Η δύναμη των λέξεων και της γνώσης!
Μέσα σε μια κοινωνία που περιστρέφεται γύρω από τη δίνη της χειραγώγησης, κάθε λέξη αποκτά άλλο νόημα όταν μπαίνει στις σωστές προτάσεις κι έχει την ιδιότητα να αλλάξει έστω κι ελάχιστα τα δεδομένα του κόσμου.
Για να μην μακρηγορώ, σήμερα θα ήθελα να αφιερώσω λίγο χρόνο και να εξηγήσω γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη το «λόγο». Γιατί όλοι εμείς αποφασίσαμε να γίνουμε εν μέρη αρθρογράφοι, γιατί κάποιοι άλλοι γράφουν καθημερινά τραγούδια... Επίσης, γιατί κάποιοι έγιναν συγγραφείς και ‘φύγαν στα πιο μακρινά μέρη για να τελειώσουν ένα βιβλίο και τέλος, για ποιο λόγο μια άλλη μερίδα του κόσμου κάνει ομιλίες σε ένα συγκεκριμένο κοινό.
Η εποχή και η κοινωνία μέσα στην οποία έχουμε ενταχθεί και ζούμε, περιβάλλεται από μια πληθώρα ιδεών που εκφράζονται και καταλήγουν κάποτε σπουδαίες μέσω των λέξεων. Πόσοι όμως από εμάς έχουμε αντιληφθεί την αξία του να ξέρεις να εκφράζεσαι; Πόσοι την επικροτούμε και πόσοι την έχουμε ξεχασμένη κάπου μέσα στο μυαλό μας; Κι όμως, η ιδέα του να μπορεί κάποιος να εκφραστεί στην σημερινή εποχή φαντάζει σπουδαία! Όμως αν το σκεφτούμε εις βάθος, θεωρούμε σημαντικό το χαρακτηριστικό εκείνο, που το ίδιο μας έφτασε στο σημείο να μην το κατέχουμε πλέον. Τι εννοώ; Εννοώ πως επί εκατοντάδες χρόνια από τα πρώτα στάδια της ζωής του που ο άνθρωπος δημιούργησε τις λέξεις, η επιρροή που αυτές ασκούν δημιούργησαν «καταστάσεις». Για παράδειγμα, ένας πολιτικός μέσω των ομιλιών μπορεί να κατευθύνει σήμερα μεγάλες μερίδες του πληθυσμού προς όποια κατεύθυνση επιθυμεί. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί θετικό χαρακτηριστικό, καθώς η εύκολη αλλαγή κάθε άποψης, μέσω μόνο μιας κουβέντας υποδηλώνει και την «αμάθεια» του ατόμου.
Η ελεύθερη έκφραση και οι συζητήσεις ποτέ ωστόσο δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιβλαβείς από μόνες τους. Υπάρχει μια στενή σχέση μεταξύ λόγου και γνώσης. Είναι έννοιες αλληλένδετες. Λειτουργούν η μία σε συνεχή επιρροή με την άλλη. Κι αν μία από τις δύο εκλείπει, τότε υπάρχει αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κοινωνικό χάσμα». Χάσμα γενεών, χάσμα απόψεων, χάσμα πεποιθήσεων, χάσμα αξιών κλπ.
Εν ολίγοις, το να μιλάς ποτέ δεν θα είναι αρνητικό. Το θέμα όμως είναι τι λες. Τι θες να δώσεις στον κόσμο. Τι θες να εκφράσεις και γιατί. Αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν να μιλάνε, χρησιμοποιούσαν τις κουβέντες μόνο για καλό σκοπό, τότε αυτός ο κόσμος θα ήταν μια χαρά. Όμως εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα, ξεκινάει και η «άσχημη αλλαγή».
Ας κάνουμε λίγο πιο συγκεκριμένο το θέμα των δημιουργών σε οποιαδήποτε διάσταση. Οι αρθρογράφοι ας πούμε, οι στιχουργοί και οι υπόλοιπες κατηγορίες ανθρώπων που αφιερώνονται καθημερινά στις λέξεις (όπως προαναφέρθηκαν), έχουν έναν σκοπό. Στοχεύουν στην γνώση. Το να γράφεις ή να μιλάς είναι μια έκφραση ψυχής, την οποία οφείλεις να εξελίσσεις κάθε μέρα μέσω του τρόπου που σου ταιριάζει. Οφείλεις από εδώ και στο εξής, αν δεν το κάνεις ήδη, να προσπαθήσεις να βελτιώσεις πρώτα την σκέψη σου (γιατί μέσω της οργανωμένης σκέψης πηγάζει και η σωστή έκφραση) και μετέπειτα προσπάθησε να βελτιώσεις και κάποιο κομμάτι της κοινωνίας. Όταν μας αρέσει να γράφουμε, είναι επειδή νιώθουμε την ανάγκη να προσφέρουμε κάτι, έστω και λίγο. Έστω κι αν είναι σε κάποια σημεία λάθος! Ποτέ εξάλλου το "τίποτα" δεν υπήρξε πιο ουσιαστικό από το «κάτι».
Ένας ακόμα σημαντικός λόγος να αγαπήσεις τις λέξεις, είναι επειδή βοηθούν περισσότερο το μυαλό σου. Σε βοηθούν να δημιουργείς απόψεις, να έχεις επιχειρήματα και να μπορείς να επικοινωνείς καλύτερα με τους άλλους. Φυσικά, μαζί με αυτό απαιτείται να αρχίσεις να διαβάζεις και περισσότερο. Διάβαζε κάθε μέρα κι από ένα κείμενο που πιστεύεις πως θα σου προσφέρει κάτι θετικό. Καν' το έστω και πειραματικά. Μετά από έναν μήνα θα διαπιστώσεις πόσο πιο συντονισμένη σκέψη είχες από ότι πριν.
