Μου λείπεις, θα πει σε έχω πεθυμήσει κι αυτό δεν παλεύεται..
Της Μαρίνας Αβραάμ
Μπορώ να το αλλάξω εάν δεν αισθάνεσαι το ίδιο, αλλά δεν θέλω. Μου αρέσει που γεμίζει όλο μου το είναι με αυτό το άπλετο αίσθημα ενδιαφέροντος, αγάπης και θαυμασμού για το πρόσωπο σου.
Πολλές φορές μου περνάει η σκέψη να σε διεκδικήσω όμως ακούω το ένστικτο μου που μου ψιθυρίζει να μην το κάνω… Όχι γιατί θα χάσω. Αλλά γιατί θα μου άρεσε να έπαιρνες εσύ για μια φορά την πρωτοβουλία στα χέρια σου.
Σε έχω πεθυμήσει.
Συχνά μέσα στη μέρα μου γελάω με φίλους και τις όμορφες στιγμές που μου χαρίζουν. Είναι όμως και αυτές οι ώρες που χάνομαι. Χάνεται το βλέμμα μου. Ταξιδεύει όπου το οδηγούν οι σκέψεις μου.
Σε έχω πεθυμήσει.
Θα ξέρεις πως είναι αυτό το αίσθημα. Θα το έχεις βιώσει…
Σε έχω πεθυμήσει.
Θέλω να νιώσω το φιλί σου. Θέλω να φιλήσω τα δάχτυλα σου, τα μαλλιά σου. Να σε κοιτάξω στα μάτια, να αισθανθώ την ανάσα σου κοντά μου, να μυρίσω το άρωμα σου.
Σε έχω πεθυμήσει.
Και ξέρω πως υπάρχει τρόπος να σε φέρω πίσω, όμως δεν θα το τολμήσω. Θα σεβαστώ την απόφαση σου να είσαι μακριά μου.
Σε έχω πεθυμήσει…
Και θα σε σκέφτομαι κάθε μέρα στέλνοντας σου την αγάπη μου. Παρόλο που θα ήθελα να σε χαστουκίσω και μετά να σου δώσω δυο φιλιά.
Σε έχω πεθυμήσει…
Και κάτι μου λέει πως όταν έρθεις κοντά μου, μπορεί και να βάλω τα κλάματα… Από χαρά και συγκίνηση μαζί…
Σε έχω πεθυμήσει….
Και τι δηλαδή που δεν λέω να σε ξεχάσω; Δικό μου πρόβλημα δεν είναι;!
Σε έχω πεθυμήσει…
Και κρατάω στο μυαλό μου κάθε ξεχωριστή στιγμή μαζί σου.
Σε έχω πεθυμήσει…
Και θα διαρκεί για όσο το επιτρέπω… Θα διαρκέσει ίσως και για μια ζωή.