Όταν υπάρχει πραγματική αγάπη, το σεx δεν είναι βιτρίνα.
Της Παρασκευής Χατζή.
Είναι κι εκείνοι οι τύποι που μάθανε να αγαπάνε αληθινά παραβλέποντας τις τρέχουσες αντιλήψεις της εποχής μας. Περιμένουν στωικά εκείνον τον ένα, το μοναδικό που θα εισβάλλει στη ζωή τους ξαφνικά, θα πει ένα γεια, εδώ είμαι ήρθα. Και μια όμορφη ιστορία θα ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς.
Για αυτούς τον πρωταρχικό ρόλο παίζουν τα συναισθήματα και η έκβασή τους σε κάθε μορφή. Νοιάζονται πραγματικά για τον άλλο και το δείχνουν με κάθε τρόπο. Τι κι αν σήμερα μεσουρανούν οι καταστάσεις του τύπου one night stand. Τους είναι αδιάφορο από κάθε οπτική. Γιατί ότι κάνεις, αν δεν το νιώθεις πρώτα, τότε μάλλον όλο αυτό χάνει το νόημά του. Χάνεται όλη η ουσία του πράγματος.
Ας πάμε στο κομμάτι του έρωτα αυτού καθ’ αυτού τώρα. Πόσο ξενέρωτο ακούγεται πραγματικά στα αυτιά μου να επιλέγουν κάποιοι τη σχέση του συμβιβασμού, όπως την ονομάζω εγώ. Να είναι δηλαδή με κάποιον επειδή μισούν να είναι μόνοι. Πρόκειται για μια σχέση λευκή. Γιατί τι το θες αν τα κορμιά δε βρίσκουν τίποτα κοινό να πουν. Αν τα σώματα δεν κουμπώνουν σε απόλυτη αρμονία να γίνουν ένα. Κι αν τα φιλιά δεν έχουν βρει ακόμη τον τρόπο να γίνονται μεθυστικά. Όταν οι δυο καρδιές δεν μάθουν να πάλλονται στον ίδιο ρυθμό, τότε μιλάμε για μια σχέση της ξεπέτας, μια σχέση του να’ χαμε να λέγαμε. Κι ο καιρός περνάει χωρίς νόημα τελικά.
Στις σχέσεις που υπάρχει η πραγματική αγάπη, το σεx δεν είναι βιτρίνα. Δεν είναι αγώνας δρόμου για να κατακτήσουμε το πολυπόθητο τρόπαιο. Το φαίνεσθαι αποκαθηλώνεται και το είναι παλεύει για κάτι καλύτερο. Εδώ, μετράει η ψυχή περισσότερο από τις πληρωμένες βραδιές, ο εσωτερικός κόσμος κι όχι η ψεύτικη ομορφιά. Θα μου πείτε, όλα παροδικά είναι. Όχι αν είναι αληθινά, τότε ναι μπορούν να αντέξουν σε οποιοδήποτε άπιστο χρόνο.
Κι όπως οι λάτρεις αυτού του σπορ, λένε συχνά: Τι τα θες τα εφήμερα, τα κάλπικα και τα στημένα, αν εκείνος ο άλλος δε μάθει πρώτα να σου πηδάει το μυαλό; Όλα είναι περιττά. Είναι κούφιες λέξεις πάνω σε λευκό χαρτί.