Μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο.
Το πρόβλημα είναι πως πάντα κοιτάμε την καμπούρα του διπλανού, και ποτέ τη δικιά μας.
Έρχεται ο άλλος τα μεσάνυχτα, σου χτυπάει την πόρτα και σε εκλιπαρεί για δανεικά, γιατί δεν έχει να φάει.
Του δίνεις.
Και ξανάρχεται… Και του ξαναδίνεις.
Και, όταν έρθει η ώρα, να χρειαστείς να σου γυρίσει μέρος των δανεικών, ξεχνάει εκείνη τη νύχτα που σε εκλιπαρούσε και μετατρέπεσαι εσύ σε ένα γουρούνι που “δεν έχει ανάγκη αυτός”, αλλά θέλεις να τα κάνεις μασούρι.
Ζητιανεύει ο άλλος στα φανάρια, του παίρνεις κάτι να φάει και, μόλις περάσεις το φανάρι, το πετάει και σε διαολοστέλνει, γιατί δεν του έδωσες χρήματα.
Συντηρεί ή άλλη έναν σάπιο γάμο, βρίσκει έναν γκόμενο που αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από ένας γκόμενος και συνεχίζει να κράταει δέσμιο αυτόν το γκόμενο κοροϊδέυοντας εκείνον, τον συμβίο της, τα παιδιά της, την κοινωνία και τον εαυτό της από την ανικανότητά της και την ανασφάλειά της. Και, όταν ο “τρίτος” τραβήξει τν γραμμή και πει “ως εδώ, δεν ανέχομαι να είμαι άλλο το τρίτο πρόσωπο”, γίνεται ο τίποτένιος, κλασικός, άντρας πηδήκουλας που την εγκατέλειψε για μια καλύτερη περίπτωση.
Υπάρχει πολύ βρωμιά στην πόλη μας, στην κοινωνία μας και στην ζωή μας. Και αντί να πάρουμε τις σκούπες και τα φαράσια, να σηκώσουμε μανίκια και να την καθαρίσουμε, μεγαλώνουμε τον κώλο μας στον καναπέ, και ανεβάζουμε τσιτάτα στο facebook, κυνηγώντας τα like και τα “πες τα μεγάλε” ή τα “μπράβο κοριτσάκι μου”. Είμαστε ο περίγελος του κόσμου γιατί οι γειτονιές μας είναι βρώμικες, αλλά ξέρουμε απ’ έξω τα αποφθεύγματα του Καζαντζάκη και του Λειβαδίτη, για να κάνουμε φιγούρα στα social media.
Σιχτιρίζουμε τον άθλιο κόσμο, και ζητάμε να αλλάξει με πορείες, φασαρίες και φιλοσοφίες, αλλά δεν αλλάζουμε πόντο τον άρρωστο εαυτό μας. Και, λίγο πριν την “επανάσταση”, θυμόμαστε πως έχουμε αφήσει το θερμοσίφωνα ανοιχτό.
Πίστευα πως ο εγωισμός ήταν το μεγαλύτερο ανθρώπινο ελάττωμα. Όταν γνώρισα αχάριστους, υποκριτές, κατάλαβα πως τόσα χρόνια ασχολούμουν με preliminary school, ενώ είχα ακόμη, μπροστά μου, πολλά χρόνια μέχρι το Πανεπιστήμιο της ανθρώπινης βλακείας και βρωμιάς.
Τα πάντα, αρκεί να σηκώσουμε τον κώλο μας από τον καναπέ.
Τα πάντα, αρκεί να τεμπελιάσουμε στον αιώνιο ύπνο μας, για 5 λεπτάκια ακόμη.
Τα πάντα, αρκεί να έχουμε ακλόνητο άλλοθι.
Έτσι και αλλιώς, πόσο θα ζήσουμε; 70; 80 χρόνια; Ας λύσουν οι επόμενοι το πρόβλημα. Τα πάντα για πολλά, βδελυρά, likes που κρατάνε σταθερή την εύθραστη αυταρέσκειά μας. Σηκώνω μανίκια, πιάνω σκούπα και φαράσι και καθαρίζω την βρωμιά. Άλλωστε, το μόνο που έμαθα στην ζωή μου, ήταν πρώτα να δουλεύω και μετά να τάζω. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.
“Η φυγή δεν είναι νίκη, τ’ όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο”.