Η ζωή είναι μία ταινία, από εκείνες τις περίεργες, τις απροσδόκητες.
Ένα κοινό όλων των ανθρώπων, σε όλες τις εποχές, είναι ότι αγαπούν τις ιστορίες.
Λατρεύουν να τις διαβάζουν, να τις επινοούν, να τις αφηγούνται, να τις ακούν.
Σκεπασμένος με τη ζεστή σου κουβέρτα, από μικρός παραδινόσουν μέσα σε έναν κόσμο πρωτόγνωρο και φανταστικό που ζει μέσα σε ανεξερεύνητες σελίδες. Ακόμα και με τα βλέφαρά σου κλειστά, η ζεστή χροιά του γονιού σχεδίαζε πάνω στο μαύρο σκοτάδι πύργους και δάση και ιππότες και δράκους και πριγκίπισσες.
Μεγάλωσες και ακόμη αγαπάς τις ιστορίες.
Τις αναζητάς μέσα στις ταινίες, τα βιβλία, τα θέατρα. Θέλεις να βιώσεις τη συγκίνηση που σου λείπει μέσα από τα λαμπερά μάτια των ηθοποιών.
Θέλεις την ανατροπή, το χειροκρότημα και πιο πολύ ένα ευτυχισμένο τέλος ύστερα από μία σειρά γεγονότων γεμάτων ένταση.
Θα είναι δράμα το σήμερα; Κωμωδία; Περιπέτεια; Η ταινία σου περιμένει τον ηθοποιό της να της δώσει ζωή.
Σκέψου εκείνες τις ταινίες τις μυστήριες. Σου αποκαλύπτουν λίγο παρόν, σου αποκρύπτουν πολύ παρελθόν και οι πράξεις του πρωταγωνιστή φαντάζουν σαν τον κύβο του ρούμπικ στα χέρια σου. Μένεις ανυπόμονος να συνδυάζεις τα στοιχεία μπας και μπορέσεις να ανακαλύψεις όλη την αλήθεια.
Μιλώ για εκείνες τις ταινίες που οι αναδρομές στο παρελθόν σιγά-σιγά σου αποκαλύπτουν τον κάθε χαρακτήρα στο σύνολό του.
Τα κίνητρα των πράξεων του. Όσα αγνοούσες. Δεν ξεκινούν από την αρχή και φτάνουν στο τέλος. Είναι ανάκατες. Αυτές οι ταινίες οι περίεργες, διόλου περίεργες δεν είναι. Είναι μάλλον οι πιο λογικές. Γιατί και στην ζωή δεν είσαι ένας παντογνώστης αφηγητής. Κοιτάς μονάχα από την δική σου οπτική γωνία. Δεν γνωρίζεις το παρελθόν του κάθε χαρακτήρα που παίζει στο έργο της ζωής σου. Δε γνωρίζεις τις βαθιές του σκέψεις.
Όσο τον μαθαίνεις, με λίγες αναδρομές και εξομολογήσεις συλλέγεις τα κομμάτια του και τα προσθέτεις στο παζλ της εικόνας του που ακόμη δεν ξέρεις τι θα σχηματίσει. Κάποιες φορές, ύστερα από καιρό καταφέρνεις να προσθέσεις κάποια από τα κομμάτια που δεν γνώριζες, μέσα από μία εξήγηση που άργησε.
Και τότε το παζλ θα σε τρομάξει. Όπως σε μία ταινία αστυνομική. Μόλις σου αποκαλύφθηκε για δολοφόνος εκείνος που καθόλου δεν περίμενες, μπόρεσες να συνειδητοποιήσεις τις ύποπτες κινήσεις του , την ενοχή μέσα στα βλέμματα, στις απουσίες, τα λόγια του. Ήταν όλα εκεί, αλλά δεν τα έβλεπες.
Απορούσες πως δεν τα έβλεπες. Είναι που δεν είσαι παντογνώστης αφηγητής. Ο δικός σου ρόλος είναι ο μόνος που γνωρίζεις.
Και ούτε καν αυτός. Η ζωή είναι μία ταινία, από εκείνες τις περίεργες, τις απροσδόκητες.
Εσύ είσαι ο σκηνοθέτης της μέρας σου, εσύ και ο ηθοποιός. Αν επιθυμείς πραγματικά να γελάσεις, θα πλάσεις με χαρούμενες μελωδίες και ατάκες, μία κωμωδία. Αν η ψυχή σου ρέει σαν ποτάμι μέσα στις θάλασσες της λύπης θα βυθιστείς, σχεδόν από επιλογή, μέσα στο δράμα.
Αν επιζητάς την αγωνιώδη αναμονή θα θρέψεις ένα μυστήριο. Αν έχεις ανάγκη τον έρωτα, θα πλάσεις ένα παραμύθι μες τον ρομαντισμό.
Αν διψάς για εξερεύνηση θα ακολουθήσεις την περιπέτεια.
Πάψε να καταριέσαι το δράμα στο οποίο λες πως εγκλωβίστηκες, μπες στην οθόνη του κινηματογράφου της ζωής, διάλεξε ηθοποιούς, δημιούργησε το έργο που θέλεις να δεις σήμερα.