Εμείς που μοιάζουμε μεγαλύτεροι και το γουστάρουμε.

Το συναίσθημα που γεννιέται σε έναν άνθρωπο καθώς τον επαινούν είναι μοναδικό. Τον εξυψώνει και εκτοξεύει την αυτοπεποίθηση του, δίνοντας του αφορμή και πείσμα να συνεχίσει. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που μερικοί καβαλάν το καλαμάκι και νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. 

Άλλο θέμα αυτό. Υπάρχει και μία κατηγορία ανθρώπων που δε θα έλεγα πως είναι αρκετά μεγάλη κρίνοντας ότι ακόμη και εγώ που ανήκω σε αυτή την κατηγορία σπάνια συναντώ συνάδερφο.

Είμαστε εκείνοι που όταν όλα τα άλλα παιδάκια γύρω μας έμοιαζαν αγγελούδια, εμείς βγάζαμε τις τρίχες στο μουστάκι και σκεφτόμασταν στην έκτη δημοτικού πως θα ξυριστούμε. Είμαστε εκείνοι λοιπόν που μόλις πατήσαμε στο γυμνάσιο και μας ρώτησε η καθηγήτρια το όνομα μας ακούστηκε μία βουή λες και μιλούσε λυκειόπαιδο και γέλασε όλη τάξη. Άτομα τα οποία ξεγελούσαν τους πάντες γιατί έμεναν σιωπηλοί και σοβαροί, έχοντας ένα βλέμμα που θυμίζει μεγαλύτερης ηλικίας. Τα παιδιά αυτά όταν σε μικρότερη ηλικία δεχόντουσαν bullying, όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο τούμπα γυρνούσαν όλα. Είτε θα ήταν εκείνοι που θα έπαιζαν τους μάγκες, είτε θα ήταν εκείνοι που υπήρχαν για να σταματάν τους μάγκες.

Ξέρετε κάτι όμως; Είναι και γαμώ το συναίσθημα του σεβασμού που λαμβάνεις από τους άλλους μόνο και μόνο επειδή μοιάζεις μεγαλύτερος. Που μπαίνεις σε ένα μαγαζί να πάρεις μια μπλούζα και σου απευθύνονται με ένα «κύριε» και όχι με ένα «παλικάρι μου», ή για τα θηλυκά με ένα «κυρία μου» και όχι με ένα «κορίτσι μου». Πόσο γαμάτο είναι αυτό; Είμαστε εκείνοι που νευριάζαμε όλους τους φίλους μας, όταν όντας πιτσιρίκια κάναμε τις πρώτες μας εξόδους και στα μαγαζιά μας έλεγαν περάστε έτσι εύκολα χωρίς ταυτότητες και τα λοιπά, και οι άλλοι πίσω μας κοιτούσαν με ένα βλέμμα «θα πεθάνεις» καθώς τους ζητούσαν πιστοποιήσεις ότι είναι άνω κάποιας ηλικίας.

Είναι και το άλλο κομμάτι της γοητείας που εκπέμπουν τέτοια άτομα. Ευχή και κατάρα να ξέρετε. Εν μέρει πονάει όταν είσαι τρίτη λυκείου και πας να την πέσεις σε μία ένα χρόνο μικρότερη και σε κοιτάει λες και είσαι ο νέος θείος της. Τάπα. Αλλά πόσο ωραίο είναι να είσαι στην ίδια ηλικία και να στην πέσει μία φοιτήτρια ε; Φάτε τη σκόνη μας.

Ωραία όλα αυτά, αλλά υπάρχει και το κομμάτι της πνευματικής ωριμότητας. Άλλο κάποιος να μοιάζει 25 στα 19 του και άλλο να έχει και τη σοβαρότητα της ηλικίας. Μερικοί αποφάσισαν να κρατήσουν την παιδική αθωότητα τους ως ταυτότητα της ηλικίας τους. Δεν ήθελαν να τους μεταχειρίζονται άγνωστοι λες και είναι μεγάλοι. Υπάρχει και η άλλη πλευρά που αφού δείχνεις μεγαλύτερος πρέπει να φέρεσαι αναλόγως. Αποφασίζεις να θυσιάσεις μέρος της παιδικής σου και της εφηβικής σου ηλικίας για να εισέλθεις πιο γρήγορα στην ενήλικη πραγματικότητα. Δε συμμετέχεις τόσο σε εκείνα που κάνουν οι άλλοι γύρω σου. Κάθεσαι σε μια γωνιά και περιμένεις. Περιμένεις να δεις που μπορείς να εισβάλεις και να μεταδώσεις τις -μπροστά από την ηλικία- γνώσεις σου. Μιλάς πιο ψύχραιμα πιο κατασταλαγμένα και δε ζητάς την αποδοχή, απλά χαίρεσαι που βοήθησες.

Κοινώς παιδιά που μόνο αυτά δε θυμίζουν είναι εκείνα να ξέρετε που αν ήθελαν θα σουλουπώνονταν για να πάρουν την αποδοχή των συνομηλίκων τους θα το έκαναν και με επιτυχία. Η φάση είναι ότι οι περισσότεροι το γουστάρουμε άσχημα αυτό, μας αρέσει που ξεχωρίζουμε από τη μάζα που καταταχθήκαμε ηλικιακά. Κάνουμε μία μικρή διαφορά και αυτό είναι το ωραίο.

Συντάκτης: Χρήστος Ζήσης

Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Καλή

pillowfights