Να μου λείψεις για να σε ψάξω

Όχι, αγάπη μου, δε θα βρεθούμε σήμερα. Μη μουτρώνεις και μην ανησυχείς. Δεν είναι σημάδι πως δε σε θέλω, δεν κοιτάζω αλλού και σίγουρα δε θέλω να χωρίσουμε. Σταμάτα να κάνεις άσχημες σκέψεις για σένα, για μένα, για τη σχέση μας κι άκου με.

Ο έρωτάς μου για σένα είναι ακόμη ζωντανός. Μα θέλω να συνεχίσει να φουντώνει κι όχι να ξεφουσκώσει μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Θέλω να σε βλέπω και ν’ ανατριχιάζω σ’ όλο μου το κορμί κι αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί αν περνάμε κάθε ώρα της ημέρας μαζί.

Κατάλαβε πως οι σχέσεις χρειάζονται ανάσες, μικρές, αλλά ζωτικής σημασίας, στιγμές, κατά τις οποίες θα είμαστε χωριστά. Ο καθένας θ’ ασχολείται με πράγματα που αγαπά και θα συναντά τους ανθρώπους που είχε δίπλα του πριν πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο και μας ενώσει η αμοιβαία έλξη.

Το να μην αποχωριζόμαστε λεπτό τον αγαπημένο μας, δεν είναι υγιές ούτε για την κοινή πορεία μας ούτε για την προσωπικότητά μας. Χάνονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας και μπερδεύονται σ’ ένα συνονθύλευμα όπου δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος. Ξέρω πως με τίποτα δε θέλω να χάσω τον εαυτό μου μα ούτε κι εσύ τον δικό σου.

Σ’ ερωτεύτηκα γι’ αυτό ακριβώς που είσαι, όπως φαντάζομαι έκανες κι εσύ με μένα. Γιατί να θέλουμε ν’ αλλοιωθεί αυτό που αγαπήσαμε ενώ μπορούμε να το σώσουμε;

Δε λέω να μη βλεπόμαστε για μια εβδομάδα, ούτε να μη μιλάμε στο τηλέφωνο και να μη στέλνουμε αγαπησιάρικα μηνύματα για καληνύχτα. Μα σκέψου λίγο πόσο θα σου λείψω, αν μια μέρα δε βρεθούμε καθόλου. Έτσι όταν έρθει η επόμενη μέρα και συναντηθούμε, η αγκαλιά που θα κάνουμε θα είναι πιο σφιχτή και τα φιλιά μας πιο παθιάρικα. Θα τα νιώθουμε όλα σε μεγαλύτερο βαθμό και θα θέλουμε ν’ αγγιζόμαστε συνεχώς.

Αυτό, βεβαίως, θα μας οδηγήσει στο κρεβάτι και σκέψου πόσο αχόρταγα θα πέσω πάνω σου, σαν να είχαμε να σμίξουμε καιρό. Δε θα μπορούμε να κρατηθούμε και θ’ αρχίσουμε τα προκαταρκτικά πριν ακόμη βγάλουμε τα ρούχα μας. Άρα η απόσταση θ’ αναβαθμίσει και τη σεξουαλική μας ζωή, γεμίζοντάς τη με περισσότερο πάθος. Γιατί η αναμονή κι η προσμονή είναι αφροδισιακές. Ναι μεν δε θα ιδωθούμε, όμως κανείς δεν είπε πως δε θα σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλο. Αφού δε θα μπορούμε ν’ αγγιχτούμε λόγω απόστασης, θ’ αγγιζόμαστε στη φαντασία μας κι όταν έρθουμε κοντά, θα φροντίσουμε να πραγματοποιήσουμε όσα φανταστήκαμε.

Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως δε μας κάνει καλό να είμαστε μαζί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Έχω ανάγκη να μου λείψεις για να σ’ αναζητήσω. Να νιώσω πως δεν αντέχω άλλη μια μέρα μακριά σου. Μπορεί ν’ ακούγεται περίεργο και λίγο μαζοχιστικό, αλλά χρειάζεται να νοσταλγήσεις την αγκαλιά του αγαπημένου σου για να καταλάβεις πόσο τον θέλεις.

Η συνήθεια φέρνει το θάνατο του έρωτα κι είναι εχθρός του πάθους. Ενώ είσαι συνεχώς δίπλα στον άνθρωπό σου, συμβαίνει το εξής παράδοξο: σ’ απομακρύνει απ’ αυτόν. Δεν προσέχεις πια τον άλλο, κάτι που αποτελεί αναπότρεπτο δείγμα αδιαφορίας. Το πολύ μαζί όντως σκοτώνει, αφού φέρνει στις αποσκευές του τη βαρεμάρα. Είναι γνωστό πως το να θεωρείς τον άλλο δεδομένο, εκτός από άσχημο, είναι κι η αρχή του τέλους για τον έρωτα.

Ο δικός μας έρωτας δε θέλουμε να τελειώσει, σωστά; Οπότε, αγάπη μου, κάνε λίγη υπομονή και θα με δεις αύριο πάλι. Αν δε έχουν κατακλύσει το μυαλό σου μαύρες σκέψεις, θα δεις πόσο θα με λαχταράς και θα αναγνωρίσεις τα θετικά στοιχεία μιας μικρής αναμονής. Θα εκτιμήσεις περισσότερο τις στιγμές που περνάμε αγκαλιά, θα δεις.

Συντάκτης: Μαρία Βαή

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

pillowfights