Οι καρδιές σηκώνουν το δικό τους λευκό πανί της ανακωχής!
Συνήθως λειτουργούμε με δυο μέτρα και σταθμά. Από τη μια μεριά είναι τα δικά μας συναισθήματα, οι δικές μας ανάγκες και αξιώσεις.
Αυτά που θεωρούμε αυτονόητα και τα διεκδικούμε. Από την άλλη μεριά της ζυγαριάς τα συναισθήματα, οι ανάγκες και οι αξιώσεις των άλλων. Τα δικά τους αυτονόητα που πολλές φορές εμείς τα αμφισβητούμε ή τα προσπερνάμε.
Δεν υπάρχουν, όμως, ιδανικές στιγμές στη καθημερινότητά μας, υπάρχουν μόνο ανθρώπινες. Είναι πολλές οι υποχρεώσεις, πολύ το τρέξιμο και το άγχος, αρκετά σοβαρά τα οικονομικά αδιέξοδα. Και τις στιγμές της αδυναμίας μας, πολλές φορές σηκώνουμε το κόκκινο πανί της πρόκλησης, που δε διευκολύνει μια ήδη βεβαρημένη καθημερινότητα.
Όταν, όμως, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν, όταν είναι δύσκολο να διαχειριστούμε όλα αυτά που χτυπάνε με πείσμα την υπομονή και τις αντοχές μας, τότε χρειάζεται να σηκώσουμε ένα άλλο πανί… το λευκό πανί της ανακωχής!
Αυτό που δηλώνει ότι δε θέλω να πούμε άλλα λόγια θυμού, δε θέλω απαξιώσουμε άλλο τις στιγμές μας, δε θέλω να απομακρυνθούν περισσότερο οι καρδιές και τα βλέμματά μας. Το λευκό πανί της ανακωχής σημαίνει ότι μου είσαι σημαντικός και θέλω να πατήσουμε “παύση” στην τοξική στιγμή.
Κι όταν αυτό το πανί στο κουνάνε μπροστά στα μάτια σου, δώσε τόπο στην οργή και κάνε χώρο για να χωρέσουν η κατανόηση και η αγάπη. Μην το αγνοήσεις ως ασήμαντο. Ο άλλος απέναντί σου ίσως κάνει τη δική του υπέρβαση για να σου αποδείξει ότι η καρδιά του κουράστηκε να είναι θυμωμένη και θέλει να κουρνιάσει δίπλα στη δική σου.
Μη μένεις σιωπηλός μπροστά στο ξεγύμνωμα της ανθρώπινης καρδιάς. Σκέπασέ την με το λευκό πανί της ανακωχής… για να ζεσταθεί μαζί της και η δική σου η καρδιά.
Το έχετε ανάγκη και οι δυο!