To παιδί μέσα σου, τρέχει ακόμα στις αλάνες!!
Του Γιάννη Παπαντώνη
Κάποτε όλα ήταν μικρά τα χωρούσες σε μια χούφτα κόσμο!
Ο ορίζοντας φάνταζε μία ματιά δρόμος και προσπαθούσες να τον αγγίξεις καλπάζοντας επάνω στα όνειρα σου!
Μεγάλωνες, μεγάλωνε και ο κόσμος μαζί σου, αφήνοντας πίσω στιγμές και αναμνήσεις…
και το ταξίδι συνεχιζόταν, τροφοδοτώντας την καρδιά και την ψυχή σου με εμπειρίες και αισθήσεις.
Το ταξίδι άλλοτε σε πηγαίνει μπροστά και άλλοτε πίσω,σε πηγαίνει στην παλιά σου γειτονιά,
στις αλάνες που έτρεχες παιδί.
Εκεί που φύτεψες τους πρώτους σπόρους από τα όνειρα σου!
Κοιτάς γύρω σου και όλα έχουν αλλάξει, τα σπιτάκια που έφτιαχνες στην αλάνα έγιναν σπίτια μεγάλα.
Τα δέντρα που άφησες έφηβα έγιναν ίσα με τον ουρανό!
Η χούφτα σου πλέον είναι μικρή και δεν τα χωράει.
Το μυαλό σου προσπαθεί να βρει λίγο χώρο να ακουμπήσει τα σχέδια του!
Και η καρδιά γεμάτη καινούργιους σπόρους μα και κάποιους παλιούς που δεν είχε προλάβει να τους βάλει κάτω από το χώμα, και το παιδί που έχεις μέσα σου δεν επέτρεψε ποτέ να τους πετάξεις, δεν σε άφησε ποτέ να του πάρεις τα
παιχνίδια, τα κρατάει σαν φυλαχτό!
Ακόμα περιμένει να βγει έξω να παίξει, να φυτέψει, να σχεδιάσει στον ουρανό χρώματα, να τρέξει για να πιάσει ξανά ένα όνειρο του, να κυνηγήσει πάλι τον ορίζοντα της ψυχής του…
Γιατί το ταξίδι δεν τελειώνει, παρά μόνο κοντοστέκεται ώρες-ώρες στην άκρη του μυαλού σου για να
γεμίσει το ντεπόζιτο της ζωής με ελπίδες και θάρρος, με γνώσεις και πάθος.
Να μπορέσει να διαβάσει καλύτερα τις αλλαγές γύρω του, μήπως βρει ανάμεσα σε όλα τα καινούργια κάποιο βλασταράκι από τους παλιούς φυτεμένους σπόρους του.
Ίσως καταφέρει να ανακαλύψει έναν όμορφο κήπο για να καλλιεργήσει την Αγάπη, τον σεβασμό, τον έρωτα.
Να ποτίσει τους ανθούς και τις ρίζες με αλήθειες…
Όλα μεγάλωσαν, εκτός από το παιδί μέσα σου.
Για καινούργιους σπόρους,για ξεχασμένα θέλω, για την Αγάπη που νοσταλγεί.
Συνεχίζει να τρέχει στην αλάνα άφησε το να σου μιλάει, ακολούθησε το στο ταξίδι του, έχει πολλά ακόμα να
σου μάθει…
”Ο μικρός ξέρει καλά όταν τρέχει που πηγαίνει,
ο μεγάλος δεν θυμάται προσπαθεί μα δεν μαθαίνει…”