Εκείνοι οι ονειροπόλοι με τη μεγάλη καρδιά και το κολλημένο κεφάλι.
Της Έφης Μπαμπούρη.
Είναι λογιών λογιών οι άνθρωποι που κυκλοφορούν εκεί έξω.
Είναι οι εγωιστές που προχωρούν στη ζωή δίχως να σκέφτονται την πίκρα που μοιράζουν.
Είναι οι σκατόψυχοι που δεν υπολογίζουν ιερά και όσια μα ούτε και εκείνους που τους περιβάλλουν.
Είναι λογιών λογιών μα είναι και κάποιοι άλλοι.
Αυτοί που ποτέ μου δε μπόρεσα να καταλάβω μέχρι που η μοίρα με ταίριαξε μαζί τους. Λέω για εκείνους με το κολλημένο μυαλό.
Για όσους ξέχασαν πως κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα και πορεύονται με θύμισες του χθες μονάχα.
Για εκείνους που η ελπίδα πως το καλό και παραμυθένιο χθες, στέκει στο μυαλό και αφήνουν απ’ έξω κάθε καινούριο.
Εκείνοι που ανάθεμά τους δε σηκώνουν το κεφάλι. Δεν αλλάζουν τη ματιά τους.
Δεν δέχονται να δώσουν το τέλος. Δεν πιστεύουν στην καινούρια αρχή.
Άνθρωποι που κάποτε, κάτι, τους έκανε να ονειρευτούν και παλεύουν να μείνουν μαζί του. Είναι φορές που ονειρεύτηκαν μονάχοι. Είναι φορές που δε θέλουν να παραδεχτούν πως όνειρο ήταν και πάει.
Άνθρωποι που άκουσαν μια λέξη και έφτιαξαν ολόκληρη ιστορία στο κεφάλι τους. Και αρνούνται πως οι ιστορίες του μυαλού μένουν καταδικασμένες εκεί. Είναι άτιμο το μυαλό και μπορεί να κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά. Αφήνει ανθρώπους αγκυστρωμένους σε μια ουτοπία. Τους κρατά δέσμιους δίχως να αφήνει περιθώρια να λυθούν και να δουν την πραγματικότητα.
Είναι εκείνοι που τρομάζουν στην ιδέα πως τόσο καιρό είχαν κλειστεί στον κόσμο που άλλος τους έφτιαξε. Εκείνοι που η σκέψη πως ήδη είναι αργά να αλλάξουν, τους κάνει να μένουν εκεί.
Γιατί πέρασε καιρός από τότε που βγήκαν από τον ψευτόκοσμό τους και νιώθουν παρείσακτοι. Γιατί κάποιος άλλος τους είπε πως αν επιμείνουν πολύ, ίσως τα καταφέρουν. Κι έμειναν κολλημένοι σε εκείνο το όνειρο που τελικά δεν ήταν δικό τους.
Κομπάρσοι σε κάποιου άλλου το παραμύθι.
Ούτε καν, βασικοί ρόλοι.