Έλα εδώ χρόνε, έλα να μηδενίσουμε και να γίνουμε και πάλι φίλοι!!

Της Ελένης Στεφανίδου

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ τον χρόνο. Αυτόν που μας γιατρεύει και αυτόν που μας πληγώνει, αυτόν που μας ωριμάζει και αυτόν που κάποιες φορές μας γυρίζει πίσω, εκεί που ήμασταν παιδιά. Τον χρόνο που θέλουμε να σταματήσει όταν είμαστε ευτυχισμένοι για να κρατήσει λίγο ακόμα η στιγμή, τον χρόνο που θέλουμε να γυρίσουμε πίσω για να πούμε όσα τότε αποφασίσαμε ότι δεν θέλαμε, ότι δεν έπρεπε ή ότι δεν μπορούσαμε, τον χρόνο που θέλουμε να τρέξει μπροστά και να πάρει μαζί του όλα τα άσχημα του τώρα.

Μεγαλώνω και ο χρόνος αποκτά άλλη ταχύτητα.

Συνεχώς επιταχύνει.

Έχω αρχίσει και τον μετράω αλλιώς. Είχα κάνει όνειρα, είχα κάνει σχέδια. Πόσα από αυτά πέτυχα; 

Πόσα ακόμα μπορώ να πετύχω; Προλαβαίνω;

Και ξαφνικά ο χρόνος έχει σημασία, είναι δίπλα μου και παρακολουθεί τις κινήσεις μου, μετράει κάθε απόφαση που παίρνω, μετράει τις επιπτώσεις της, μετράει κάθε λέξη που λέω.Τικ, τακ, τικ, τακ. Μοιάζει να μην θέλει να μου αφήσει πολλά περιθώρια. Δεν έχει πια την έννοια που είχε όταν ήμουν παιδί, τότε που δεν τον υπολόγιζα, τότε που νόμιζα ότι είναι ατελείωτος, τότε που τον ένιωθα φίλο μου και ευχόμουν να μεγαλώσω γρήγορα για να μπορέσω επιτέλους να κάνω όλα αυτά που επιθυμώ.

Και να που μεγάλωσα και διαπιστώνω ότι δεν μου αρέσει ο διακριτικός αλλά επίμονος ήχος που κάνει. Τικ, τακ, τικ, τακ. Θέλω να σταματήσει και μαζί του και η αγωνία μου να προλάβω να κάνω, να αλλάξω, να διορθώσω.Τώρα τον νιώθω περισσότερο σαν εχθρό που μετράει όσα έκανα ή δεν έκανα και αξιολογεί τη ζωή μου αναλόγως. Τον ακούω να μου λέει: ««Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει τα πράγματα Ελένη. Είχαμε συμφωνήσει τι θέλεις να κάνεις στα 20, στα 30, στα 40 και εσύ τι έκανες τελικά; Πότε θα προλάβεις ώστε να είναι η ζωή σου όπως τη θέλεις; Εγώ τρέχω. Εσυ;». Τικ, τακ, τικ, τακ.

Εγώ, προτιμώ να σταματήσω να τρέχω και να γίνουμε και πάλι φίλοι. Αυτό θέλω. Να αποκτήσω ξανά τη σχέση που είχαμε πριν χρόνια.Τότε που τα λέγαμε σπάνια και μόνο αν επρόκειτο για κάποιο καινούριο όνειρο. Τότε που δεν σε έβαζα να μετράς τι έχω προλάβει να κάνω και τι όχι γιατί δεν είχε καμία σημασία. Αυτή η αριθμητική δεν χρειάζεται να καθορίζει αποφάσεις, πορεία, επιτυχία ή αποτυχία.

Δεν χρειάζεται να είναι μέρος της ζωής. Ναι, φίλε μου, μπορεί να είχαμε κάνει σχέδια αλλά στη διαδρομή άλλαξαν τα δεδομένα, άλλαξαν οι συνθήκες, άλλαξε ακόμα και η ίδια η διαδρομή και έτσι, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν βρίσκομαι στο σημείο που είχαμε σχεδιάσει μαζί. Αλλά δεν έχει καμία σημασία. Βρίσκομαι εδώ και λέω να μηδενίσω το χρονόμετρο και να το αφήσω στο μηδέν.

Όχι γιατί θέλω να σε βγάλω από τη ζωή μου. Απλώς δεν θέλω να ακούω το επίμονο τικ,τακ σου.

αναπνοές