Δε φτιάχτηκε ο κόσμος για να είμαστε μόνοι.
Της Στεύης Τσούτση.
Κι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ την έκτη ημέρα της δημιουργίας.
Κι ήταν αυτός, μέσα στον Παράδεισο που έφτιαξε, το πιο τέλειο από τα δημιουργήματα του.
Μα μόνος.
Γι’αυτό και έβαλε δίπλα του την Εύα, το συμπλήρωμά του σε τούτη την πλάση.
Κι από εκείνη την ώρα, τη μαγική στιγμή του Σύμπαντος, οι άνθρωποι πορεύονται ζευγάρι.
Έτσι τα καθόρισε Εκείνος, έτσι παραμένουν ως σήμερα.
Γεννιόμαστε, ζούμε κι από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας και τα θέλω μας αναζητούμε τον έρωτα.
Αναζητούμε τον άνθρωπο εκείνο που θα έρθει να συμπληρώσει τα κενά μας, να ταιριάξει τα κομμάτια του στα δικά μας.
Και περιπλανιόμαστε. Κι ελπίζουμε.
Άλλοτε γελιόμαστε. Πιστεύουμε πως βρήκαμε εκείνο τον άνθρωπο που θα μας ολοκληρώσει. Μα ο χρόνος αποδεικνύει πως κάναμε λάθος. Τρώμε τα μούτρα μας και χάνουμε ένα κομμάτι μας.
Και προσπαθούμε ξανά. Και ξανά.
Ακόμη και τις λίγες φορές που δηλώνουμε πως τελείωσε για μας ο έρωτας, έληξε η αναζήτηση και θα παραμείνουμε στη μοναξιά μας, λέμε ψέματα.
Δεν αντέχεται η μοναξιά.
Δεν παλεύεται το αδειανό κρεβάτι, η παγωμένη καρδιά.
Ένας άνθρωπος μας χρειάζεται.
Τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα όνειρα μας.
Όχι να γατζωθούμε πάνω του.
Απλά να στηριχτούμε και να αφήσουμε κι αυτόν να ακουμπήσει σε μας.
Συντροφικότητα το λένε και χωρίς αυτή η ζωή είναι μισή.
Δεν είναι εύκολο να βρεθεί ο έρωτας. Να βρεθεί εκείνος ο ένας που θα επισκιάσει όλους τους προηγούμενους και θα αποκλείσει κάθε τι άλλο.
Λαβύρινθος οι ανθρώπινες σχέσεις κι εμείς ολοένα χάνουμε το δρόμο μας. Θέλουμε να βρούμε τη σωστή διαδρομή. Νομίζουμε πως βαδίζουμε πάνω της.
Κι όμως. Λαθεύουμε.
Και το καταλαβαίνουμε όταν πια είναι αργά. Όταν το αδιέξοδο στέκεται με θράσος μπροστά μας και δηλώνει πως πάλι κάναμε λάθος.
Και κάνουμε μεταβολή και προσπαθούμε ξανά.
Και ξανά.
Για όσο χρειαστεί. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μη μοιράζεται, ότι κι αν λέει. Όσο κι αν φοβάται την απογοήτευση, τον πόνο, τη διάψευση, πάντα θα προσπαθεί.
Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, μάτια μου. Ο έρωτας είναι ο στόχος μας.
Και θα τον διεκδικούμε μέχρι να τον πιάσουμε.
Γιατί είμαστε φτιαγμένοι για το μαζί.
Για το ζεστό κρεβάτι, για την αγκαλιά που μέσα της κοπάζουν όλα τα δύσκολα του κόσμου.
Καμία απογοήτευση, καμία προδοσία κι αποτυχία δεν είναι ικανές να μας αποτρέψουν για καιρό από την αναζήτηση.
Γιατί απλούστατα, πάντα μέσα μας σιγοκαίει η ανάγκη για μοίρασμα.
Είναι όλα αυτά που θέλουμε να δώσουμε και ξεχειλίζουν. Όλα όσα ξέρουμε πως δεν πρέπει να κρατάμε για μας.
Όλα εκείνα που προορίζονται για το “μαζί” και μας διδάσκουν μια λιτή μα απόλυτη αλήθεια: πως ο κόσμος δε φτιάχτηκε για να είμαστε μόνοι…