Το μαζί, θέλει τρόπο για να λειτουργήσει

Της Άννας Συργιάννη

Είναι κάτι στιγμές που θες να σταματήσει ο χρόνος να κυλάει και να μην υπάρξει αύριο. Να τις ζεις σαν να μην ξέρεις πόσο θα κρατήσει και να είσαι δοσμένος εκεί στο τώρα. Στη στιγμή που είναι μοναδική μα δίπλα σου έχεις έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ. Αυτή είναι η πιο ωραία γεύση της ζωής.

Μερικές φορές συλλογίζομαι…αν πράγματι υπάρχει κάποιος άνθρωπος δίπλα σου ή μένεις μόνος να μιλάς με τη σιωπή σου. Κι όμως δε μπορεί κάποιος κάπου θα υπάρχει που σε σκέφτεται και σε νοιάζεται κι ας μη το ξέρεις εσύ ο ίδιος αλλά εκείνος. Θα’ρθει η στιγμή να θυμηθείς ένα πρόσωπο αγαπημένο που θα αποζητάς να το δεις και τότε θα’ρθει κοντά σου ως δια μαγείας.

Οι άνθρωποι που μας αγαπούν είναι πάντα δίπλα μας έστω και νοητά. Είναι η προστασία μας,το στήριγμα μας και οι συνοδοιπόροι μας. Μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να τους χάσεις,αλλά αυτό θα σε πονέσει. Κι αυτό συμβαίνει γιατί όλοι μας είμαστε περαστικοί στη ζωή. Κανείς δε μένει για πάντα,μα κι αν μείνει θα’ναι από τους λίγους και ξεχωριστούς ανθρώπους. Αυτούς φρόντισε όμως να τους εκτιμήσεις περισσότερο γιατί είναι σπάνιοι κι αληθινοί σαν τα μαργαριτάρια.

Είναι ίσως από τα πιο ωραία συναισθήματα να εισπράττεις την αγάπη κάποιου στο μέγιστο βαθμό.

Σου δίνει δύναμη και κουράγιο να προχωρήσεις ξέροντας πως έχεις από κάπου μα πιαστείς σε μια δύσκολη στιγμή. Κι αν τύχει και φύγει μακριά εσύ να’σαι ελπιδοφόρος ότι θα ξαναγυρίσει πίσω.

Η σκέψη μας άλλωστε πάντα θα μας πηγαίνει εκεί που δεν τολμούν να μας πάνε τα βήματα μας!

Επομένως όσο σκληρό κι αν είναι να νοιώθεις μόνος…άλλο τόσο υπέροχο είναι να έχεις κάποιον που να σε κάνει να μην είσαι μόνος. Η μοναξιά δεν ταιριάζει σε κανέναν μας. Μπορεί ώρες ώρες να την αποζητούμε,αλλά στην ουσία ο κόσμος έγινε για να τον μοιράζεσαι με αυτούς που αγαπάς και σ’αγαπούν. Το “μαζί” δε θέλει τρόπο,θέλει τέχνη για να το επιδιώξεις στη πορεία της ζωής σου!

αναπνοές