Εκείνοι οι υποκριτές με τα ψεύτικα χαμόγελα και τις καλοσύνες…
Του Νεόφυτου Βασιλείου.
Πάντοτε μισούσα τα θέατρα.
Κοίταζα στην αρχή συνεχώς με προσοχή και περιέργεια τις κινήσεις τους.
Τα λόγια τους. Τα επεξεργαζόμουν στο μυαλό μου. Προσπαθούσα να καταλάβω πόσο καλή προσποίηση έκαναν. Πώς τα συναισθήματα τους τα αληθινά, τα έπνιγαν για χάρη της παράστασης. Μεταμορφώνονταν, έμπαιναν στο πετσί του ρόλου για να αποδώσουν καλύτερα. Δουλειά τους ήταν εξάλλου, το είχαν όλοι ανάγκη. Έ
πρεπε να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό μιας και είχαν τρομερό ανταγωνισμό στο συγκεκριμένο επάγγελμα του ηθοποιού.
Τα μισούσα διότι μου θύμιζαν τους καθημερινούς ανθρώπους, αυτούς που υποδύονταν έναν δικό τους ρόλο, με σκοπό μια καλύτερη ζωή για εκείνους. Ήταν απίστευτοι οι μέθοδοι και οι τακτικές που ακολουθούσαν, ξεγελούσαν τους πάντες. Ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικο κλάμα, ψεύτικες καλοσύνες. Και το κορυφαίο είναι ότι στο τέλος της δικιάς τους παράστασης, έκαναν κιόλας την δικιά τους υπόκλιση γεμάτοι περηφάνια γνωρίζοντας ότι κανείς δεν τους έχει ψυλλιαστεί. Έκαναν πολύ καλά την δουλειά τους διότι ήταν εξασκημένοι τόσες πολλές φορές.
Εγώ προτίμησα να απέχω από τα θέατρα. Έμεινα μέχρι το διάβασμα των διαλόγων. Έβλεπα με λύπη το καταγεμάτο θέατρο της ζωής και τις παραστάσεις που γίνονταν τόσο συχνά. Γέμισε όλο παραστάσεις η ζωή, όλο ηθοποιούς. Σχεδόν όλοι έγιναν ηθοποιοί που κάνουν παραστάσεις ο ένας στον άλλο… Ίσως είναι καιρός για απολύσεις, ίσως κάποιος πρέπει να τους πάρει αυτή την “άδεια εξάσκησης επαγγέλματος”… Ο κόσμος δεν είναι για να παρακολουθεί και να καταχειροκροτεί τέτοιες θεατρικές παραστάσεις!