Έλληνας ετών 32, άνεργος και δυστυχισμένος.
Της Στεύης Τσούτση.
«Το όνομα μου είναι Διονύσης.
Είμαι 32 χρονών. Κι αυτό επίσης αδιάφορο για εσάς.
Έχω δίπλωμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και δύο μεταπτυχιακά. Και τι σας νοιάζει θα μου πείτε.
Δεν ξέρω…
Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι θέλω να σας πω τον πόνο μου. Θέλω να αποσυμπιέσω λίγο τούτο το καμίνι που καίει μέσα μου πριν με κάνει σμπαράλια.
Εδώ και τρία χρόνια είμαι άνεργος. Επίσημα, δηλαδή, γιατί ανεπίσημα τρέχω από το πρωί ως το βράδυ για ψίχουλα.
Ας συνοψίσουμε.
Είμαι Έλληνας, ετών 32, άνεργος και κάτι ακόμη που δε σας το είπα… Δυστυχισμένος.
Πρόλαβα και δούλεψα τις καλές εποχές. Είχα δικό μου σπίτι, είχα αυτοκίνητο, έκανα ταξίδια, ψώνια, πάρτι, δίχως να αγχώνομαι για τίποτα. Ο μισθός μου ήταν παχυλός κι έτσι κατάφερνα να πληρώνω τα μεταπτυχιακά μου, το δάνειο των γονιών και τους λογαριασμούς τους.
Όσο για τους γονείς; Άνθρωποι μια ζωή του μεροκάματου, χαιρόταν τον κανακάρη τους. Καμάρωναν την προκοπή μου. Αλάφραιναν από τη βοήθειά μου.
Σήμερα σιωπούν.
Τον πρώτο χρόνο της ανεργίας μου ήμουν αισιόδοξος. Τέτοιες περγαμηνές που κουβαλούσα δεν υπήρχε περίπτωση να μην πιάσουν τόπο. Θα έβρισκα δουλειά. Κι έτρωγα από τα έτοιμα. Με μέτρο, βέβαια, γιατί σπάταλος δεν υπήρξα ποτέ.
Το δεύτερο χρόνο επέστρεψα στο πατρικό. Η επιστροφή στο παιδικό μου δωμάτιο ήταν ταπείνωση για μένα αλλά η ανάγκη με έκανε να την καταπιώ.
Σήμερα τρέχω από το πρωί ίσα με το βράδυ για το μεροκάματο. Μοιράζω φυλλάδια, συσκευάζω ψάρια, μεταφέρω έπιπλα, κάνω τον τηλεφωνητή, τον ψυχαναλυτή, τον κλητήρα.
Έγινα το παιδί για όλες τις δουλειές. Μαύρες, πάντα, μην ξεχνιόμαστε.
Και φως πουθενά.
Με την κοπέλα μου δεν μπορούμε να παντρευτούμε. Δε θα δεχόμουν ποτέ να με συντηρεί αυτή. Υπολογίζω πως σύντομα θα με παρατήσει καθώς ο γάμος έχει αναβληθεί επ΄ αόριστον κι αυτή μεγαλώνει. Και για τις γυναίκες ο χρόνος είναι δαίμονας. Δεν την παρεξηγώ. Καταλαβαίνω.
Όσο για τους γονείς; Έχουν χάσει τις ελπίδες τους. Τρέχουν κι αυτοί από το πρωί ίσα με το βράδυ γιατί όπως δεικτικά λένε, έχουν παιδί να μεγαλώσουν.
Κάποιες μέρες δεν έχω μήτε για τσιγάρα. Τότε κλέβω λίγο καπνό από τον πατέρα, γιατί το φιλότιμό μου δεν πάει να ζητήσω δανεικό. Δε θα αντέξω την αποδοκιμασία στο βλέμμα του.
Κι εγώ πέρασα φτώχεια, θα μου πει, αλλά τα κατάφερα. Εσύ δε θέλεις.
Τι να πεις τότε;
Ότι θέλω και δε με αφήνουν; Ότι ξεφτιλίζομαι καθημερινά παρακαλώντας για δουλειά ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν ούτε τα μισά προσόντα από μένα;
Βουλιάξανε τη χώρα μου στη μιζέρια και τη δυστυχία. Οι φίλοι μου έφυγαν όλοι στα ξένα. Δουλεύουν εκεί, πληρώνονται κι είναι δυστυχισμένοι. Δε συνηθίζει ο Έλληνας μακριά από το φως του. Δεν το βαστά, πως να το κάνουμε.
Αλλά καλύτερα με γεμάτο πορτοφόλι και δυστυχισμένος παρά με αδειανό.
Έλεγα να φύγω κι εγώ. Να πάρω τη μιζέρια και την αποτυχία μου και να τις μεταναστεύσω. Μπας κι αποκτήσω τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση. Γιατί μου την κλέψατε κερατάδες. Με βάλατε να φάω τα διπλώματά μου, με εξαθλιώσατε. Με κάνατε να φλερτάρω με ανοιχτές μπαλκονόπορτες και να μετρώ πόσο ψηλά είμαι για να πέσω στα σίγουρα.
Είμαι 32 χρονών και με κάνατε να μη θέλω να κλείσω τα 33.
Αλλά δε θα σας περάσει.
Δε θα γίνω άλλη μια κουκίδα στο γράφημα των αυτοκτονιών λόγω κρίσης. Δε θα σας τη χαρίσω τη ζωή μου, κουφάλες. Κι ας την πηδήξατε.
Δε σας ανήκει. ΜΟΥ ανήκει. Κι αν εσείς δεν ξέρετε πως να αξιοποιήσετε τα μυαλά αυτού του τόπου, θα βρω τον τρόπο μοναχός μου. Εδώ, όχι αλλού. Δε θα την ερημώσετε την Ελλάδα ξεφτίλες. Δεν είναι τσιφλίκι σας, είναι η πατρίδα ΜΑΣ. Την πονάμε κι ας μας πονάει.
Ο πατέρας μου δεν πιστεύει πια σε θαύματα.
Ίσως δε θα έπρεπε να πιστεύω ούτε κι εγώ. Είμαι δυστυχισμένος αλλά δε θέλω να παραμείνω έτσι.
Γι’αυτό μέσα σε όλα τα στραβά, θα βάλω τα δυνατά μου.
Κι αν μου κλέψατε αξιοπρέπεια, περιουσία και μέλλον, υπάρχει κάτι που δε θα σας αφήσω να το πάρετε. Είναι το μόνο που με κρατά στα πόδια μου, το μόνο που δεν υποθήκευσα για πάρτη σας…
Την ελπίδα, ρε κουφάλες. Κι αυτή δε θα μου την πάρετε ποτέ…»