Ν' αφήνεσαι!
Λένε πως τα πιο συχνά όνειρα που βλέπει ο άνθρωπος στον ύπνο του είναι όνειρα που νιώθει απελευθερωμένος.
Ονειρεύεται να πετά, να βρίσκεται σε πτώση ή να κάνει κάτι τρελό, κάτι που στην πραγματική ζωή, δε θα έκανε ποτέ. Το υποσυνείδητό μας προβάλλει συνεχώς σ’ εμάς εκείνη την αίσθηση που πρέπει να βιώσεις για ν’ αποφορτιστείς απ’ όλα. Την αίσθηση του «ν’ αφήνεσαι». Να χάνεις τον έλεγχο και να μη σε νοιάζει να τον επαναφέρεις. Αντιθέτως, να το απολαμβάνεις κιόλας.
Πετάς κι αφήνεσαι στον άνεμο να σε παρασύρει όπου εκείνος θέλει. Είσαι σχεδόν βέβαιος πως θα φθάσεις σ’ έναν προορισμό, που θα σε περιμένει κάτι όμορφο. Εξάλλου, δικό σου όνειρο είναι. Κάτι που ποθείς θα βρίσκεται εκεί! Πέφτεις κι ενώ θα έπρεπε να σε απασχολεί το πού θα καταλήξεις και πόσο σφοδρή θα είναι η πτώση, απολαμβάνεις την αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο, το πόσο ανάλαφρος είσαι και το ότι πια δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, αφού έπεσες και τίποτα πια δεν πρόκειται να το αλλάξει αυτό. Απολαμβάνεις την πτώση.
Έζησες κάτι τρελό στο όνειρό σου και ξυπνάς χαμογελώντας. «Μακάρι να είχα την τόλμη να το κάνω αυτό» εύχεσαι. Κι αγνοείς πως αυτό είναι το μυστικό για να βιώσεις αυτή την αίσθηση ελευθερίας και στην πραγματική σου ζωή. Ν’ αφεθείς! Να μάθεις ν’ αφήνεσαι στα πάντα.
Ν’ αφήνεσαι στη ζωή. Να πάψεις να χαράζεις στον χάρτη της τις διαδρομές που εσύ επέλεξες και να την αφήσεις σαν πιο έμπειρη οδηγό να σε πάει απ’ τον δρόμο που εκείνη πιστεύει πως θ’ απολαύσεις περισσότερο. Όσο δύσκολα προσπελάσιμος κι αν είναι, όσο κι αν δεν ξέρεις τι εφόδια θα χρειαστείς για το ταξίδι αυτό.
Εμπιστεύσου χωρίς καχυποψίες κάθε άνθρωπο που σου στέλνει για συνοδοιπόρο και δέξου πως όταν με κάποιον από αυτούς έρθει το «ξενέρωμα», είναι ο τρόπος της για να σου πει πως μέχρι εδώ χρειαζόσουν τον άνθρωπο αυτόν και μέχρι εδώ ήταν να τον συνοδεύσεις κι εσύ στο δικό του ταξίδι. Πρέπει κι οι δυο να «στρίψετε» προς διαφορετικές κατευθύνσεις πια. Διαφορετικές διαδρομές που θα οδηγήσουν σε νέους προορισμούς, νέες εκπλήξεις και νέους ανθρώπους. Σε κάτι νέο που έρχεται και κάτι νέο έχει να σου δώσει.
Ν’ αφήνεσαι στους ανθρώπους. Ξανά και ξανά. Να μοιράζεσαι στιγμές, αισθήματα, φιλίες, έρωτες. Ν’ αφήνεις τον εαυτό σου μπροστά τους να κλάψει αν σε πλήγωσαν και τα μάτια σου να λάμπουν από χαρά, αν κατάφεραν να σε κάνουν χαρούμενο. Να μοιράζεσαι τα σκοτάδια σου μαζί τους, γιατί ίσως κουβαλούν περίσσιο φως και καταφέρουν να στα διαλύσουν. Ν’ αφήνεσαι στις ιστορίες τους και να τους παρατηρείς με προσοχή. Ν’ ανακαλύπτεις ό,τι εκείνοι δεν μπορούν να σου πουν και να δείχνεις με κάθε τρόπο ό,τι ο ίδιος δεν κατάφερες ποτέ να πεις.
Ν’ αφήνεσαι στον έρωτα. Στον έρωτα, όχι στις απομιμήσεις του. Να πέφτεις πάνω του με την ίδια τόλμη που είχες στ’ όνειρό σου. Χωρίς να σε νοιάζει πόσο καταστροφική θα εξελιχθεί η πτώση. Ν’ αφήνεις πίσω κάθε πληγή του παρελθόντος, ν’ απελευθερώνεσαι απ’ οτιδήποτε προσδοκάς από εκείνον, να λες «θα τιμήσω ευλαβικά ό,τι μου δώσουν» και να το εννοείς. Κι αν το εννοείς θα στα δώσουν όλα. Δεν είναι μπακάλης ο έρωτας, δεν τα γουστάρει τα παζάρια, δεν ξεγελιέται από στρατηγικές. Μόνο την αλήθεια γουστάρει. Αυτήν ερωτεύεται. Δείξε αυτό που είσαι και θα ελκύσεις αυτό που πάντα σ’ έψαχνε. Και θα μείνει μαζί σου για όσο η ζωή του το επιτρέψει.
Κι αν ο πόνος έρθει, ν’ αφήνεσαι και σ’ αυτόν. Να τον βιώνεις, για να τον ξεπερνάς. Για να προχωράς παρακάτω, χωρίς τα βαρίδια του. Να κλαις, να φωνάζεις, να νευριάζεις, να λες και δυο-τρία «άντε γαμήσου» παραπάνω. Καλύτερα να περισσέψουν, παρά να μη φθάσουν. Ν’ αφήνεσαι σε αυτό το τόσο ισχυρό συναίσθημα, γιατί ο πόνος, μόνο δυνατότερο θα σε κάνει. Θα συνεχίσεις το ταξίδι σου πιο προσεκτικός, πιο συνειδητοποιημένος, πιο ώριμος. Θα ξέρεις ποιος είναι πόνος μάταιος και ποιος πόνος αβάσταχτος. Και θα προστατεύεις και τους άλλους από εκείνον. Πώς; Αποφεύγοντας να τους πληγώσεις. Γιατί θα ξέρεις πόσο δύσκολο σου ήταν να πάψεις να πονάς.
Να προχωράς! Να προχωράς μπροστά με κάθε κόστος και με απόλυτη εμπιστοσύνη στη ζωή. Ν’ αφήνεις τα πράγματα να εξελιχθούν και να κυλούν αβίαστα. Ν’ αφήνεις το άγνωστο να επεμβαίνει στις ιστορίες σου και να έχεις τη σοφία να καταλάβεις πως κερδίζεις τα πάντα, όταν δεν περιμένεις τίποτα. Καμιά φορά για να πάρεις αυτό που θες, χρειάζεται να μην κάνεις τίποτα απολύτως.
Απλά να περιμένεις και ν’ αφήνεσαι…
Συντάκτης: Μαριάμ Πολυγένη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη