. Σφίγγουν γύρω σου κι εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Πνίγεσαι και δεν μπορείς να σε βοηθήσεις.
Είναι αυτές οι μέρες που η συνειδητοποίηση του πόσο κότα είσαι, σε κάνει να μη θέλεις να δεις άνθρωπο. Δεν αντέχεις μήτε τον καθρέφτη σου να αντικρύσεις. Σε πονά η όψη σου. Σε πονά η αλήθεια.
Βολεμένο ανθρωπάκι κατάντησες, δειλό κι άβουλο.
Έτσι μωρέ την ονειρεύτηκες τη ζωή σου; Πάντα για τους άλλους και ποτέ για σένα;
Πάντα για όλους κι εσύ ρηγμένος;
Γιατί;
Τι νομίζεις; Πως δεν αξίζεις; Πως δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα; Πως δεν μπορείς να διεκδικήσεις;
Κλείνεσαι στον εαυτό σου και παλεύεις με τα ψυχοσωματικά που μόνος δημιούργησες.
Κλαις τη μίζερη ζωή σου και δεν αντέχεις.
Δεν την παλεύεις μα δεν κάνεις και τίποτα να το αλλάξεις.
Σήκωσες τα χέρια σου ψηλά και δέχτηκες μια πραγματικότητα που δεν τη θέλεις, μόνο και μόνο επειδή διστάζεις.
Φοβάσαι να την αλλάξεις.
Αλλά δε γίνεται έτσι. Δεν παλεύεται έτσι η ζωή, καρδιά μου.
Δε λέγεται καν ζωή αυτό που έχεις.
Πάρε απόφαση πως όλα αυτά που βιώνεις δεν είναι για σένα και κάνε την επανάσταση σου.
Κι αυτό που λες, ότι εσύ δεν κάνεις για στρατηγός αλλά για στρατιώτης, είναι χαζομάρες.
Μια χαρά απελευθερωτικό λάβαρο μπορείς να σηκώσεις. Ξεκόλλα!
Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος αρκεί να το θελήσει.
Κι εσύ το θέλεις. Δε γίνεται να μην το θέλεις.
Επιβάλλεται, δεν το καταλαβαίνεις!
Σταμάτα να κρύβεσαι από τον κόσμο κι από τη ζωή όπως θέλεις να είναι.
Πάρε φόρα και σάρωσε τα όλα. Γκρέμισε ότι δε σου αρέσει και χτίσε το πάλι.
Φτιάξε το σχέδιο που αγαπάς, εκείνο που ονειρεύτηκες. Και χτίσε τούβλο το τούβλο. Με αγάπη και υπομονή.
Κι όλα θα πάνε καλά. Δύσκολα αλλά καλά.
Κι εσύ δε θα κρύβεσαι από τους καθρέφτες.
Ούτε από τη ζωή…