Σ’ αγαπώ. Μ’ αγαπάς. Μήπως να γύριζες;

Της Στεύης Τσούτση.

Ποιος φταίει;

Δεν ξέρω, μη ρωτάς. Ίσως αν μπορούσα να προσδιορίσω να μην είχαμε φτάσει ως εδώ. Εγώ εδώ κι εσύ στην πόρτα. Έτοιμος να γυρίσεις την πλάτη, να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις. Για πάντα να φύγεις.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Πως, μου λες; Εμείς που λέγαμε πως θα γεράσουμε σε διπλανές πολυθρόνες. Εμείς που γελούσαμε πως θα κάνουμε λδιαγωνισμό πίεσης κι ο νικητής θα φέρνει τα χάπια στον άλλο.

Όνειρα τόσα. Για ένα σπίτι δικό μας πλάι στη θάλασσα. Εσύ να ψαρεύεις κι εγώ να κοιτώ το γαλάζιο και να γράφω. Να γράφω για σένα και για μένα. Μα κυρίως για σένα… την έμπνευσή μου.

Πως διαγράφονται τόσα σχέδια, μου λες; Κι εκείνο το παιδί που ελπίζαμε να πάρει τα μάτια μας, το χρώμα σου, το σχήμα μου…

Εκείνο το αγέννητο παιδί που δεν προλάβαμε να κάνουμε. Που δεν προλάβαμε να το κρατήσουμε αγκαλιά, να το κοιμήσουμε ανάμεσά μας, να το συνοδεύσουμε την πρώτη μέρα του στο σχολείο, να κλάψουμε στην ορκομωσία του.

Όνειρα μιας ζωής που δε θα γίνει ποτέ όπως σκεφτήκαμε. Γιατί δε θα είμαι εγώ πια για σένα κι εσύ πια για μένα.

Γιατί τα καταφέραμε να χωρίσουμε τους δρόμους μας.

Κλαίω. Κι εσύ κλαις.

Μα δε σε βλέπω. Ούτε εσύ εμένα. Τοίχος υψώθηκε μπροστά μας. Τοίχος αδιαπέραστος που το μπόι του μας βυθίζει στα σκοτάδια.

Το φοβάμαι το σκοτάδι. Πάντα το φοβόμουν μα έμαθα κρατώντας το χέρι σου να το παλεύω.

Τώρα ποιο χέρι θα κρατώ να με φυλάει; Πως θα μάθω άλλες γραμμές, άλλα δάχτυλα, άλλη ζεστασιά;

Έμαθα με σένα. Κι εσύ με μένα.

Σε αγαπώ. Με αγαπάς.

Αλλά ερωτευμένοι δεν είμαστε πια.

Δεν είναι μόνο η συνήθεια που μας δένει. Είναι αυτή η βαθιά έννοια, ο πόνος για το καλό του άλλου.

Μα μαζί δεν μπορούμε πια.

Ακούω την πόρτα να ανοίγει. Βλέπω τη σκυφτή σου πλάτη και ξέρω ότι κάπου εδώ είναι το τέλος.

Πονώ. Μα θα περάσει.

Καλύτερα ένα τέλος με πόνο λένε παρά ένας πόνος δίχως τέλος.

Αμφιβάλλω ακόμη αν έχουμε πάρει τη σωστή απόφαση. Τη μια λέω ναι, θα ζήσω μακριά σου. Και την άλλη σκέφτομαι πως δεν μπορώ.

Μα δε γίνεται να παίζουμε έτσι. Κρυφτό συναισθημάτων. Κυνηγητό καταστάσεων.

Σήμερα κλείνει ο κύκλος και μετράμε σημάδια. Μετράμε πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ποτέ. Πως να σβήσουν τα σημάδια που θα γράφουν το όνομά σου; Πως;

Είδα τη ζωή μου στο πλάι σου. Τη σχεδίασα, την ονειρεύτηκα, την προσπάθησα.

Πως τώρα εσύ θα λείψεις από το κάδρο;

Δεν ξέρω…

Μη με ρωτάς. Μη με κοιτάξεις καθώς φεύγεις, θα λυγίσω. Ήδη κλείνω το στόμα ερμητικά για να μη σου φωνάξω γύρνα πίσω.

Ρίσκο η σχέση, ρίσκο και ο χωρισμός.

Ρίσκο το εγώ, ρίσκο και το εμείς.

Έφυγες.

Σκοτάδι. Σιωπή. Παγωνιά.

Κρυώνω. Σε ζητώ.

Θα μου περάσει, λέω…

Θα μου περάσει;

Μήπως να γύριζες;

διαφορετικό