Να ερωτεύεσαι, ακούς;
Του Σάκη Χαλβαντζή
Να ερωτεύεσαι σαν να μην ξέρεις πόσο θα πονέσεις.
Σα να μην ξέρεις τι θα πεί πόνος.
Πες πως δεν πόνεσες ποτέ λοιπόν.
Πέσε εκούσια στο καμίνι του έρωτα κι ας καείς.
Κι ας μείνει μονάχα η στάχτη
για να σου θυμίζει την αγωνία,
τον ηρωισμό σου,
την τρέλα σου,
το πλήγωμα.
Για να σου θυμίζει πώς δε κώλωσες μπροστά στο θεωρούμενο ώς ανέφικτο.
Στόλισε τη καρδιά σου με γιορντάνια, με μουσικές και βάλε πανιά γι’ αυτό που θεριεύει μέσα σου τις νύχτες και δεν σ’ αφήνει να κλείσεις μάτι. Ξεκίνα! Κάντο τώρα όμως…
Κι ας μην είναι όμορφα τώρα.
Κι ας μην είναι ήσυχα.
Νάνι, φαί και πήδημα!
Θυμάσαι που το ‘λεγε το Κατερινάκι;
Πόσο δίκιο είχε!
Ζούμε σε μια ακατανόητη εποχή άρνησης της πραγματικότητας και το μόνο, πραγματικά το μόνο, που μας νοιάζει είναι να βρούμε ταίρι για καλό πήδημα.
Να ερωτεύεσαι αλλά έχε κατά νού πώς προτιμάται ο «αγοραίος» έρωτας, έναντι όλων των υπολοίπων.
Να ερωτεύσαι ακούς;
Καλή τύχη!