Ο καθρέφτης μου αλλάζει αλλά δε με πειράζει!

Της Ιωάννας Ζωσιμά.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Του χαμογελάω μα δε με πιστεύει. Με αμφισβητεί. Σαν να με ρωτάει εάν το χαμογελό μου είναι αληθινό. Σαν εκείνο που είχα όταν φορούσα ένα ωραίο καινούριο φόρεμα ή εκείνο που είχα όταν φτιαχνόμουν για να βγω μαζί του. Ζητά επιβεβαίωση εάν είμαι ακόμα ευτυχισμένη σαν τότε. Κάποτε νιώθω πως είμαι και άλλοτε όχι. Βλέπω να καθρεφτίζονται άλλοι μερικές φορές. Ανθρώποι που έγιναν εγώ και πλέον χάθηκαν.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Έχω βάλει τα ίδια ρούχα αλλά τώρα δε μοιάζουν όπως χθές. Η μορφή μου έχει αλλάξει. Το πρόσωπο μου είναι πιο ώριμο. Ρυτίδα είναι αυτή; Μπορεί. Κοιτάω καλύτερα. Το βλέμμα μου φαίνεται αλλιώς. Επιφυλακτικό μα και ζωηρό. Πάλι καλά. Δεν έχω αλλάξει και τόσο τελικά.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Έχει περάσει πράγματι τόσος καιρός; Πως και δεν το κατάλαβα; Στον καθρέφτη πάντως μόνη πάντα κοιτάω. Είναι το χρονολόγιο μου. Το ρολόι μου. Μικρή τον κοιτούσα και του έλεγα: «Όταν μεγαλώσω..» και τώρα που το κατάφερα δεν έχω κάτι να του πω. Σκέφτομαι πως όσο έλεγα αυτό πίστευα πως ήμουν ακόμα μικρή. Μεγάλωσα μέσα σε μια μέρα, σε μια εμπειρία, σε μια περιπέτεια, σε μια φιγούρα που ξύπνησε και αποφάσισε να γίνει μεγάλη.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Εγώ πρώτη και μετά με ακολουθεί κι αυτός. Καλώς κακώς δεν είμαι ίδια. Και δε μιλάω για το εξωτερικό. Αλλά για αυτό που έχω βαθιά μέσα μου. Δε μεγάλωσα, μα άλλαξα. Δε γέρασα, μα ωρίμασα. Σημασία δεν έχει πόσο μεγάλος είσαι σε ηλικία αλλά πόσο αισθάνεσαι λένε. Ισχύει. Φτάνει να μην γίνεσαι σκιά του εαυτού σου. Φτάνει να καταλαβαίνεις πως ο χρόνος πάντα θα κυλάει και δεν μπορείς να τον σταματήσεις.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Και εγώ δεν είμαι η σταχτοπούτα. Και στον καθρέφτη μου δε θέλω κανένα πρίγκιπα. Θέλω εμένα και τα θέλω μου ζωντανά μπροστά μου. Θέλω να είμαι περήφανη για αυτήν που βλέπω εκεί να στέκεται μπροστά μου. Θέλω να με νοιάζομαι. Να με σέβομαι. Να με πιστεύω. Και πάνω από όλα να με αγαπάω. Και ευτυχώς το κατάφερα.

Ο καθρέφτης μου αλλάζει. Και τι πειράζει;

αναπνοές