Θέλουμε έναν κόσμο που να σκέφτεται. Έναν κόσμο να μιλάει. Δεν μπορούμε να το απαιτούμε, χωρίς να το κάνουμε πρώτα οι ίδιοι. Εκφράσου και μάθε. Γίνε αυτός που ονειρεύεσαι να είχες δει στον κόσμο.
Η εποχή και η κοινωνία μέσα στην οποία έχουμε ενταχθεί και ζούμε, περιβάλλεται από μια πληθώρα ιδεών που εκφράζονται και καταλήγουν κάποτε σπουδαίες μέσω των λέξεων. Πόσοι όμως από εμάς έχουμε αντιληφθεί την αξία του να ξέρεις να εκφράζεσαι; Πόσοι την επικροτούμε και πόσοι την έχουμε ξεχασμένη κάπου μέσα στο μυαλό μας; Κι όμως, η ιδέα του να μπορεί κάποιος να εκφραστεί στην σημερινή εποχή φαντάζει σπουδαία! Όμως αν το σκεφτούμε εις βάθος, θεωρούμε σημαντικό το χαρακτηριστικό εκείνο, που το ίδιο μας έφτασε στο σημείο να μην το κατέχουμε πλέον. Τι εννοώ; Εννοώ πως επί εκατοντάδες χρόνια από τα πρώτα στάδια της ζωής του που ο άνθρωπος δημιούργησε τις λέξεις, η επιρροή που αυτές ασκούν δημιούργησαν «καταστάσεις». Για παράδειγμα, ένας πολιτικός μέσω των ομιλιών μπορεί να κατευθύνει σήμερα μεγάλες μερίδες του πληθυσμού προς όποια κατεύθυνση επιθυμεί. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί θετικό χαρακτηριστικό, καθώς η εύκολη αλλαγή κάθε άποψης, μέσω μόνο μιας κουβέντας υποδηλώνει και την «αμάθεια» του ατόμου.
Η ελεύθερη έκφραση και οι συζητήσεις ποτέ ωστόσο δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιβλαβείς από μόνες τους. Υπάρχει μια στενή σχέση μεταξύ λόγου και γνώσης. Είναι έννοιες αλληλένδετες. Λειτουργούν η μία σε συνεχή επιρροή με την άλλη. Κι αν μία από τις δύο εκλείπει, τότε υπάρχει αυτό που σήμερα αποκαλούμε «κοινωνικό χάσμα». Χάσμα γενεών, χάσμα απόψεων, χάσμα πεποιθήσεων, χάσμα αξιών κλπ.
Εν ολίγοις, το να μιλάς ποτέ δεν θα είναι αρνητικό. Το θέμα όμως είναι τι λες. Τι θες να δώσεις στον κόσμο. Τι θες να εκφράσεις και γιατί. Αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξέρουν να μιλάνε, χρησιμοποιούσαν τις κουβέντες μόνο για καλό σκοπό, τότε αυτός ο κόσμος θα ήταν μια χαρά. Όμως εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα, ξεκινάει και η «άσχημη αλλαγή».
Ας κάνουμε λίγο πιο συγκεκριμένο το θέμα των δημιουργών σε οποιαδήποτε διάσταση. Οι αρθρογράφοι ας πούμε, οι στιχουργοί και οι υπόλοιπες κατηγορίες ανθρώπων που αφιερώνονται καθημερινά στις λέξεις (όπως προαναφέρθηκαν), έχουν έναν σκοπό. Στοχεύουν στην γνώση. Το να γράφεις ή να μιλάς είναι μια έκφραση ψυχής, την οποία οφείλεις να εξελίσσεις κάθε μέρα μέσω του τρόπου που σου ταιριάζει. Οφείλεις από εδώ και στο εξής, αν δεν το κάνεις ήδη, να προσπαθήσεις να βελτιώσεις πρώτα την σκέψη σου (γιατί μέσω της οργανωμένης σκέψης πηγάζει και η σωστή έκφραση) και μετέπειτα προσπάθησε να βελτιώσεις και κάποιο κομμάτι της κοινωνίας. Όταν μας αρέσει να γράφουμε, είναι επειδή νιώθουμε την ανάγκη να προσφέρουμε κάτι, έστω και λίγο. Έστω κι αν είναι σε κάποια σημεία λάθος! Ποτέ εξάλλου το "τίποτα" δεν υπήρξε πιο ουσιαστικό από το «κάτι».
Ένας ακόμα σημαντικός λόγος να αγαπήσεις τις λέξεις, είναι επειδή βοηθούν περισσότερο το μυαλό σου. Σε βοηθούν να δημιουργείς απόψεις, να έχεις επιχειρήματα και να μπορείς να επικοινωνείς καλύτερα με τους άλλους. Φυσικά, μαζί με αυτό απαιτείται να αρχίσεις να διαβάζεις και περισσότερο. Διάβαζε κάθε μέρα κι από ένα κείμενο που πιστεύεις πως θα σου προσφέρει κάτι θετικό. Καν' το έστω και πειραματικά. Μετά από έναν μήνα θα διαπιστώσεις πόσο πιο συντονισμένη σκέψη είχες από ότι πριν.
Θέλουμε έναν κόσμο που να σκέφτεται. Έναν κόσμο να μιλάει. Δεν μπορούμε να το απαιτούμε, χωρίς να το κάνουμε πρώτα οι ίδιοι. Εκφράσου και μάθε. Γίνε αυτός που ονειρεύεσαι να είχες δει στον κόσμο.