Φίλα με και θα δεις πόσο σημαντική είμαι.

Σε σκεφτόμουν όλο το απόγευμα. Άκουγα μπαλάντες και χαζολογούσα στο διαδίκτυο, διαβάζοντας αναρτήσεις, κοιτώντας φωτογραφίες και πατώντας like σε όποιο απόφθεγμα είχε ερωτική χροιά και σ’ έφερνε στο νου μου. Σε όλα δηλαδή. Και τότε, έπεσα τυχαία πάνω στη φράση της Σύλβια Πλαθ «Φίλησέ με και θα δεις πόσο σημαντική είμαι».

Στην αρχή μου φάνηκε υπερφίαλη, επιφανειακή, αλαζονική και φυσικά ακραία κουβέντα. Για την ιστορία, η Σύλβια Πλαθ ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος από τις σπουδαιότερες του 20ου αιώνα.

 Εγκλωβισμένη σε μια εύθραυστη προσωπικότητα, μ’ ένα μόνιμο αίσθημα εγκατάλειψης, δίνοντας άνιση μάχη με την ψυχασθένεια και τη μανιοκατάθλιψη, απογοητευμένη από τη ζωή, προδομένη από την αγάπη, η Πλαθ βάδισε αντικριστά με το θάνατο τόσο στη φρασεολογία της συνολικά στα δημιουργήματά της όσο και στην ευρύτερη ζωή της με μια σειρά αποτυχημένων απόπειρων αυτοκτονίας να τη συνοδεύουν. Τελικά, μόλις στα 31 της, αυτοκτονεί, αφήνοντας πίσω ένα σημαντικό έργο παρά το νεαρό της ηλικίας της.

Θα μου πεις τώρα γιατί στα λέω όλα αυτά. Ας πούμε ότι έχω μάθει να διαβάζω πίσω απ’ τις λέξεις. Ή καλύτερα, ότι μου αρέσει να δίνω τις δικές μου ερμηνείες στα λόγια και τα γεγονότα που μ’ αγγίζουν, κρατώντας πάντοτε την αισιόδοξη και θετική σκοπιά. Βλέπεις, η ανθρώπινη ανάγκη να αγαπηθεί κανείς γι’ αυτό που πραγματικά είναι αλλά κι ο χείμαρρος συναισθημάτων που έχει να προσφέρει σε όποιον ξεκλειδώσει την καρδιά του, μένουν όμοια κι απαράλλαχτα, ανεξαρτήτως εποχών, συνθηκών, κοινωνικών τάξεων, ιδιότητας ανθρώπων και συγγραφικής δεινότητας.

Φίλα με λοιπόν και θα καταλάβεις πόσο σημαντική είμαι. Σημαντική για σένα, γιατί εσύ με κάνεις να αισθάνομαι έτσι. Όχι γιατί είμαι καλύτερη από τις άλλες. Απλώς διαφορετική. Στα δικά σου μάτια διαφορετική. Αυτό θέλω να δεις και να ξεχωρίσεις. Τη διαφορετικότητά μου. Αυτήν που εσύ μου βγάζεις. Να με γνωρίσεις, να με μάθεις και να με αγαπήσεις βαθιά γι’ αυτό.

Έχω κάνει προ πολλού την ενδοσκόπησή μου, έχω κατασταλάξει στις απόψεις μου, έχω ζυγίσει τις εμπειρίες μου, έχω συνειδητοποιήσει τις επιθυμίες μου και τα ‘χω βρει με τον εαυτό μου. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πόσο σημαντική είμαι πρώτα απ’ όλα για μένα την ίδια. Πως αξίζω πολλά, έχω να δώσω άλλα τόσα, θέλω και μπορώ να χαρίσω αμέτρητα, διάχυτα, δυνατά αισθήματα σ’ αυτόν που θα σταθεί δίπλα μου και θα με εμπνέει κάθε μέρα να γίνομαι όλο και καλύτερη. Σε σένα.

Όχι. Δε θα σου αλλάξει, ως δια μαγείας, τη ζωή ένα φιλί μαζί μου. Σου ορκίζομαι όμως ότι απ’ την πρώτη μας στιγμή, το κάθε μας φιλί ήταν φιλί με νόημα, με περιεχόμενο, με ουσία μα πάνω απ’ όλα με συναίσθημα. Φίλησέ με ξανά και θα καταλάβεις τι σημαίνει έρωτας. Θα νιώσεις στα χείλη μου ακόμη κι όσα δε μπόρεσα τόσο καιρό να σου πω με λόγια. Κοίτα με στα μάτια και ταξίδεψε μαζί μου σ’ έναν κόσμο μαγικό, σ’ έναν πλανήτη μακρινό που θα ‘μαστε μόνο οι δυο μας. Φίλησέ με μέχρι να μουδιάσει το στόμα μας απ’ τα φιλιά. Σφίξε με στην αγκαλιά σου μέχρι να πονέσουν τα σώματά μας απ’ την πίεση. Διάβασε στο βλέμμα μου ό,τι δεν τόλμησα έως τώρα να σου ξεστομίσω.

Δεν είναι ασυγκράτητος ρομαντισμός. Με ξέρεις, άλλωστε, τα «ποτέ» και «για πάντα» τ’ αποφεύγω. Ίσως, εν τέλει και να με τρομάζουν. Είναι η ζωή μου μαζί σου, η γλυκιά καθημερινότητά μας, οι μικρές μας στιγμές, οι πνοές ευτυχίας, όλα αυτά που είχα τόση ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου και να σ’ ευχαριστήσω που με έκανες να τα αισθανθώ.

Συντάκτης: Κάτια Σκίτσου

Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

pillowfights