Τρελαίνομαι να ταΐζω πεινασμένους πόθους.
Της Στεύης Τσούτση.
Πεινάς.
Σε νιώθω να βρυχάσαι μες τα σωθικά μου.
Θεριό ανήμερο. Δαίμονας που με κατατρέχει χρόνια.
Ζεις μέσα μου.
Είσαι το πάθος, ο πόθος, το απωθημένο μου.
Είσαι όλα αυτά που αρνήθηκα να ζήσω βουτηγμένη σε μια συμβατική ζωή. Φοβήθηκα είναι η σωστή λέξη, όχι αρνήθηκα, τώρα που το σκέφτομαι.
Φοβήθηκα…
Έπρεπε να ταΐζω όνειρα κι εγώ έτρεφα φόβους. Κι έφτιαξα απωθημένα. Έφτιαξα πάθη και πόθους που τώρα ζητούν να φάνε. Πεινούν κι ουρλιάζουν μέσα μου. Κατατρώγουν τις σάρκες μου για να χορτάσουν μα δεν τους φτάνει.
Μήτε εμένα μου φτάνει.
Άκαπνη ζωή τη λες. Δεν τόλμησα. Δεν πάτησα πόδι, δε διεκδίκησα. Έπαιρνα ότι μου έδιναν κι έλεγα κι ευχαριστώ. Ίσως να ζητούσα και συγνώμη που υπήρχα, που είχα ανάγκες, που έπρεπε κάτι να μου δώσουν.
Και τι μου έδιναν;
Κάτι παραπάνω από τίποτα. Ψίχουλα που βάφτιζα ψωμί για να συνεχίσω να υπάρχω.
Ζωή ρημάδι. Εξαιτίας μου. Ω ναι, δεν κρύβομαι από τις αλήθειες. Όχι πια τουλάχιστον. Εγώ φταίω. Μόνο εγώ.
Γιατί έμαθα, έστω κι αργά, έστω και με τον άσχημο τρόπο, πως ότι δεν πάρεις μοναχός, κανείς δε θα έρθει να στο δώσει. Έμαθα πως ο εαυτός μου έπρεπε να αξίζει κάτι παραπάνω από όλους αυτούς. Πως δεν έπρεπε να τον αφήνω πεινασμένο. Δεν έπρεπε να υποτιμώ, να καταπνίγω, να προσπαθώ να ξεχάσω τα θέλω του.
Έπρεπε, έπρεπε. Πολλά έπρεπε να έχω κάνει. Γιατί ο χρόνος είναι λιγοστός. Και ποτέ δεν ξέρεις πότε εκείνο το ρυθμικό τικ τακ θα σταματήσει. Κι εγώ δε θέλω να σταματήσει πριν ταΐσω το μέσα μου. Δε θέλω να σταματήσει πριν σκοτώσω τους φόβους μου, πριν ζήσω αληθινά.
Και θα το κάνω, ξέρεις.
Σκασίλα μου τα ξένα στόματα. Αρκετά τα έθρεψα για μη μιλούν. Ας πουν ότι θέλουν. Τώρα πια υπάρχω μόνο εγώ, κανείς άλλος.
Εγώ κι αυτά που προορίστηκα να ζήσω.
Κι εσύ θεριό που στέκεις μέσα μου, γεμάτο απωθημένα κι ανεκπλήρωτα, ετοιμάσου.
Ξημέρωσε η εποχή σου.
Ζω.
Εμένα αποδέχομαι και τις ανάγκες, τα όνειρα, τις ελπίδες μου.
Εμένα, ακούς;
Εμένα που έμαθα για χρόνια να σωπαίνω.
Τώρα μιλώ. Και ζω, κυρίως αυτό.
Δε με αρνούμαι.
Επιθυμίες, πάθη, πόθοι, όλα δικά μου. Κατάδικα μου.
Τώρα εγώ σε ορίζω, δαίμονά μου. Όχι εσύ.
Τώρα εγώ απλώνω το χέρι μου και σε ταΐζω. Δε με κατασπαράζεις εσύ επειδή σε αρνήθηκα. Γιατί πλέον δε σε αρνούμαι. Δέχομαι πως υπάρχεις, δέχομαι όσα θέλω και τα ψάχνω. Τα κυνηγώ να τα αποκτήσω.
Γιατί τι θα ήταν η ζωή δίχως πόθους; Πόσο γκρι να της χωρέσεις για να νικήσεις το κόκκινο; Νικιέται, μάτια μου, το κόκκινο; Νικιέται το αίμα που σφυροκοπά στις φλέβες σου και θέλει να ζήσει;
Θα στο πω εγώ κι ας άργησα να το μάθω.
Αήττητο είναι. Κι ας νομίζεις πως κατάφερες να το διώξεις. Εκείνο γυρνά ορμητικό και διεκδικεί τη θέση του.
Τώρα πια το ξέρω. Δεν το αποδιώχνω. Αντίθετα, το αγαπώ. Πάντα το αγαπούσα κι ας το φοβόμουν.
Στο είπα και στο ξαναλέω: Τώρα ζω.
Κι αν είναι κάτι που δεν αμελώ και τρελαίνομαι να κάνω είναι να ταΐζω πεινασμένους πόθους.