Θα δώσω εγώ το τέλος, πριν μας μισήσω…
Της Έφης Μπαμπούρη.
Είναι που καιρό τώρα τίποτα δε μοιάζει με πρώτα.
Φορές που σε νιώθω πια ξένο. Στην αγκαλιά σου, θα το πρόσεξες κι εσύ, αρνούμαι συχνά να μπω.
Είναι κρύα πια. Δε με ζεσταίνει. Δε με αγκαλιάζεις όπως πρώτα.
Δεν αναπνέω δίπλα σου κι εγώ.
Πονάει το τέλος. Κανείς δεν το λέει πρώτος. Κάθε μέρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να κάνει ακόμη μια προσπάθεια. Γιατί αξίζεις. Μάλλον γιατί αξίζουν τα χρόνια που πέρασαν. Μια προσπάθεια στην μνήμη των χρόνων των γεμάτων έρωτα.
Τότε που τα μάτια έλαμπαν. Τότε που η αγκαλιά σου ήταν μια φυλακή που λάτρευα. Τότε που θύμωνα και σου πείσμωνα αν δε ξυπνούσα μέσα σε αυτή. Γιατί είχαμε καψούρα και αγάπη μαζί.
Γιατί έλιωνα στη καλημέρα σου και αναζητούσα τα χείλη σου για την καληνύχτα. Για εκείνη τη νύχτα που ήθελα δεν ήθελα εσύ μου την έκανες “καλή”.
Στηρίχθηκα στα δικά σου πόδια και ξέχασα πώς να περπατάω. Πάλευα να πραγματοποιήσω κάθε σου επιθυμία και τα δικά μου όνειρα ξέφτυσαν. Γιατί μου έλεγαν πως σε κάθε σχέση, τα δικά του και δικά σου γίνονται δικά σας. Μα σε μας, τα δικά μου δε είχαν ποτέ σημασία. Δε με πείραζε και ούτε παράπονα σου κάνω. Σου μιλάω για το τώρα όμως.
Φίλος μου έγινες κι όχι πια ο άνθρωπος μου. Ένας πολύ καλός μου φίλος που θα εύχομαι για πάντα την ευτυχία του.
Απλά η δική μου, πλέον δεν είναι μαζί σου.
Δε θα μείνω σε μια σχέση από συμβιβασμό. Δεν παύω να σε αγαπώ. Θα είσαι πάντα εκείνος που με έμαθε τι είναι έρωτας. Πήρα ότι είχες να δώσεις. Ήταν αρκετά, μα για πόσο θα μένω στα αρκετά; Κι αν έχω φτιαχτεί για τα πολλά; Πώς θα το μάθω αν μείνω μονάχα για τα χρόνια που πέρασαν;
Κι αν κάποιος πρέπει να είναι ο σκληρός, εγώ.
Εγώ θα δώσω το τέλος. Θα το δώσω πριν σε μισήσω.
Πριν ξεχάσω τελείως τι είμαι.